ΑΡΧΙΚΗ

Παού Σούντορν 1786 έως 1855 (69)

«Στη σημασία της μουσικής, περιλαμβάνονται όλα τα πράγματα, Ανυπολόγιστης αξίας είναι,σαν ένα ανεκτίμητο διαμάντι.

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ

Το κόσμημα

της συγχώρεσης


Ο Σούντορν Παού (Sunthorn Phu, 1786–1855) είναι σημαντικός ποιητής της Ταϊλάνδης του 19ου αιώνα. Το πιο δημοφιλές ενιαίο έργο του είναι το έπος 30.000 στίχων Phra Aphai Mani, το οποίο μιλάει για μουσική και ειρήνη σε μια εποχή που η λογοτεχνία της Ταϋλανδης ήταν προσανατολισμένη κυρίως στους πολέμους και τα ηρωικά κατορθώματα .

Γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου 1786, μετά την ίδρυση της πόλης της Μπανγκόκ σε ένα κοντινό χωριό. Ο πατέρας του και η μητέρα του χώρισαν και στη συνέχεια ο πατέρας του έγινε μοναχός ενώ η μητέρα του πήγε να υπηρετήσει την πριγκίπισσα ως νοσοκόμα. Ο Sunthorn Phu είχε την ευκαιρία να μεγαλώσει στο παλάτι με τη μητέρα του. Σε νεαρή ηλικία ερωτεύτηκε μια κυρία που είχε συγγένεια με την βασιλική οικογένεια, όταν αποκαλύφτηκε ο δεσμός τους, ο οποίος κρινόταν παράνομος λόγω της ταξικής διαφοράς, ο Παού τιμωρήθηκε και φυλακίστηκε. Του δόθηκε χάρη όταν πέθανε ο βασιλιάς και ανέλαβε ο γιος του.

Μετά τη χάρη, ο Sunthorn Phu πήγε να επισκεφτεί τον πατέρα του που ζούσε στην επαρχία Rayong και κατά την επιστροφή έγραψε ένα ποίημα με το όνομα "Nirat Muang Grang" που του πρόσφερε μεγάλη φήμη. Το ποίημα περιέγραφε το ταξίδι του με μεγάλη λεπτομέρεια. Επιστρέφοντας παντρεύτηκε, έκανε ένα γιο και διορίστηκε ως βασιλικός ποιητής. Κατά την εποχή του Ράμα ΙΙ, ο βασιλιάς ήταν πολύ ευχαριστημένος με τον Παού, ωστόσο κατά την βασιλεία του Ράμα III, Παού έκανε ένα μεγάλο λάθος, διορθώνοντας ένα ποίημα του βασιλιά, μπροστά μάλιστα στους αυλικούς τους, και έτσι έπεσε σε δυσμένεια. Διώχτηκε από το παλάτι και καθώς δεν είχε οικονομικούς πόρους έγινε βουδιστής καλόγερος για να επιβιώσει και αργότερα προσπάθησε να γίνει έμπορος. Ύστερα από χρόνια, η πριγκίπισσα του βασιλιά Rama IV διάβασε τα ποιήματά του και εντυπωσιάστηκε οπότε τον ξανακάλεσα στο παλάτι. Πέρασε την υπόλοιπη ζωή του ήσυχος στο παλάτι γράφοντας, μέχρι που πέθανε το 1855. Άφησε πίσω του μια κληρονομιά ποιημάτων που έγιναν διάσημα με τον καιρό επειδή περιγράφουν την ιστορία της Ταϊλάνδης. Τα ποιητικά του έργα τιμήθηκαν από την UNESCO. Σπουδαιότερο θεωρείται το επικό ποίημα Phra Aphai Mani το οποίο ξεκίνησε στη φυλακή και το δημοσίευσε σε δόσεις τα επόμενα 20 χρόνια.