Δύσκολος ο αέρας π’ αναπνέω. Σαν να θέλω ν’ αναπνεύσω τη σιωπή. Αλλά ποια σιωπή; Άλλη σιωπή κραυγάζει ο θυμωμένος άλλη ο παγιδευμένος άλλη η προδομένη γυναίκα»,
Θέλω να ζήσω δίπλα σε ανθρώπους που παραμένουν άνθρωποι.
Εγώ με τις ιδέες μου κι εσείς με τα λεφτά σας, Νομίζω πως τα θέλετε μονά ζυγά δικά σας, Δε θέλω την κουβέντα σας ούτε τη γνωριμιά σας.
Γι αυτό λοιπόν κι εσείς παλληκάρια μου με το κρασί τα φιλιά και φύλλα στο στόμα σας Θέλω να βγείτε γυμνοί στα ποτάμια
Όποιος θέλει να με γνωρίσει ως καλλιτέχνη, γιατί μόνο αυτό έχει ενδιαφέρον, θα πρέπει να κοιτάξει προσεκτικά τους πίνακές μου και να προσπαθήσει να μάθει από αυτούς ποιός είμαι και τί θέλω.
Δεν θέλω μόνο να μ’ αγαπάνε, αλλά και να μου το λένε ότι μ’ αγαπάνε.
Θα ήθελα να μιλήσω με τα πουλιά. Θέλω να τα ρωτήσω, πώς μοιράζουν έτσι καλά τον ουρανό με τα’ αδέλφια τους. Χθες σκοτώθηκαν δύο άνθρωποι. Μοίραζαν μια μηλιά.
Όταν θέλω να καταλάβω τι συμβαίνει σήμερα ή προσπαθώ να αποφασίσω τι θα συμβεί αύριο, κοιτάζω πίσω.
Η αγάπη στον αραβικό κόσμο είναι σαν φυλακισμένη και θέλω να την απελευθερώσω. Θέλω να ελευθερώσω την αραβική ψυχή, τις αισθήσεις και το σώμα με την ποίησή μου. Οι σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών στην κοινωνία μας δεν είναι υγιείς.
Θέλω να διαβάζω ποιήματα γεμάτα τρόμο και να ακούω μουσική που να αλλάζει ζωές και νόμους.
Δεν θέλω να γράφω για πληρωμή. θέλω να πληρώνομαι για αυτά που γράφω.
Κάθε βράδυ κάνεις πρόβα θανάτου. Δεν ξεφεύγεις με το «θέλω να κάνω», αλλά με το «κάνω ό,τι θέλω.
Ο μεγαλύτερος πλούτος είναι να ζεις ικανοποιημένος με τα λίγα, καθώς δεν υπάρχει θέλω όταν είναι το μυαλο ικανοποιημένο.
Θέλω να δημιουργήσω κάποιο είδος συστήματος που δεν θα καθοδηγείται από την τύχη, αλλά από μια σαφή και ακριβή αρχή.
Δεν θέλω να γίνω θεός ή ήρωας. Απλά να μετατραπώ σε δέντρο, που μεγαλώνει για αιώνες, χωρίς να πληγώνει κανέναν.
Δεν θέλω να είμαι μια απλή τουρίστρια στον κόσμο των εικόνων, απλά να τις βλέπω να περνούν χωρίς να τις ζω, χωρίς να τους κάνω έρωτα, χωρίς να τις κατέχω ως μόνιμη πηγή χαράς και έκστασης.
Δεν θέλω ρεαλισμό, θέλω μαγεία.
Θέλω να προσεγγίσω όσο περισσότερο κόσμο γίνεται με το μήνυμα της μουσικής, της υπέροχης όπερας.
Το παρόν, λες, ζήσε, ζήσε μόνο το παρόν.Αλλά εγώ δεν θέλω το παρόν, θέλω την πραγματικότητα. Θέλω τα πράγματα που υπάρχουν, όχι το χρόνο που τα μετράει.
Δεν θέλω να πεθάνω ηλικιωμένη κυρία.
Όταν έχω ζωγραφίσει τον πισινό μιας γυναίκας έτσι ώστε να θέλω να τον αγγίξω, τότε ο πίνακας έχει τελειώσει.
Θέλω να τραγουδώ σαν τα πουλιά, να μην ανησυχώ πώς ακούγομαι ή τι σκέφτονται οι άλλοι.
Μετανιώνω επειδή ποτέ δεν θα έχω χρόνο να διαβάσω όλα τα βιβλία που θέλω να διαβάσω.
Η μουσική που έχω μάθει και θέλω να προσφέρω είναι σαν λατρεία του Θεού. Είναι απολύτως σαν προσευχή.
Θέλω διαβάζοντας έναν ποιητή, να κατανοήσω μέσα στον κόσμο του τον παλμό του δικού μου κόσμου.
Θέλω να σε αγαπώ χωρίς να σε πιέζω, να σε εκτιμώ χωρίς να σε κρίνω, να ενώνομαι μαζί σου χωρίς να εισβάλω, να σε προσκαλώ χωρίς απαιτήσεις, να σε αφήνω χωρίς τύψεις, να σε κρίνω χωρίς κατηγόριες, να σε βοηθάω χωρίς να σε προσβάλλω. Εάν μπορώ να έχω το ίδιο κι από σένα, τότε μπορούμε πραγματικά να συναντηθούμε και να εμπλουτίσουμε ο ένας τον άλλον.
Είμαι η μόνη ακόμη ζωντανή από αυτή την ομάδα, θέλω όλοι να γνωρίζουν ότι ήμασταν 20-25 άνθρωποι. Δεν ήμουν μόνη μου.
Θα ήθελα κάποιον πολύ πλούσιο που να μπορεί να μου αγοράσει ένα ιστιοφόρο. Θέλω να είναι δικό μου και αυτός να το πληρώνει. Η πρώτη μου αγάπη είναι η θάλασσα και το νερό, δεν είναι η μουσική. Η μουσική είναι το δεύτερο.
Η ζωή δεν είναι ένα κερί που σβήνει γρήγορα, αλλά ένα είδος υπέροχου δαυλού, που κατάφερα να πιάσω έστω και για μια στιγμή και θέλω να τον κάνω να φωτίσει όσο πιο δυνατά γίνεται, πριν τον παραδώσω στις επόμενες γενιές.
Είμαι θύμα του ίδιου μου του εαυτού. Υπήρξε ένα διάστημα, που ήθελα να γνωρίζω τα πάντα. Αυτό το συναίσθημα με έκανε, συνήθως, να νοιώθω δυστυχισμένη. Απλά, δεν ήξερα πώς να το χρησιμοποιήσω. Τώρα, όμως, έχω μάθει να χρησιμοποιώ το συναίσθημα αυτό προς όφελός μου. Είμαι γεμάτη συγκίνηση και θέλω να απελευθερωθώ. Εάν είσαι επάνω στη σκηνή και (το συναίσθημα αυτό) λειτουργεί πραγματικά και έχεις το κοινό μαζί σου, αισθάνεσαι μια ενότητα.
Η Ιστορία είναι ένας εφιάλτης από τον οποίο θέλω να ξυπνήσω.
Δεν θέλω να επαναλάβω την αθωότητά μου. Θέλω τη χαρά να την χάσω και πάλι.
Μου αρέσουν οι άνθρωποι και θέλω να τους αρέσω, αλλά κρατάω την καρδιά μου όπου την έβαλε ο Θεός: μέσα μου.
Τώρα που ζω με τον εαυτό μου βαθειά κι απόλυτα, θέλω να μάθω ο ίδιος ποιος υπήρξα, τι σκέφτηκα, πώς έζησα και τι είναι αυτό που συνθέτει την μελλοντική μου απουσία.
Θέλω να νοιώσω την στοργή σου όταν με πονάς.