Κι αν θα διψάσεις για νερό Θα στύψουμε ένα σύννεφο Κι αν θα πεινάσεις για ψωμί Θα σφάξουμε ένα αηδόνι
Η γενιά του ’30 είχε ζήσει τι θα πει πόλεμος. Έτσι υπήρχε η δίψα για ζωή και καινούργια πράγματα. Μετά τις καταστροφές και τις δυστυχίες, υπάρχει κοσμογονία
Ο άνδρας έρχεται με τη δίψα της ερήμου, η γυναίκα προσφέρει ρόφημα από μέλι.
Όσο οι άνθρωποι θα χωρίζονται σε «έχοντες» και «μη έχοντες», σε κατέχοντες την εξουσία και καταπιεζόμενους από την εξουσία, σε διψαλέους για την ελευθερία (τους) και σε τρομαλέους μπρος στην ελευθερία (των άλλων), τούτη η γη δεν θα πάψει ν’ ανεμοδέρνεται από «οξύτητες», «αναταραχές» και «υπερβολές».
Αυτός που παραμελεί να πιει στην άνοιξη της εμπειρίας είναι πιθανό να πεθάνει από δίψα στην έρημο της άγνοιας.
Δίκιο, ομορφιά, δίψα της αλήθειας, είναι πράματα ανυπόστατα για το θεριό. Ίσκιοι! Για τον άνθρωπο, οι ίσκιοι αυτοί είναι τα δείγματα της ανθρωποσύνης του…
Η ενέργεια βρίσκεται παντού και σε αφθονία. Εμείς όμως διψάμε. Μοιάζουμε με κάποιον που βρίσκεται πάνω σε μια βάρκα που πλέει μέσα σ’ ένα ποτάμι, αλλά πεθαίνει από τη δίψα, γιατί δε διαθέτει ένα ποτήρι για να πιει νερό.
Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που τρώει χωρίς να πεινάει, πίνει χωρίς να διψάει και μιλάει χωρίς να έχει τίποτα να πει.
Όταν διψάς και σου φαίνεται ότι μπορείς να πιεις όλη τη θάλασσα, αυτό είναι πίστη. Όταν αρχίζεις να πίνεις και τελειώνεις μετά από ένα-δυο ποτήρια, αυτό είναι επιστήμη.