Η ζωή είναι ευχάριστη.Ο θάνατος είναι γαλήνιος. Το πρόβλημα είναι η μετάβαση.
Δεν είναι ο θάνατος που πρέπει να φοβάται κανείς. Το να μην ξεκινήσει να ζει πρέπει να φοβάται.
Ο θάνατος δεν είναι κάτι τραγικό. Σε 100 χρόνια δεν θα απασχολεί κανέναν από μας.
Ο θάνατος μου ψιθυρίζει στο αυτί: «Ζήσε γιατί έρχομαι».
Μπορεί να μην συμφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπίσω μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες. Θ’ αφήσουμε αυτόν τον κόσμο ακριβώς όπως τον βρήκαμε: ανόητο, άδικο και κακό.
Ο σύντομος θάνατος είναι το καλύτερο τέλος για την ανθρώπινη ζωή.
Η αγωνία του θανάτου είναι η μήτρα όλων των θρησκειών, οι οποίες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προσπαθούν να μετριάσουν τη θλίψη της θνητότητάς μας.
Ο θάνατος, είναι μοναχικός. Είναι το πιο μοναχικό γεγονός στη ζωή ενός ανθρώπου.
Ο θάνατος είναι αποτρόπαιος. Αλλά και η ζωή είναι. Τα πάντα μορφάζουνε.
Η επιθυμία είναι το μισό της ζωής. Η αδιαφορία είναι το μισό του θανάτου.
Τον έρωτα όχι, όχι εσύ, Ανάγκη, τον έρωτα τον έπλασε ο Θάνατος, από άγρια περιέργεια να εννοήσει τι είναι ζωή.
Η ζωή και ο θάνατος και αναμεσίς η Τέχνη.
Όταν έρχεται ο θάνατος, δεν είναι η τρυφερότητα για την οποία μετανιώνουμε, αλλά η σκληρότητά μας.
Κάθε αποχωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος.
"Θεέ ! O καύσων αυτός χρειάζεται για να υπάρξη τέτοιο φως ! Tο φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνη μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Eλλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμον εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου".
Μόνο όταν αποκτήσουμε συνείδηση του ρόλου τον οποίον καλούμαστε να ερμηνεύσουμε σε αυτή τη ζωή, θα μπορέσουμε να είμαστε ευτυχισμένοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να ζήσουμε και να πεθάνουμε ειρηνικά , αφού ό,τι δίνει νόημα στη ζωή μας δίνει νόημα και στο θάνατό μας.
Το πιο φοβερό από τα κακά, ο θάνατος, δεν είναι τίποτε για εμάς – στον βαθμό που όσο υπάρχουμε, δεν είναι παρών· κι όταν πάλι είναι παρών εκείνος, τότε δεν υπάρχουμε εμείς. Άρα ο θάνατος δεν υπάρχει ούτε για τους ζωντανούς ούτε για τους πεθαμένους – εφόσον για τους πρώτους δεν υπάρχει, ενώ οι άλλοι δεν υπάρχουν πια
Για εκείνον που κατανόησε πραγματικά ότι δεν υπάρχει τίποτε το φρικτό στο να μη ζει, δεν υπάρχει τίποτε το φριχτό στο να ζει. Επομένως, είναι ανόητος όποιος λέει ότι φοβάται το θάνατο, όχι επειδή θα υποφέρει όταν έρθει ο θάνατος, αλλά επειδή υποφέρει στη σκέψη ότι θα έρθει.
Καθημερινά να βλέπεις τον θάνατο και την εξορία και οτιδήποτε μοιάζει φοβερό, αλλά περισσότερο απ' όλα το θάνατο· και τότε τίποτα ταπεινό δεν θα συλλογιστείς, ούτε θα επιθυμήσεις κάτι πέραν του μέτρου.
Μια ζωή είναι το μόνο που έχουμε και την ζούμε όπως πιστεύουμε. Αλλά το να θυσιάσεις αυτό που είσαι και να ζήσεις χωρίς πίστη, αυτό είναι χειρότερο από θάνατο.
Ένας άνθρωπος έχει μόνο έναν τρόπο να είναι αθάνατος στη γη: πρέπει να ξεχνάει ότι είναι θνητός.
Το πρωί είναι το ξεκίνημα της νύχτας. Η γέννηση είναι το ξεκίνημα του θανάτου
Αρετής προπάροιθε ιδρώτα θεοί αθάνατοι θήκαν. (Μπροστά στην αρετή οι αθάνατοι θεοί έβαλαν τον ιδρώτα).
3.Αγκαλιάστε τον θάνατο ως μέρος της ζωής.
Η ζωή όλη είναι μια φασαρία. Μόνο ο θάνατος δεν είναι. Ζωή είναι όταν λύνεις το ζωνάρι σου και ζητάς φασαρίες.
Ο καλύτερος θάνατος είναι ο απροσδόκητος.
Τίποτα δεν είναι πιο θλιβερό από το θάνατο μιας ψευδαίσθησης.
Ἂς μὴ μοῦ δώσῃ ἡ μοῖρα μου εἰς ξένην γῆν τὸν τάφον· εἶναι γλυκὺς ὁ θάνατος μόνον ὅταν κοιμώμεθα εἰς τὴν πατρίδα.
Δυο θάλασσες με κυνηγούν: η ζωή και ο θάνατος.
Βαρειά κουβέντα του Θεού ο θάνατος.
Όσο κρατήσει η ζωή κρατεί κι ο θάνατος.
Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται/ στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια,/ θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται/ καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.
Θάνατος οι λεροί κι ασήμαντοι δρόμοι,/ με τα λαμπρά μεγάλα ονόματά τους,/ ο ελαιώνας γύρω η θάλασσα κι ακόμη/ ο ήλιος θάνατος μες στους θανάτους.
Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει/ για να ζυγίσει μια «ελλιπή» μερίδα,/ θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι/ κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.
Εν όψει του θανάτου δεν υπάρχει χρόνος για προσκόλληση σε ασήμαντες έννοιες.
Για να γίνει ένα έργο τέχνης πραγματικά αθάνατο, πρέπει να ξεφύγει από τα ανθρώπινα όρια: η λογική και η κοινή αίσθηση μόνο που θα παρεμβαίνουν. Αλλά από τη στιγμή που αυτοί οι φραγμοί θα σπάσουν, θα εισέλθει στις περιοχές της παιδικής ενόρασης και του ονείρου.
Ό,τι κάνει κανείς στη ζωή, ακόμα και ο έρωτας, το κάνει μέσα στην υπερταχεία που τρέχει προς το θάνατο.
Πρέπει να είσαι ένας άνθρωπος εν ζωή και ένας καλλιτέχνης μετά θάνατον.
Επιτρέψτε μου να κατανοήσω- αυτό που δεν καταλαβαίνω- στην άκρη του ποταμού- ο θάνατος με γυαλίζει- με πέτρες.
Κάθε βράδυ κάνεις πρόβα θανάτου. Δεν ξεφεύγεις με το «θέλω να κάνω», αλλά με το «κάνω ό,τι θέλω.
Η ποικιλία είναι ζωή, η ομοιομορφία είναι θάνατος.
Τι είναι τάχα, για τους άλλους, ο χαμός ενός ατόμου; Κι όπως ήρθα, και θα φύγω, μόνος μες στο θάνατό μου...
Οι στόχοι της ζωής είναι η καλύτερη άμυνα ενάντια στο θάνατο.
Υπάρχουν λίγοι άνδρες που ξέρουν πώς να πάνε στο θάνατο με αξιοπρέπεια, και συχνά δεν είναι εκείνοι οι οποίοι θα περίμενε κανείς.
Δε φοβάμαι το θάνατο, επειδή δεν πιστεύω σ’ αυτόν. Είναι σαν να βγαίνεις από ένα αμάξι και να μπαίνεις σ’ ένα άλλο.
Όλα τα όντα, τα φαινόμενα, και οι δράσεις του κόσμου είναι εκφράσεις, σαρκώσεις, μερικότητες, συντελεσμοί, εντελέχειες του έρωτα και του θανάτου.
Ο φόβος και ο πόνος μπροστά στο θάνατο είναι η αιτία που έπλασε ο άνθρωπος τον κάτω κόσμο και τον Αδη. Και πάντα μέσα στη σφαίρα της ποίησης. Στη σφαίρα της θρησκείας όμως η αιτία αυτής της επινόησης, πέρα από το φόβο και τον πόνο, εκπορεύτηκε κυρίαρχα από το χυδαίο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης. Και τέτοιο ονομάζω την ημιμάθεια, τον εγωισμό, και την ανανδρία…
Αυτόν τον πανικό φόβο μπροστά στο θάνατο είναι που δεν άντεξε ο άνθρωπος. Δε βρήκε τη βούληση να τον νικήσει. Να τον παραδεχτεί, να τον αναγνωρίσει. Να υποταχθεί ευγενικά και περήφανα στο αδυσώπητο φυσικό και στο αδυσώπητο δίκιο του.
Όπως δεν είχα ανησυχήσει για την γέννησή μου, έτσι δεν ανησυχώ και για τον θάνατο.
Κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει τουλάχιστον δύο πράγματα μόνος του, την δική του πίστη και τον δικό του θάνατο.
Ο θάνατος δεν είναι κάτι πολύ σοβαρό. Ο πόνος, είναι.
Η τραγωδία του θανάτου έγκειται στο ότι μετατρέπει τη ζωή σε πεπρωμένο.Η τέχνη είναι μια αντίσταση στο πεπρωμένο.
Είμαι βαθιά αισιόδοξος. Υπήρξαν πολλές σκοτεινές στιγμές, κατά τις οποίες η πίστη μου στην ανθρωπότητα δοκιμάστηκε αλλά δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να παραδοθεί στην απελπισία. Η απελπισία οδηγεί στην ήττα και τον θάνατο.
Κάνε με αθάνατο με ένα φιλί.
Αθάνατον έχθραν μή φύλαττε,Θνητός ών: Αφού είσαι θνητός, μην κρατάς αθάνατη κακία.
κάθε γέννα πρέπει να τη σφραγίζει ένας θάνατος
Ελευθερία ή Θάνατος
Ο θάνατος είναι μια περίπτωση εντελώς προσωπική, ατομική. Ομως υπάρχει ιστορική προοπτική. Υπάρχει το πριν και το μετά.
Η παιδική ηλικία είναι ένα βασίλειοστο οποίο δεν υπάρχει θάνατος.
Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία δεν υπάρχει ηρωικός θάνατο.
Ο θάνατος και ο έρωτας είναι τα δυο φτερά που μεταφέρουν τον άνθρωπο στον Παράδεισο.
Η αρρώστια, η παραφροσύνη και ο θάνατος ήταν οι άγγελοι που περιτριγύριζαν την κούνια μου και με ακολουθούν σε όλη μου την ζωή.
Όλες οι τραγωδίες τελειώνουν με ένα θάνατο. Όλες οι κωμωδίες τελειώνουν με ένα γάμο
Η ερωτική μου μανία έχει μια τέτοια θέα προς το θάνατο, όπως ένα παράθυρο προς την αυλή.
Και, στο τέλος, ο θάνατος είναι απλώς ένα σύμπτωμα ότι υπήρξε ζωή.
Ο προληπτικός πόλεμος είναι σαν να αυτοκτονείς επειδή φοβάσαι το θάνατο.
Όποιος έχει δει τα μάτια ενός στρατιώτη ετοιμοθάνατου στο πεδίο της μάχης, θα το καλοσκεφτεί πριν ξεκινήσει έναν πόλεμο.
Όλοι βαδίζουμε προς τον θάνατο, όλοι μαζί, όπως ένα τσίρκο. Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να μας κάνει να αγαπάμε ο ένας τον άλλον. Αντί αυτού, είμαστε ισοπεδωτικοί, αλληλοφοβόμαστε και αλληλοτρωγόμαστε για το τίποτε.
Ελευθερία ή Θάνατος.
Μη φοβάστε τόσο πολύ το θάνατο, όσο μια ανεπαρκή ζωή.
Νιώθω την μονοτονία και τον θάνατο να είναι σχεδόν το ίδιο. (Σάρλοτ)
Είναι περισσότερο τα γηρατειά παρά ο θάνατος το αντίθετο της ζωής. Τα γηρατειά είναι η παρωδία της ζωής, ενώ ο θάνατος μετατρέπει τη ζωή σε πεπρωμένο: με κάποιο τρόπο την διατηρεί δίνοντας της την απόλυτη διάσταση. Ο θάνατος, με τον καιρό, εξαφανίζεται.
ο θάνατος για μένανε θε να ’ρθει ωραίος! Σαν τη ζωή μου, έτσι κι αυτός δε γίνεται να είναι τυχαίος.
Η ζωή είναι μια μεγάλη ανατολή. Δεν βλέπω το λόγο γιατί ο θάνατος να μην είναι ακόμα μεγαλύτερη.
Έχετε ειρήνη στο σπίτι της δικής σας ύπαρξης και ούτε ο θάνατος δεν θα είναι σε θέση να σας αγγίξει.
Αναβάλλω τον θάνατο ζώντας, υποφέροντας, κάνοντας λάθη, ρισκάροντας, δίνοντας, χάνοντας.
Όπως και μια μέρα που την έζησες καλά σου χαρίζει την απόλαυση του ήρεμου ύπνου, έτσι και μια ζωή καλά χρησιμοποιημένη χαρίζει τον ήρεμο θάνατο.
Η ποίηση θα υπάρχει όσο υπάρχει το πρόβλημα ζωής και θανάτου.
Έχουμε μόνο μία διέξοδο μπροστά στον θάνατο: να δημιουργήσουμε τέχνη προτού να συμβεί
Ο θάνατος είναι μια στιγμή. Και η ζωή τόσες πολλές...
Η ζωή είναι αμφιβολία, και η πίστη χωρίς αμφιβολία είναι, δίχως άλλο, θάνατος.
Ο θάνατος προσδιορίζει την ζωή.
Αυτό κρατάει ανάλαφρο μεσ’ την ανεμοζάλη το από του κόσμου τη βοή πρεσβυτικό κεφάλι, αυτό το λόγο θα σας πω, δεν έχω άλλο κανένα Μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα!
Είναι σωστός θάνατος, όταν θυμάσαι τις ευχάριστες μέρες που δεν θα ξανάρθουν".
Καθώς οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να πολεμήσουν τον θάνατο, τη δυστυχία ή την άγνοια, αποφάσισαν για να μην είναι δυστυχισμένοι, να μην σκέφτονται γι’ αυτά τα πράγματα καθόλου.
Ο θάνατος είναι το ξεκίνημα από κάτι.
Μην επιδιώκεις ψυχή τον αθάνατο βίο, μόνο εξάντλησε τα όρια του τωρινού.
H ένωση ψυχής και σώματος (γέννηση) δεν είναι με κανένα τρόπο καλύτερη από το χωρισμό τους (θάνατο)
Όλοι οι άνθρωποι είναι θανατοποινίτες, μα το ξεχνούνε.
Ο άνθρωπος είναι θνητός με τους φόβους του, και αθάνατος με τις επιθυμίες του.
Ο θάνατος είναι μια στιγμή, η ζωή χίλιες.
Στον έρωτα, στην δόξα και στο θάνατο μόνοι πορευόμαστε..
… την ώρα του θανάτου όταν η ζωή εγκαταλείπει Ένας τάφος μας κρατάει Για να καλύψουμε τη σήψη – τις άσχημες μυρωδιές μας
Θα πρέπει να γιορτάζουμε το τέλος μιας ερωτικής σχέσης όπως γιορτάζουν το θάνατο στη Νέα Ορλεάνη, με τραγούδια, γέλια, χορό και πολύ κρασί.
Θάνατος είναι η συνέχιση της ζωής χωρίς εμένα.
Οι άνθρωποι ήταν πιο ευτυχισμένοι κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, όταν κάθε στιγμή διέτρεχαν τον κίνδυνο να σκοτωθούν και έπρεπε να παίρνουν συνεχώς αποφάσεις ζωής και θανάτου.
Βρίσκουμε ρυθμό παντού, σε κάθε έργο τέχνης, στη φύση, στη ζωή αλλά και στον θάνατο.
Είμαστε εξαντλημένοι, το γράψιμο είναι δύσκολο, ωστόσο δεν μετανιώνω για αυτό το ταξίδι, το οποίο έδειξε ότι οι Άγγλοι μπορούν να αντέξουν στις δυσκολίες, να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον, και τελικά να συναντήσουν το θάνατο με μεγάλη σθένος, όπως ποτέ στο παρελθόν.
Κάθε μέρα είναι μια μικρή ζωή. Κάθε ξύπνημα μια μικρή γέννηση, κάθε καθάριο πρωινό μια μικρή νεότητα, κάθε πλάγιασμα για ύπνο ένας μικρός θάνατος.
Όταν στο τέλος της ζωής τους οι άνθρωποι κοιτάζουν προς τα πίσω, ανακαλύπτουν πως έζησαν όλη του τη ζωή εν αναμονή. Με έκπληξη θα συνειδητοποιήσουν ότι αυτό που άφησαν να τους διαφύγει χωρίς να εκτιμήσουν και απολαύσουν δεν ήταν τίποτε άλλο από την ζωή τους. Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος ξεγελασμένος από την ελπίδα χορεύει προς την αγκαλιά του θανάτου.
Αλλ’ εσθ’ ο θάνατος λοίσθος ιατρός κακών, (Και είναι ο θάνατος ο τελευταίος θεραπευτής των δεινών.
Όσο έχω επιθυμίες, έχω λόγους να ζω. Η ικανοποίηση είναι θάνατος.
Ο Θάνατος δεν είναι όταν σβήνουν τα φώτα. Είναι το σβήσιμο της λάμπας επειδή ήρθε η αυγή.
Δεν έχει σημασία πώς πεθαίνει κανείς, αλλά πώς ζει. Το γεγονός του θανάτου δεν έχει καμιά σπουδαιότητα, διαρκεί τόσο λίγο.
Η ζωή είναι τόσο θαυμαστό πράγμα, ώστε η τιμή της είναι το μυστήριο του θανάτου.
Ποια ζωή αξίζει και πώς μπορείς να τήνε πεις ωραία, δίχως έναν άξιο θάνατο;
Από την γέννησή μας ως το θάνατό μας έχουμε ανάγκη να αγαπούμε και να μας αγαπούν. Σε όλη μας τη ζωή η υγεία μας και η ευτυχία μας εξαρτώνται από την ικανότητά μας να ικανοποιούμε αυτή την ανάγκη.
Είναι η αξιοπρέπεια με την οποία πηγαίνει κανείς στον θάνατο, που θυμούνται όλοι. Η ζωή έρχεται και φεύγει.
Ζεις μόνο δυό φορές. Την μία όταν γεννιέσαι και την άλλη όταν αντικρίζεις τον θάνατο καταπρόσωπο.
Ο θάνατος δεν θα έχει άραγε περισσότερα μυστικά να μας αποκαλύψει από ό,τι η ζωή;
Σ’ αυτήν τη ζωή τίποτε δεν είναι σίγουρο, εκτός από το θάνατο και τους φόρους.
Ωραίος ο ύπνος, ακόμη καλύτερος ο θάνατος, το θαύμα θα ήταν να μην γεννηθεί κανείς καθόλου.
Αν βάλω το θάνατο στη ζωή μου, τον αναγνωρίσω και τον αντικρίσω ευθέως, τότε μόνο θα ελευθερώσω τον εαυτό μου από την αγωνία του θανάτου και τη μικρότητα της ζωής, τότε μόνο θα είμαι ελεύθερος να γίνω ο εαυτός μου.
Η γέννηση της επιστήμης σήμανε το θάνατο της δεισιδαιμονίας.
Στην πραγματικότητα πιο πολύ φοβόμαστε την αλλαγή απο τον θάνατο.
Τίποτα πιὸ ἀληθινὸ ἀπ᾿ τὴ ζωὴ δὲν εἶναι. Πρέπει νὰ τηνε πάρεις σοβαρὰ, Τόσο μὰ τόσο σοβαρὰ, Ποὺ θὰ φυτέυεις, σὰ νὰ ποῦμε, ἐλιὲς ἀκόμα στὰ ἑβδομῆντα σου, Ὄχι καθόλου γιὰ νὰ μείνουν στὰ παιδιά σου, Μὰ ἔτσι γιατὶ τὸ θάνατο, δὲ θὰ τόνε πιστεύεις, Ὅσο κι ἂν τὸν φοβᾶσαι
Καμιά φορά συγχαίρουμε τον εαυτό μας τη στιγμή που ξυπνάμε μετά από ένα στενάχωρο όνειρο. Μπορεί να συμβαίνει το ίδιο τη στιγμή μετά τον θάνατο.
Τα πάθη που ωθούν τους ανθρώπους προς την ειρήνη είναι ο φόβος του θανάτου, η επιθυμία των πραγμάτων που απαιτούνται για μιαν άνετη διαβίωση και η ελπίδα ότι αυτά θ' αποκτηθούν με την εργατικότητα.