ΑΡΧΙΚΗ

Λέβι Πρίμο 1919 έως 1987 (68)

Οι στόχοι της ζωής είναι η καλύτερη άμυνα ενάντια στο θάνατο.

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ

Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος:

Ο Πρίμο Λέβι (31 Ιουλίου 1919-11 Απριλίου 1987) ήταν συγγραφέας ο οποίος επέζησε στο Άουσβιτς και κατέγραψε τις εμπειρίες του σε μια σειρά από βιβλία. Γεννήθηκε στο Τορίνο από Ιταλοεβραίους γονείς, ήταν ένα έξυπνο παιδί, πρώτο στην τάξη του, μικρόσωμο και ντροπαλός. Ξεκίνησε σπουδές χημείας σε ένα Τορίνο όπου οι περισσότεροι κάτοικοι –και αρκετοί Εβραίοι- ήταν φασίστες, χωρίς να φαντάζονται την επερχόμενη απειλή. Όταν ο Μουσολίνι συμμάχησε με τον Χίτλερ ξεκίνησαν οι διώξεις κατά των Εβραίων και το 1938, η φασιστική κυβέρνηση της Ιταλίας απαγόρευσε την φοίτηση Εβραίων στα πανεπιστήμια. Τελικά επιτράπηκε σε όσους ήδη σπούδαζαν να συνεχίσουν τις σπουδές του και ο Πρίμο με πολλά προβλήματα –κανείς καθηγητής δεν ήθελε να αναλάβει την διπλωματική του- κατάφερε να πάρει το πτυχίο του το 1941, πάνω στο οποίο γράφτηκε πως είναι Εβραίος. Είχε πεθάνει ο πατέρας του μέχρι τότε και δεν ήθελε να αφήσει την μητέρα του γ’ αυτό και παρέμεινε στην Ιταλία παρότι είχε γίνει φανερός ο κίνδυνος και υπήρξαν σκέψεις για φυγή του στο εξωτερικό. Βρήκε δουλειά ως χημικός σε ένα ορυχείο νικελίου και σύντομα καλύτερη δουλειά στο Μιλάνο Από το 1942 συμμετείχε σε μια αντιφασιστική οργάνωση με συνέπεια να συλληφθεί από την αστυνομία και να φυλακιστεί. Το 1944 (22 Φεβρουαρίου) μαζί με άλλους 650 Εβραίους στάλθηκε στο Άουσβιτς. 20 από αυτούς, ανάμεσα τους και ο Πρίμο, κατάφεραν να επιβιώσουν. Όπως έγραψε ο ίδιος κατάφερε να επιβιώσει επειδή ήταν λεπτός και μικρόσωμος, ανθεκτικός στην ασιτία, ήξερε αρκετά γερμανικά για να κάνει τον διερμηνέα, ήταν χημικός ώστε τούς ήταν χρήσιμος, ενώ στάθηκε τυχερός αρκετές φορές που επιλέγανε τυχαία για τους θαλάμους αερίων και τελικά όταν οι Γερμανοί εγκατέλειψαν το στρατόπεδο παίρνοντας μαζί τους εναπομείναντες κρατούμενους τους οποίους σε κάθε ευκαιρία δολοφονούσαν, εκείνος ήταν στο αναρρωτήριο με οστρακιά όπου και τον βρήκαν οι Ρώσοι φτάνοντας.

Ο Πρίμο Λέβι κατόρθωσε να επιζήσει, έγραψε το 1946 και μέσα σε λίγους μήνες το “Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος” στο οποίο περιέγραψε τη ζωή και τον θάνατο στο Άουσβιτς, παντρεύτηκε, έκανε 2 παιδιά, εργάστηκε ως χημικος, έγραψε και άλλα βιβλία για τα στρατόπεδα εξόντωσης των Γερμανών και τον πόλεμο, καταξιώθηκε ως συγγραφέας. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν πολύ δύσκολα, είχε προβλήματα υγείας, φρόντιζε την υπέργηρη και με άνοια μητέρα του, έπασχε από κατάθλιψη, ανά περιόδους βαριάς μορφής. Το 1986, έγραψε το βιβλίο “Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν”, 40 χρόνια μετά το πρώτο του έργο πάνω στο ίδιο θέμα με πιο στοχαστική, φιλοσοφική και αποστασιοποιημένη ματιά. Ένα χρόνο μετά, στις 11 Απριλίου 1987 πήδησε από το κάγκελο της σκάλας του σπιτιού του (3ος όροφος) και πέθανε. Έτσι ακριβώς, πέφτοντας από τον 3ο όροφο είχε αυτοκτονήσει και ο παππούς τους μετά από χρεοκοπία της οικογενειακής επιχείρησης, 80 χρόνια πριν.