Ανδρέας Κάλβος
ωσάν πυρός σταλάγματα, πέφτουσιν εις την θάλασσαν των αιώνων. και χάνονται διά πάντα η ώραι. διασκορπισμένοι οι Έλληνες 'να τρέχωσι τον κόσμον, με εξαπλωμένην χείρα ψωμοζητούντες• Παρά προστάτας νάχωμεν. εἰς ξένην γῆν τὸν τάφον· εἶναι γλυκὺς ὁ θάνατος μόνον ὅταν κοιμώμεθα εἰς τὴν πατρίδα. |
|---|