Ο κινηματογράφος δεν πρέπει να ακολουθήσει τις μορφές του θεάτρου και της ζωγραφικής αλλά τη μεθοδολογία της γλώσσας, η οποία επιτρέπει να προκύπτουν εξ ολοκλήρου νέες έννοιες ιδεών, από το συνδυασμό δύο συγκεκριμένων σημασιών, δύο συγκεκριμένων αντικειμένων.
Όλοι βρισκόμαστε στο έργο της ζωής. Αν μείνουμε θεατές θα πληρώσουμε. Αν πάρουμε μέρος στον θίασο θα πληρωθούμε!
Το θέατρο πρέπει να σε κάνει να νοιώθεις άβολα.
Ο κόσμος σκηνή, ο βίος πάροδος. Ήλθες, είδες, απήλθες. Ο κόσμος είναι θέατρο, η ζωή δράμα: έρχεσαι, βλέπεις, φεύγεις.
Οτιδήποτε υπάρχει στο σύμπαν είναι αποτέλεσμα αλλαγής και ανάγκης. Oι άνθρωποι επινόησαν τη θεά Τύχη για να δικαιολογήσουν τη δική τους έλλειψη θέλησης.
Έτσι τελειώνει ο κόσμος: όχι με μια θεαματική έκρηξη αλλά με ένα αδύναμο κλαψούρισμα.
Ένα θεατρικό έργο πρέπει να σου δίνει να σκεφθείς κάτι. Όταν βλέπω ένα έργο και το καταλαβαίνω με τη πρώτη, τότε ξέρω ότι δεν είναι και πολύ καλό.
Η αφετηρία και η βάση του θεάτρου, όπως και κάθε μορφής τέχνης, είναι η ποίηση και η μαγεία. Αν λείψουν αυτά, δεν υπάρχει θέατρο.
Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας.
Κάθε ον, ανεξαρτήτως, είναι εις αναζήτησιν της ατομικής του ευτυχίας. Εκείνο, όμως, που αποτελεί τη διαφορά των τιποτένιων από τους εκλεκτούς είναι ότι, για τους μεν, η ατομική ευτυχία έγκειται στην ατομική ευημερία και άνεση, ενώ για τους άλλους η ατομική ευτυχία εξαρτάται ολοκληρωτικά από το θέαμα και τη βεβαιότητα όλων των άλλων όντων, που τους περικυκλώνουν.
Η ευγένεια είναι μια επιστήμη μεγάλης σπουδαιότητας. Μοιάζει με την ανθρώπινη ομορφιά και χάρη, θέλγει στην πρώτη θέα, και οδηγεί σε μεγαλύτερη οικειότητα και φιλία.»
Η ερωτική μου μανία έχει μια τέτοια θέα προς το θάνατο, όπως ένα παράθυρο προς την αυλή.
Το θέαμα είναι ο εφιάλτης της φυλακισμένης σύγχρονης κοινωνίας που τελικά δεν εκφράζει τίποτα περισσότερο από την επιθυμία της να κοιμηθεί. Το θέαμα είναι ο φύλακας του ύπνου.
Το θέαμα είναι ο ήλιος που δεν δύει ποτέ πάνω από την αυτοκρατορία της σύγχρονης παθητικότητας.
Το θέαμα δεν είναι ένα σύνολο εικόνων, αλλά μια κοινωνική διασύνδεση μεταξύ ατόμων που επικοινωνιοποιείται με εικόνες.
Θεωρώ το θέατρο ως τη μεγαλύτερη από όλες τις μορφές τέχνης, τον πιο άμεσο τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος μπορεί να μοιραστεί με τους άλλους ανθρώπους την αίσθηση του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.
Μόνο στην εμφάνιση, ο χρόνος είναι ένας ποταμός. Περισσότερο πρόκειται για ένα τεράστιο τοπίο πάνω στο οποίο είναι το μάτι του θεατή που κινείται.
Όπου το τηλεσκόπιο σταματάει να μας βοηθάει, εκεί αρχίζει το μικροσκόπιο. Ποιο απ' τα δύο έχει μεγαλύτερη θέα;
Σοφός είναι αυτός που απολαμβάνει το θέαμα που προσφέρεται από τον Κόσμο.
Η λαμπρότητα ενός ωραίου ηλιοβασιλέματος, με καταθλίβει μ' όλη του την ομορφιά. Μπροστά σ' ένα τέτοιο θέαμα πάντα λέω : πόσο ευχαριστημένος πρέπει να νιώθει ένας ευτυχισμένος άνθρωπος αντικρίζοντας αυτόν τον ήλιο.
Κλείσε τα μάτια σου και ξύπνα σε άλλο τρόπο θέασης, που τον έχει ο καθένας αλλά λίγοι τον χρησιμοποιούν.
Κι εμείς: παντού και πάντα θεατές, προσκολλημένοι σ' όλα αυτά, ποτέ πιο έξω! Μας κατακλύζουνε. Τα βάζουμε σε τάξη. Καταρρέουν. Τα ξαναβάζουμε στην θέση τους κι ύστερα καταρρέουμε εμείς.
Ο κόσμος είναι μια θεατρική σκηνή και όλοι, άντρες και γυναίκες, απλά ηθοποιοί. Έχουν τις εισόδους τους και τις εξόδους τους. Και ο κάθε άνθρωπος στον καιρό του παίζει πολλούς ρόλους, καθώς οι πράξεις όπου εμφανίζεται είναι οι εφτά ηλικίες.
Στο γράψιμο βρήκα ό, τι δεν μπορούσα να βρω στο θέατρο, ίσως γιατί δεν ήμουν σε θέση να διαλέξω τους ρόλους που ο θιασάρχης ή ο σκηνοθέτης διάλεγαν για μένα. Τώρα φέρω ακέραιη την ευθύνη των βιβλίων μου.
Τα ανθρώπινα όντα υποφέρουν αγωνίες και η θλιβερή τους μοίρα γίνεται θρύλος. Οι ποιητές γράφουν στίχους γι 'αυτούς και οι θεατρικοί συγγραφείς συνθέτουν δράματα, και η ανάμνηση της παρελθούσας θλίψης γίνεται πηγή τωρινής χαράς. Αυτή είναι η παράξενη αλχημεία του πνεύματος.
Όλο το αρχαίο θέατρο είναι μια ηδονική αναρχία, που συνδυάζεται παράξενα με μια πνευματική πειθαρχία.
Η άγνοια είναι η βάση της αδικίας. Σήμερα πρέπει να εκμεταλλευτούμε το γεγονός ότι εμείς οι άλλοι, οι θεατράνθρωποι, οι διανοούμενοι, οι ηθοποιοί, έχουμε το δικαίωμα του λόγου και τη δυνατότητα να ενημερώνουμε τους νέους. Έχουμε το χρέος να αφηγούμαστε τη ζωή.
Ένα θέατρο, μια λογοτεχνία, μια καλλιτεχνική έκφραση που δεν μιλά για το δικό της χρόνο δεν έχει σημασία.