ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ -538 Βασίλειο των Ιουδαίων
Ο θάνατος του βασιλιά Σολομώντα το -922 σήμανε τη διάσπαση του ενιαίου ισραηλιτικού βασιλείου σε 2 μέρη. Δέκα από τις δώδεκα φυλές του ισραηλιτικού έθνους, δημιούργησαν το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ και οι υπόλοιπες δύο, του Ιούδα και του Βενιαμίν, το νότιο βασίλειο του Ιούδα με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ. Οι επερχόμενοι βασιλείς επέδειξαν ασύνετη και επιπόλαια πολιτική με συνέπεια την αποδυνάμωση και αποσταθεροποίηση των βασιλείων του και συνακόλουθα τις επιθέσεις γειτονικών λαών. Το βόρειο βασίλειο καταλύθηκε το 722 π.Χ. από τους Ασσύριους και το νότιο υποτάχθηκε στους Βαβυλώνιους το 586 π.Χ. Τότε, η πρωτεύουσα Ιερουσαλήμ υπέστη σοβαρές καταστροφές, ο Ναός του Σολομώντα λεηλατήθηκε και κάηκε, ενώ πολυάριθμοι αιχμάλωτοι οδηγήθηκαν σε εξορία στη Βαβυλώνα γεγονός που έμεινε γνωστό ως βαβυλώνια αιχμαλωσία και κράτησε 48 χρόνια (586-538 π.Χ.) Οι Βαβυλώνιοι εγκατέστησαν τους εξόριστους σε οριοθετημένες περιοχές, στις οποίες υπήρχε μέχρις ενός σημείου η δυνατότητα αυτοδιαχείρισης, γεγονός που βοήθησε ώστε να αποκτηθούν δικαιώματα ιδιοκτησίας και να πραγματοποιηθούν παραχωρήσεις πολιτικού χαρακτήρα που βοήθησαν στη διατήρηση της φυσικής και πνευματικής συνέχειας αλλά και της εθνικής ταυτότητας. Θεωρήθηκε ότι η βαβυλώνια αιχμαλωσία εκπλήρωσε τις προφητείες για την τιμωρία του Ισραήλ και απέδειξε ότι ο λαός είχε ανάγκη εντονότερης προσήλωσης στο Θεό. Με την επικράτηση της περσικής κυριαρχίας στη Μέση Ανατολή και την κατάλυση του βαβυλωνιακού κράτους, οι αιχμάλωτοι Ιουδαίοι, με διάταγμα του πέρση βασιλιά Κύρου to 538 π.Χ. ήταν ελεύθεροι πλέον να επιστρέψουν στις εστίες τους. Με διαταγή επίσης του Κύρου, παραδόθηκαν όλα τα ιερά σκεύη του Ναού στους επαναπατριζόμενους, οι οποίοι μετά την επιστροφή τους έχτισαν και πάλι τείχη στην Ιερουσαλήμ και ανοικοδόμησαν κατά το δυνατό την πόλη και το Ναό. Μετά την Περσική κυριαρχία, η Ιουδαία έγινε τμήμα της Μακεδονικής αυτοκρατορίας και μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου πέρασε στους διαδόχους τους. Από τους οποίους, ο Πτολεμαίος ΙΙ κράτησε ιδιαίτερα ευνοϊκή στάση προς τους Ιουδαίους και φρόντισε ώστε να μεταφραστούν στα Ελληνικά τα αυθεντικά κείμενα των ιερών βιβλίων τους. στο εσωτερικό της ιουδαϊκής κοινωνίας ωστόσο επικρατούσε μια διάσταση μεταξύ 2 ομάδων, των απομονωτιστών και των μη-απομονωτιστών. Οι απομονωτιστές είχαν δημιουργήσει μια κλειστή κάστα και οι τελευταίοι ηγέτες αυτής της ομάδας, περίπου το 250 π.Χ. δημιούργησαν νόμους που δεν υπήρχαν στα ιερά κείμενα, προκειμένου να εξασφαλιστεί η μη παραβίαση της Τοράχ (Πεντατεύχου). Εμφανίστηκε για πρώτη φορά η νομική πλευρά του ιουδαϊσμού που περιλαμβάνει πρακτικές και εφαρμογές, οι οποίες κάλυπταν την καθημερινή ζωή, τους εορτασμούς, τις νηστείας, τις τελετές εξαγνισμού και τον αστικό και ποινικό δίκαιο Το 63 π. Χ. οι Ρωμαίοι εισέρχονται στην Ιερουσαλήμ, το ιουδαϊκό κράτος γίνεται ρωμαϊκή κτίση που υπάγεται στον έπαρχο της Συρίας. Οι Ισραηλίτες ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν προσωπικό φόρο στον αυτοκράτορα ενώ ο ρωμαϊκός στρατός κατέλαβε κομβικά σημεία, κατάφεραν ωστόσο να διατηρήσουν σχεδόν ανέπαφη την θρησκεία τους, αναγνωρίστηκαν ως «ιδιαίτερο έθνος» μέσα στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και η μονοθεϊστική ισραηλιτική θρησκεία τους ως επιτρεπόμενη σε ολόκληρη την αυτοκρατορία.

-538

Βασίλειο των Ιουδαίων

Ο θάνατος του βασιλιά Σολομώντα το -922 σήμανε τη διάσπαση του ενιαίου ισραηλιτικού βασιλείου σε 2 μέρη. Δέκα από τις δώδεκα φυλές του ισραηλιτικού έθνους, δημιούργησαν το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ και οι υπόλοιπες δύο, του Ιούδα και του Βενιαμίν, το νότιο βασίλειο του Ιούδα με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ. Οι επερχόμενοι βασιλείς επέδειξαν ασύνετη και επιπόλαια πολιτική με συνέπεια την αποδυνάμωση και αποσταθεροποίηση των βασιλείων του και συνακόλουθα τις επιθέσεις γειτονικών λαών. Το βόρειο βασίλειο καταλύθηκε το 722 π.Χ. από τους Ασσύριους και το νότιο υποτάχθηκε στους Βαβυλώνιους το 586 π.Χ. Τότε, η πρωτεύουσα Ιερουσαλήμ υπέστη σοβαρές καταστροφές, ο Ναός του Σολομώντα λεηλατήθηκε και κάηκε, ενώ πολυάριθμοι αιχμάλωτοι οδηγήθηκαν σε εξορία στη Βαβυλώνα γεγονός που έμεινε γνωστό ως βαβυλώνια αιχμαλωσία και κράτησε 48 χρόνια (586-538 π.Χ.)

Οι Βαβυλώνιοι εγκατέστησαν τους εξόριστους σε οριοθετημένες περιοχές, στις οποίες υπήρχε μέχρις ενός σημείου η δυνατότητα αυτοδιαχείρισης, γεγονός που βοήθησε ώστε να αποκτηθούν δικαιώματα ιδιοκτησίας και να πραγματοποιηθούν παραχωρήσεις πολιτικού χαρακτήρα που βοήθησαν στη διατήρηση της φυσικής και πνευματικής συνέχειας αλλά και της εθνικής ταυτότητας. Θεωρήθηκε ότι η βαβυλώνια αιχμαλωσία εκπλήρωσε τις προφητείες για την τιμωρία του Ισραήλ και απέδειξε ότι ο λαός είχε ανάγκη εντονότερης προσήλωσης στο Θεό.

Με την επικράτηση της περσικής κυριαρχίας στη Μέση Ανατολή και την κατάλυση του βαβυλωνιακού κράτους, οι αιχμάλωτοι Ιουδαίοι, με διάταγμα του πέρση βασιλιά Κύρου to 538 π.Χ. ήταν ελεύθεροι πλέον να επιστρέψουν στις εστίες τους. Με διαταγή επίσης του Κύρου, παραδόθηκαν όλα τα ιερά σκεύη του Ναού στους επαναπατριζόμενους, οι οποίοι μετά την επιστροφή τους έχτισαν και πάλι τείχη στην Ιερουσαλήμ και ανοικοδόμησαν κατά το δυνατό την πόλη και το Ναό.

Μετά την Περσική κυριαρχία, η Ιουδαία έγινε τμήμα της Μακεδονικής αυτοκρατορίας και μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου πέρασε στους διαδόχους τους. Από τους οποίους, ο Πτολεμαίος ΙΙ κράτησε ιδιαίτερα ευνοϊκή στάση προς τους Ιουδαίους και φρόντισε ώστε να μεταφραστούν στα Ελληνικά τα αυθεντικά κείμενα των ιερών βιβλίων τους. στο εσωτερικό της ιουδαϊκής κοινωνίας ωστόσο επικρατούσε μια διάσταση μεταξύ 2 ομάδων, των απομονωτιστών και των μη-απομονωτιστών. Οι απομονωτιστές είχαν δημιουργήσει μια κλειστή κάστα και οι τελευταίοι ηγέτες αυτής της ομάδας, περίπου το 250 π.Χ. δημιούργησαν νόμους που δεν υπήρχαν στα ιερά κείμενα, προκειμένου να εξασφαλιστεί η μη παραβίαση της Τοράχ (Πεντατεύχου). Εμφανίστηκε για πρώτη φορά η νομική πλευρά του ιουδαϊσμού που περιλαμβάνει πρακτικές και εφαρμογές, οι οποίες κάλυπταν την καθημερινή ζωή, τους εορτασμούς, τις νηστείας, τις τελετές εξαγνισμού και τον αστικό και ποινικό δίκαιο

Το 63 π. Χ. οι Ρωμαίοι εισέρχονται στην Ιερουσαλήμ, το ιουδαϊκό κράτος γίνεται ρωμαϊκή κτίση που υπάγεται στον έπαρχο της Συρίας. Οι Ισραηλίτες ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν προσωπικό φόρο στον αυτοκράτορα ενώ ο ρωμαϊκός στρατός κατέλαβε κομβικά σημεία, κατάφεραν ωστόσο να διατηρήσουν σχεδόν ανέπαφη την θρησκεία τους, αναγνωρίστηκαν ως «ιδιαίτερο έθνος» μέσα στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και η μονοθεϊστική ισραηλιτική θρησκεία τους ως επιτρεπόμενη σε ολόκληρη την αυτοκρατορία.