Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγωνία από το να ‘χεις μέσα σου μια ιστορία ανείπωτη.
Η αγωνία του θανάτου είναι η μήτρα όλων των θρησκειών, οι οποίες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προσπαθούν να μετριάσουν τη θλίψη της θνητότητάς μας.
Μια ένδειξη του ότι είμαστε ερωτευμένοι είναι ο φόβος που νιώθουμε απέναντι στον έρωτα κι αν δεν νιώθουμε αγωνία γι’ αυτό που συμβαίνει, προφανώς δεν αγαπούμε.
Ο άνθρωπος που ζηλεύει και νιώθει δυστυχισμένος γίνεται επιθετικός. Γράφει ο Προυστ: “Η ζήλεια δεν είναι παρά μια εναγώνια ανάγκη για τυραννία στα ερωτικά ζητήματα”.
Η ζάλη της ελευθερίας φέρνει αγωνία.
Η ελεύθερη βούληση προκαλεί αγωνία, ωστόσο κάποιος πρέπει να αποδεχτεί τις συνέπειες αυτής της ελευθερίας.
Είμαι βέβαιη ότι όλοι αισθάνονται ένα είδος μόνιμης αγωνίας για το τι συμβαίνει στον κόσμο.
Η αγωνία είναι χειρότερη από την απογοήτευση.
Αν βάλω το θάνατο στη ζωή μου, τον αναγνωρίσω και τον αντικρίσω ευθέως, τότε μόνο θα ελευθερώσω τον εαυτό μου από την αγωνία του θανάτου και τη μικρότητα της ζωής, τότε μόνο θα είμαι ελεύθερος να γίνω ο εαυτός μου.