Στο μεσοστράτι απάνω της ζωής μας σε σκοτεινό πλανέθηκα ρουμάνι, τι ‘ταν ο δρόμος ο σωστός χαμένος (η πρώτη φράση από τη «Θεία Κωμωδία», μτφ Ν.Καζαντζάκη)
Βίος ανεόρταστος μακρή οδός απανδόκευτος. Ζωή χωρίς γιορτές είναι δρόμος μακρινός χωρίς πανδοχείο.
Ταξίδι σημαίνει ο κάθε δρόμος να σε πηγαίνει στην άκρη του εαυτού σου. Μέσα από το ταξίδι μπορεί ο καθένας να μάθει ποιος είναι. Ή, καλύτερα, ποιον ρόλο αντιπροσωπεύει στη ζωή του.
O δρόμος είναι ζωή.
Διδάχτηκα ότι ο δρόμος της προόδου δεν είναι ούτε γρήγορος ούτε εύκολος. Δεν αντιλαμβανόμαστε τι έχει γίνει. Μπορούμε να δούμε μονάχα τι απομένει για να γίνει.
Τρεις είναι οι δρόμοι προς τη σύνεση: ο δρόμος της σκέψης ο πιο ευγενικός, ο δρόμος της μίμησης ο πιο εύκολος, ο δρόμος της εμπειρίας ο πιο δύσκολος.
Η τέχνη είναι ο πιο σύντομος δρόμος από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος, ο δρόμος γίνεται βαδίζοντας… Βαδίζοντας γίνεται ο δρόμος και γυρίζοντας το βλέμμα πίσω φαίνεται το μονοπάτι που ποτέ δε θα ξαναπατήσεις Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος, μόνο απόνερα στη θάλασσα.
Καθιέρωσα την ανορθογραφία σαν τέχνη αρχίζοντας από το περιοδικό “Ταχυδρόμος” και εικονογραφώντας “μυθιστορήματα” με λαϊκούς ήρωες που μιλούσαν λαϊκά και εκφράζονταν ανορθόγραφα,
Είναι μικρός ο δρόμος από το αλληλούια στην αποδοκιμασία.
Το να πεθαίνεις είναι μια άγρια νύχτα και ένας καινούργιος δρόμος.
Τι είναι ίσιο; Η γραμμή μπορεί να είναι ίσια, ο δρόμος μπορεί να είναι ίσιος, η ανθρώπινη καρδιά ωστόσο είναι καμπύλη, σαν ένα δρόμο ανάμεσα στα βουνά.
Η ευδαιμονία είναι η διαρκής πορεία της επιθυμίας από το ένα αντικείμενο στο άλλο, όπου η απόκτηση του πρώτου δεν είναι παρά ο δρόμος για το επόμενο.