Η ουσία του ανθρώπου είναι, δυσαρέσκεια, θεϊκή δυσαρέσκεια, ένα είδος έρωτα χωρίς την αγαπημένη, ο πόνος που αισθανόμαστε προς ένα μέλος το οποίο δεν έχουμε πλέον.
Όταν υποφέρεις, να κοιτάς τον πόνο καταπρόσωπο. Ο ίδιος ο πόνος Θα σε παρηγορήσει και θα σου μάθει και κάτι.
Είναι η αγάπη μια φωτιά που καίει απαρατήρητη, Μια πληγή που πονάει χωρίς να γίνεται αισθητή, Μια παντοτινά ανικανοποίητη ικανοποίηση, Ένας πόνος που μαίνεται χωρίς να πληγώνει
Ο φόβος και ο πόνος μπροστά στο θάνατο είναι η αιτία που έπλασε ο άνθρωπος τον κάτω κόσμο και τον Αδη. Και πάντα μέσα στη σφαίρα της ποίησης. Στη σφαίρα της θρησκείας όμως η αιτία αυτής της επινόησης, πέρα από το φόβο και τον πόνο, εκπορεύτηκε κυρίαρχα από το χυδαίο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης. Και τέτοιο ονομάζω την ημιμάθεια, τον εγωισμό, και την ανανδρία…
Δε βλέπετε που αληθινά δε λαχταρά άλλο πράγμα, η φύση εκείνου που από αυτόν ο πόνος έχει λείψει, παρά το νου ανοιχτόκαρδα με δίχως φόβους κι έννοιες να χαίρεται;
«Το επεισόδιο θεωρείται λήξαν» καθώς λεν και εμείς ας πούμε πως τη βάρκα του έρωτα τη συνέτριψε η ζωή. Είμαστε πάτσι τώρα οι δυo μας και δεν έχει νόημα να καταγραφούν κάθε αμοιβαίος πόνος, συμφορά και προσβολή. Να είστε καλά.
Ο θάνατος δεν είναι κάτι πολύ σοβαρό. Ο πόνος, είναι.
Ο χειρότερος πόνος είναι η μοναξιά που τον συνοδεύει.
Ο άνθρωπος είναι μαθητής, ο πόνος είναι δάσκαλος.
Ο πόνος του χωρισμού δεν είναι τίποτε μπροστά στην χαρά της επανένωσης.
Γράφω όταν με πνίγει μια παλιά θύμηση, όταν με βαραίνει ο πόνος. Για μένα το γράψιμο είναι ένας τρόπος για να ξεφύγω από τούτο το θλιβερό περιβάλλον.
Πρέπει κανένας να γεράσει για να πεισθεί πόσο λιγόχρονη είναι η ζωή. Δύο είναι οι εχθροί της ανθρώπινης ευτυχίας: πόνος και ανία.