Το δράμα είναι πως ό,τι ολέθριο γίνεται αντί ν’ αποτελέσει ένα «κακό προηγούμενο προς αποφυγήν» καταντά μια άδεια για να γίνονται στο μέλλον χειρότερα.
Στη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του ανθρώπου ξέχασαν δύο δικαιώματα: της αντίρρησης και της φυγής.
H επιδίωξη της ηδονής με κάθε τρόπο είναι ανοησία, αλλά το ίδιο και η με κάθε τρόπο αποφυγή της. (Ηδονής δε πάσης μεν περιέχεσθαι και πάντως αλόγιστον έστι, πάσαν δε φεύγειν και πάντως αναίσθητον).
Η ζωή εδώ, με τα πράγματα της γης, είναι έκπτωση, φυγή, απώλεια των φτερών.
Οι δολοφόνοι τράπηκαν σε φυγή με τα τσεκούρια τους σαν καθρέφτες τα πουλιά δεν έχουν πια που να κρεμάσουν τα τραγούδια τους.
Γιατὶ βαθιά μου δόξασα καὶ πίστεψα τὴ γῆ καὶ στὴ φυγὴ δὲν ἅπλωσα τὰ μυστικὰ φτερά μου,
Το να γράφεις ποίηση και να αυτοκτονείς, προφανώς τόσο αντιφατικά, είναι πραγματικά το ίδιο, απόπειρες διαφυγής.