Βιογραφία
Ο Γιώργος Σαραντάρης (1908-1941) ήταν Έλληνας ποιητής, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος της γενιάς του ΄30. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, στις 20 Απριλίου 1908 σε μια οικογένεια εύπορων εμπόρων με καταγωγή την Αρκαδία οι οποίοι το 1910 μετανάστευσαν στην Ιταλία όπου και έζησε ο Γιώργος μέχρι το 1931. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια αλλά ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια είχε ξεκινήσει να γράφει ποιήματα.Πρωτοεμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα το 1933 με το διήγημα Μάρθας βίος στο περιοδικό Νέα Ζωή, και τον ίδιο χρόνο δημοσίευσε και την πρώτη του ποιητική συλλογή «Οι Αγάπες του χρόνου». Ακολούθησαν τα Ουράνια (1934) και τα Αστέρια (1935) και πολλά ακόμη ποιήματα δημοσιευμένα στα περιοδικά Νέα Γράμματα, Νέα Εστία, Κύκλος, και Μακεδονικές Ημέρες (Θεσσαλονίκης). Ο Γιώργος Σαραντάρης υπήρξε ένας από τους πρωτοποριακούς έλληνες ποιητές του μεσοπολέμου και ένας από τους πρώτους εισηγητές του υπαρξισμού στη χώρα μας. Ασχολήθηκε επίσης με το φιλοσοφικό δοκίμιο και τις ποιητικές μεταφράσεις.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο στην πρώτη γραμμή του Αλβανικού μετώπου, όπου αρρώστησε από τύφο. Σύμφωνα με τη μαρτυρία συμπολεμιστή του, ο οποίος τον συνάντησε στην περιοχή της Κλεισούρας , τον βρήκε εξαντλημένο, πεινασμένο και ωχρό στην όψη, ωστόσο μέσα από το χιτώνιό του έβγαλε έναν μάτσο χαρτιά όπου ακόμη κι υπό αυτές τις συνθήκες είχε γράψει ένα ποίημα, πιθανότατα το τελευταίο του: «Εγώ που οδοιπόρησα/ Με τους ποιμένες της Πρεμετής/ Είχα τα μάτια μου/ Παντοτεινά στραμμένα/ Στο εωθινό σου πρόσωπο…». Μερικές μέρες μετά την επιστροφή του στην Αθήνα πέθανε στις 25 Φεβροαυρίου 1941 από τύφο κι εξαιτίας της έλλειψης αντιβιοτικών.
Μέσα στην αναταραχή του πολέμου, της Κατοχής, του Εμφυλίου, ξεχάστηκε τόσο από τους φίλους όσο και από τους ομοτέχνους του. Πέρασαν αρκετές δεκαετίες ώστε η ποίησή του να βρει τον δρόμο της ανάμεσα στους αναγνώστες και τους νεότερους ποιητές