Βιογραφία
Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου (1893 - 1972) ήταν Ελληνίδα στιχουργός, η οποία διέπρεψε στον χώρο του λαϊκού τραγουδιού, κυρίως την δεκαετία του '50. Η Ευτυχία γεννήθηκε το 1896 στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας με το επίθετο Χατζηγεωργίου – Οικονόμου, φοίτησε στο Γυμνάσιο της Σμύρνης και απέκτησε πτυχίο δασκάλας. Σε μικρής ηλικία την παντρέψανε με τον έμπορο Νικολαίδη ο οποίος βρισκόταν στην Αθήνα κατά την μικρασιατική καταστροφή και η Ευτυχία με τις δύο μικρές κόρες της και την μητέρα της, κατάφεραν με μεγάλη δυσκολία να φτάσουν στην Αθήνα και να τον συναντήσουν. Σύντομα Τόεγκατέλειψε τον άνδρα της και ξεκίνησε να εργάζεται ως ηθοποιός σε μπουλούκι (περιοδεύων θιάσο) γυρνώντας όλη την Ελλάδα. Για ένα διάστημα εργάστηκε και στον θίασε της Μαρίας Κοτοπούλη. Τότε θα γνωρίσει και τον δεύτερο σύζυγο της, τον Παπαγιαννόπουλο, με το επίθετο του οποίου θα γίνει γνωστή.Στα τέλη της δεκαετίας του '40, άρχισε να γράφει στίχους, συνεργαζόμενη με λαϊκούς συνθέτες της εποχής. Με τον Βασίλη Τσιτσάνη έγραψε τα πρώτα της τραγούδια («Πήρα τη στράτα κι έρχομαι», «Γκιουλμπαχάρ», κ.ά.), συνεργάστηκε με τον Μανώλη Χιώτη («Ηλιοβασιλέματα», «Περασμένες μου αγάπες» κ.α), με τον Απόστολο Καλδάρα ( «Στ’ Αποστόλη το κουτούκι», «Πήρα απ' τη νιότη χρώματα», «Όνειρο απατηλό» κ.α) και με πολλούς άλλους συνθέτες. Ο Μάνος Χατζιδάκις σε στίχους της έφτιαξε το «Είμ’ αητός χωρίς φτερά» και ο Σταύρος Ξαρχάκος το «Τι έχει και κλαίει το παιδί».
Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου δεν ενδιαφέρθηκε για την υστεροφημία της ούτε για τα πνευματικά δικαιώματα των τραγουδιών της, δεν κατοχύρωνε τους στίχους στο όνομά της. Το μόνο που την ενδιέφερε ήταν πουλάει τραγούδια (από 100 έως 300 δραχμές) και να χρησιμοποιεί τα χρήματα για το μεγάλο της πάθος που ήταν η χαρτοπαιξία. Έτσι παρά τις μεγάλες επιτυχίες και εξαιτίας και της χαρτοπαιξίας έμεινε φτωχή και συνέχεια χρεωμένη. ‘Εκανε δύο κόρες με τον πρώτο της άνδρα, η μεγαλύτερη ακολούθησε τον δρόμο της ηθοποιίας όμως πέθανε από εγκεφαλικό, γεμίζοντας την με μεγάλη θλίψη. Τότε έγραψε μία από τις κορυφαίες της επιτυχίες, το "Δυο πόρτες έχει η ζωή".
Η Παπαγιαννοπούλου πεθανε σε ηλικία 79 ετών στις 7 Ιανουαρίου 1972, έχοντας στο πλευρό της, την εγγονή της Ρέα, που τη φρόντισε ως τα γεράματά της. Τελευταία της επιθυμία ήταν να τραγουδήσουν στην κηδεία της το "Άμαξα μέσ’ στη βροχή".