Ο κινηματογράφος δεν πρέπει να ακολουθήσει τις μορφές του θεάτρου και της ζωγραφικής αλλά τη μεθοδολογία της γλώσσας, η οποία επιτρέπει να προκύπτουν εξ ολοκλήρου νέες έννοιες ιδεών, από το συνδυασμό δύο συγκεκριμένων σημασιών, δύο συγκεκριμένων αντικειμένων.
Το θέατρο πρέπει να σε κάνει να νοιώθεις άβολα.
Ο κόσμος σκηνή, ο βίος πάροδος. Ήλθες, είδες, απήλθες. Ο κόσμος είναι θέατρο, η ζωή δράμα: έρχεσαι, βλέπεις, φεύγεις.
Η αφετηρία και η βάση του θεάτρου, όπως και κάθε μορφής τέχνης, είναι η ποίηση και η μαγεία. Αν λείψουν αυτά, δεν υπάρχει θέατρο.
Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας.
Θεωρώ το θέατρο ως τη μεγαλύτερη από όλες τις μορφές τέχνης, τον πιο άμεσο τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος μπορεί να μοιραστεί με τους άλλους ανθρώπους την αίσθηση του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.
Στο γράψιμο βρήκα ό, τι δεν μπορούσα να βρω στο θέατρο, ίσως γιατί δεν ήμουν σε θέση να διαλέξω τους ρόλους που ο θιασάρχης ή ο σκηνοθέτης διάλεγαν για μένα. Τώρα φέρω ακέραιη την ευθύνη των βιβλίων μου.
Όλο το αρχαίο θέατρο είναι μια ηδονική αναρχία, που συνδυάζεται παράξενα με μια πνευματική πειθαρχία.
Ένα θέατρο, μια λογοτεχνία, μια καλλιτεχνική έκφραση που δεν μιλά για το δικό της χρόνο δεν έχει σημασία.