Ξημερώνει. Οι άνθρωποι φορούν τα πρόσωπά τους.
Ο τόπος μου: ακόμα κι η ομίχλη είναι αρχαία.
Εμπιστευόμενος τον Βούδα, καλό και κακό, Αποχαιρετώ, Το έτος της αναχώρησης.
Όλα όσα αγγίζω με τρυφερότητα, δυστυχώς, τρυπάνε σαν βάτος.
Ξημερώνει. Οι άνθρωποι φορούν τα πρόσωπά τους.
Ο τόπος μου: ακόμα κι η ομίχλη είναι αρχαία.
Εμπιστευόμενος τον Βούδα, καλό και κακό, Αποχαιρετώ, Το έτος της αναχώρησης.
Όλα όσα αγγίζω με τρυφερότητα, δυστυχώς, τρυπάνε σαν βάτος.