«Ούτε διάβολος ήμην, προ της παιδείας, ούτ’ άγγελον μ’ έκαμεν η παιδεία. Αλλ’ ο απαίδευτος Παπατρέχας, χωρίς να ήτο κακός, έπραττε κ’ έλεγε πολλά κακά, διότι δεν ήξευρεν ο ταλαίπωρος, ούτε τι έπρασσεν, ούτε τι έλεγεν». «Η απαιδευσία πολλήν ενδίδωσι ροπήν εις αδικίαν». Η παιδεία, τέκνον μου (τώρα το καταλαμβάνω ο δυστυχής), όταν είναι μοιρασμένη αναλόγως εις έθνος ολόκληρον, γίνεται φραγμός και τοίχος εις τας επιχειρήσεις των κακών ανθρώπων, και αν δεν των διορθώση την ψυχήν, τους αναγκάζει και μη θέλοντας να φαίνονται καλοί. (από τον Παπατρέχα)
Πικρό,να αναγκάζεται κανείς να αναγνωρίσει πόσο μικρή σχέση έχει ο έρωτας με την καλοσύνη.
Αυτό που με αναγκάζει να γράφω είναι ο φόβος μην τρελαθώ.
Όσες περισσότερες αποφάσεις αναγκάζεσαι να πάρεις μόνος σου, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεσαι την ελευθερία επιλογής που διαθέτεις.
Tο να εξαναγκάζεις ένα άτομο με υψηλά και σπάνια χαρίσματα να εξασκήσει ένα επάγγελμα απλώς χρήσιμο, είναι σαν να χρησιμοποιείς ένα πολύτιμο βάζο, διακοσμημένο με την ωραιότερη ζωγραφική, σαν κανάτα για την κουζίνα.
Να συμβουλεύεις σημαίνει να μην εξαναγκάζεις.