Ξεκίνησα να γίνω συγγραφέας, αλλά στον δρόμο έκανα δύο λάθη: έγινα δημοσιογράφος και έκανα τηλεόραση. Ήταν σαν να ξεκίνησα για να χορέψω μπλουζ και όταν έφτασα στην πίστα η ορχήστρα το γύρισε σε ροκ. Tι κάνεις στην περίπτωση αυτή; Xορεύεις ροκ όσο καλύτερα μπορείς.
Με κακούς νόμους και καλούς δημόσιους λειτουργούς είναι ακόμα δυνατόν να κυβερνήσεις. Με κακούς δημόσιους λειτουργούς όμως, ούτε οι καλύτεροι νόμοι δεν μπορούν να βοηθήσουν.
Ένας καλλιτέχνης, αν είναι ανιδιοτελής και παθιασμένος, αποτελεί μια ζωντανή διαμαρτυρία. Όταν ανοίγει το στόμα του, είναι για να διαμαρτυρηθεί: ενάντια στον κομφορμισμό, ενάντια στο επίσημο, το δημόσιο, το εθνικό.
Η πρόταξη, το προ-βάδισμα του δημοσίου συμφέροντος αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της δημοκρατικής πολιτείας.
Η Δημοσιογραφία είναι ένα χαμερπές επάγγελμα και ένας εθισμός χειρότερος από την ηρωίνη, ένας παράξενος, άθλιος κόσμος από απροσάρμοστους, μεθύστακες και αποτυχημένους.
Αν είχα γράψει την αλήθεια που ξέρω τα τελευταία 10 χρόνια, γύρω στα 600 άτομα -μαζί με μένα- θα σάπιζαν στη φυλακή. Η απόλυτη αλήθεια είναι πολύ σπάνιο και επικίνδυνο αγαθό στην επαγγελματική δημοσιογραφία.