ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ -670 Αρχαία Ελληνική Διασπορά
Γύρω στο -670 Κορίνθιοι άποικοι κατέλαβαν την Κέρκυρα, από κει κάποιοι προχώρησαν και ίδρυσαν μικρές αποικίες στις Δαλματικές ακτές ενώ άλλοι ταξίδεψαν προς τον νότο και εγκαταστάθηκαν σε αυτό που μοιάζει σαν φτέρνα της Ιταλικής χερσονήσου. Εκεί βρήκαν φυσικά λιμάνια και εύφορα εδάφη και κατέλαβαν την περιοχή με τα όπλα, είτε διώχνοντας τους προηγούμενους κατοίκους είτε υποδουλώνοντας τους. Μια από τις σπουδαιότερες πόλεις ήταν του Τάραντα, στα περίχωρα οι έλληνες καλλιέργησαν ελιές, ανέπτυξαν κτηνοτροφία και ναυπήγησαν πλοία δημιουργώντας μια ισχυρή δύναμη. Με παρόμοιο τρόπο ιδρύθηκαν από Αχαιούς, η Σύβαρις και ο Κρότωνας. Η Σύβαρις έγινε διάσημη για τον πλούτο και την τρυφηλή ζωή των κατοίκων της, οι οποίοι άφηναν όλες τις δουλειές για τους δούλος κι εκείνοι ζούσαν μέσα στην πολυτέλεια, με χαρακτηριστικό παράδειγμα η ύπαρξη καλυμμένων με τέντες δρόμων για να μην τους καίει ο ήλιος και γιορτές με φαγοπότια που διαρκούσαν μέρες. Όλα πήγαιναν καλά για τους Συβαρίτες μέχρι που βρέθηκαν σε πόλεμο με τον Κρότωνα, και τότε μέσα σε μια μέρα, η πόλη κάηκε και οι κάτοικοί της, όσοι δεν πέθαναν, έγιναν δούλοι. Ο Κρότωνας είχε μεγαλύτερη διάρκεια από την Σύβαρις. Οι κάτοικοι του παρέμεναν εργατικοί, δραστήριοι και ετοιμοπόλεμοι παρά τον πλούτο τους. Στον Κρότωνα γεννήθηκαν διάσημοι αθλητές και ιδρύθηκε η μεγαλύτερη ιατρική σχολή της Μεγάλης Ελλάδας. Η φήμη της πόλης προσέλκυσε τον Πυθαγόρα ο οποίος δημιούργησε την Πυθαγόρεια σχολή, στην οποία οι νέοι του Κρότωνα προχωρούσαν σε εξαγνισμό του σώματος με την εγκράτεια και την αυτοκυριαρχία και εξαγνισμό του πνεύματος με την επιστημονική μελέτη. Δυτικά από τον ευημερούντα Κρότωνα είχε ιδρυθεί οι αρχαίοι Λοκροί, από του κατοίκους της Λοκρίδα της ηπειρωτικής Ελλάδας. Το 664 π.Χ οι Λοκροί απέκτησαν τον πρώτο γραπτό κώδικα νόμων της Ελλάδας ύστερα από συμβουλή του μαντείου των Δελφών. Οι νόμοι αυτοί είχαν μεγάλη επιτυχία και για να διασφαλιστούν, υπήρχε ένας νόμος που όριζε ότι όποιος θα ήθελε να προβεί σε μεταβολή νόμου, θα έπρεπε να φοράει ένα σκοινί γύρω από τον λαιμό του και να κρεμαστεί κατευθείαν αν η πλειοψηφία διαφωνήσει με την προτεινόμενη μεταβολή. Για πολλά χρόνια οι νόμοι διατηρήθηκαν άθικτοι. Μια άλλη σημαντική αποικία στην κάτω Ιταλία ήταν αυτή της Ελέας, όπου δημιουργήθηκε η περίφημη Ελεατική φιλοσοφική σχολή, από τον Ξενοφάνη εξ Κολοφώνος, για τον οποίο έλεγαν: «Δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει άνθρωπος γνωρίζων μετά βεβαιότητας τα περί Θεών…» . Μαθητής του ήταν ο Παρμενίδης ο οποίος προχώρησε στην ιδεαλιστική φιλοσοφία θέτοντας τις βάσεις για την μετέπειτα Πλατωνική φιλοσοφία. Άλλες σημαντικές αποικίες ήταν της Νεάπολης, ακόμη υπάρχουν οι βωμοί που έστησαν οι Έλληνες για να ευχαριστήσουν τους Θεούς τους, οι ναοί αφιερωμένοι στον Ποσειδώνα καθώς και τα τείχη που προστάτευαν την πόλη. Βόρεια από την Νεάπολη, τυχοδιώκτες από την Εύβοια έχτισαν την Κύμη, αποτέλεσε μια από τις αρχαιότερες αποικίες καθώς ιδρύθηκε πριν από το -750. Στο νησί της Σικελίας το έδαφος ήταν πιο γόνιμο, υπήρχαν ελαιώνες οπωρώνες αμπέλια γεμάτα καρπούς και οι Έλληνες ξεκίνησαν να εισρέουν και να χτίζουν την μία μετά την άλλη πόλη: Νάξος, Συρακούσες, Λεοντίνοι, Μεσσάνα, Κατάνη, Γέλαν, Ιμέρα, Σελινούντα, Ακράγαντα. Οι Έλληνες κυριάρχησαν στην ανατολική πλευρά του νησιού ενώ την δυτική την διεκδικούσαν Φοίνικες και Καρχηδόνιοι, για πολλούς αιώνες γινόταν πόλεμοι για το ποιος θα υπερισχύσει. Οι ελληνικές αποικίες της Σικελίας συναγωνιζόταν σε πλούτο της πόλεις της κάτω Ιταλίας, κάθε μια είχε το δικό της χαρακτηριστικό. Η Κατάνη διακρίθηκε για την νομοθεσία της, η Ιμέρα για τους ποιητές της, η Σεγέστη και Ακράγαντας για τους ναούς τους, η Συρακούσες για την δύναμη τον πλούτο και την επιστήμη της. Οι Καρχηδόνιοι πρώτοι θα κατακτήσουν τις ελληνικές πόλεις βάζοντας ένα τέρμα στην πορεία τους, μέχρι που θα έρθουν οι Ρωμαίοι μετατρέποντας τις σε ρωμαϊκές κτήσεις. Οι Έλληνες δεν περιορίστηκαν στην Ιταλική χερσόνησο, στις αρχές του 6ου π.Χ αιώνα, Φωκαείς αποβιβάστηκαν στα νότια παράλια της σημερινής Γαλλίας και ίδρυσαν την Μασσαλία, εξοικειώνοντας τη νότια Γαλατία με τον ελληνικό πολιτισμό. Οι Έλληνες προχώρησαν παραπέρα και ίδρυσαν την Νίκαια και το Μονακό, έφτασαν στην Ισπανία όπου προόδευαν εκμεταλλευόμενοι τα μεταλλεία αργυρού. Το - 535 Καρχηδόνιοι και Ετρούσκοι συνένωσαν τις δυνάμεις τους και κατέστρεψαν τον Ελληνικό στόλο, με συνέπεια την αρχή της παρακμής των Ελληνικών φύλων στην δυτική Μεσόγειο. Και στην βόρεια Αφρική είχαν κάνει αισθητή την παρουσία τους οι Έλληνες, κατάφεραν να εισχωρήσουν ακόμη και στην Αίγυπτο η οποία ήταν εχθρική με τους ξένους. Γύρω στο -650 οι Μιλήσιοι δημιούργησαν έναν εμπορικό σταθμό ο οποίος εξελίχθηκε στην ελληνική πόλη Ναύκρατις, όπου εισαγόταν κρασί και λάδι από την Ελλάδα και εξαγόταν σιτηρά, λινά και ελεφαντόδοντα από την Αφρική. Μέσω της Ναύκρατις, ελληνικοί τρόποι και λέξεις και τέχνη εισήλθε στην Αίγυπτο, ενώ επιστήμη και θρησκευτική τεχνική εισήχθη στην Ελλάδα. Ανάμεσα στην Καρχηδόνα και την Αίγυπτο οι Έλληνες ίδρυσαν την πόλη Κηρύνη που έγινε εμπορικό κέντρο ολόκληρης της βόρειας Αφρικής. Ο Εύξεινος πόντος αποικίστηκε από τους Έλληνες από τον 8ο π.Χ. αιώνα ενώ το -657 άποικοι από τα Μέγαρα ίδρυσαν τη μοναδική πόλη στον κόσμο που βρίσκεται σε δύο ηπείρους. Το Βυζάντιο πήρε την ονομασία τους απο τον αρχηγό των αποίκων Βύζαντα και διατήρησε το όνομά του σχεδόν για χίλια χρόνια μέχρι που ο μεγάλος Κωνσταντίνος αποφάσισε να το μετονομάσει σε Κωνσταντινουπολη. Τον 7ο και 6ο π.Χ Αιώνα υπήρχαν ελληνικές αποικίες σε όλη την λεκάνη της Μεσογείου και τον Εύξεινο πόνοτο. Οι αποικίες αυτές συντέλεσαν στην δημιουργία του ελληνικού πολιτισμού, καθώς αποτέλεσαν κέντρα ανταλλαγής γνώσης και ιδεών. Μέσω των αποικιών οι πολιτισμοί της Ανατολής και της Αιγύπτου διαδόθηκαν στην Ελλάδα και στη συνέχεια, μέσω αυτών (και αργότερα με τον Μέγα Αλέξανδρο) ο πολιτισμός της Ελλάδας εξαπλώθηκε σε όλη την γνωστή τότε γη.

-670

Αρχαία Ελληνική Διασπορά

Γύρω στο -670 Κορίνθιοι άποικοι κατέλαβαν την Κέρκυρα, από κει κάποιοι προχώρησαν και ίδρυσαν μικρές αποικίες στις Δαλματικές ακτές ενώ άλλοι ταξίδεψαν προς τον νότο και εγκαταστάθηκαν σε αυτό που μοιάζει σαν φτέρνα της Ιταλικής χερσονήσου. Εκεί βρήκαν φυσικά λιμάνια και εύφορα εδάφη και κατέλαβαν την περιοχή με τα όπλα, είτε διώχνοντας τους προηγούμενους κατοίκους είτε υποδουλώνοντας τους. Μια από τις σπουδαιότερες πόλεις ήταν του Τάραντα, στα περίχωρα οι έλληνες καλλιέργησαν ελιές, ανέπτυξαν κτηνοτροφία και ναυπήγησαν πλοία δημιουργώντας μια ισχυρή δύναμη. Με παρόμοιο τρόπο ιδρύθηκαν από Αχαιούς, η Σύβαρις και ο Κρότωνας. Η Σύβαρις έγινε διάσημη για τον πλούτο και την τρυφηλή ζωή των κατοίκων της, οι οποίοι άφηναν όλες τις δουλειές για τους δούλος κι εκείνοι ζούσαν μέσα στην πολυτέλεια, με χαρακτηριστικό παράδειγμα η ύπαρξη καλυμμένων με τέντες δρόμων για να μην τους καίει ο ήλιος και γιορτές με φαγοπότια που διαρκούσαν μέρες. Όλα πήγαιναν καλά για τους Συβαρίτες μέχρι που βρέθηκαν σε πόλεμο με τον Κρότωνα, και τότε μέσα σε μια μέρα, η πόλη κάηκε και οι κάτοικοί της, όσοι δεν πέθαναν, έγιναν δούλοι.

Ο Κρότωνας είχε μεγαλύτερη διάρκεια από την Σύβαρις. Οι κάτοικοι του παρέμεναν εργατικοί, δραστήριοι και ετοιμοπόλεμοι παρά τον πλούτο τους. Στον Κρότωνα γεννήθηκαν διάσημοι αθλητές και ιδρύθηκε η μεγαλύτερη ιατρική σχολή της Μεγάλης Ελλάδας. Η φήμη της πόλης προσέλκυσε τον Πυθαγόρα ο οποίος δημιούργησε την Πυθαγόρεια σχολή, στην οποία οι νέοι του Κρότωνα προχωρούσαν σε εξαγνισμό του σώματος με την εγκράτεια και την αυτοκυριαρχία και εξαγνισμό του πνεύματος με την επιστημονική μελέτη.

Δυτικά από τον ευημερούντα Κρότωνα είχε ιδρυθεί οι αρχαίοι Λοκροί, από του κατοίκους της Λοκρίδα της ηπειρωτικής Ελλάδας. Το 664 π.Χ οι Λοκροί απέκτησαν τον πρώτο γραπτό κώδικα νόμων της Ελλάδας ύστερα από συμβουλή του μαντείου των Δελφών. Οι νόμοι αυτοί είχαν μεγάλη επιτυχία και για να διασφαλιστούν, υπήρχε ένας νόμος που όριζε ότι όποιος θα ήθελε να προβεί σε μεταβολή νόμου, θα έπρεπε να φοράει ένα σκοινί γύρω από τον λαιμό του και να κρεμαστεί κατευθείαν αν η πλειοψηφία διαφωνήσει με την προτεινόμενη μεταβολή. Για πολλά χρόνια οι νόμοι διατηρήθηκαν άθικτοι.

Μια άλλη σημαντική αποικία στην κάτω Ιταλία ήταν αυτή της Ελέας, όπου δημιουργήθηκε η περίφημη Ελεατική φιλοσοφική σχολή, από τον Ξενοφάνη εξ Κολοφώνος, για τον οποίο έλεγαν: «Δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει άνθρωπος γνωρίζων μετά βεβαιότητας τα περί Θεών…» . Μαθητής του ήταν ο Παρμενίδης ο οποίος προχώρησε στην ιδεαλιστική φιλοσοφία θέτοντας τις βάσεις για την μετέπειτα Πλατωνική φιλοσοφία. Άλλες σημαντικές αποικίες ήταν της Νεάπολης, ακόμη υπάρχουν οι βωμοί που έστησαν οι Έλληνες για να ευχαριστήσουν τους Θεούς τους, οι ναοί αφιερωμένοι στον Ποσειδώνα καθώς και τα τείχη που προστάτευαν την πόλη. Βόρεια από την Νεάπολη, τυχοδιώκτες από την Εύβοια έχτισαν την Κύμη, αποτέλεσε μια από τις αρχαιότερες αποικίες καθώς ιδρύθηκε πριν από το -750.

Στο νησί της Σικελίας το έδαφος ήταν πιο γόνιμο, υπήρχαν ελαιώνες οπωρώνες αμπέλια γεμάτα καρπούς και οι Έλληνες ξεκίνησαν να εισρέουν και να χτίζουν την μία μετά την άλλη πόλη: Νάξος, Συρακούσες, Λεοντίνοι, Μεσσάνα, Κατάνη, Γέλαν, Ιμέρα, Σελινούντα, Ακράγαντα. Οι Έλληνες κυριάρχησαν στην ανατολική πλευρά του νησιού ενώ την δυτική την διεκδικούσαν Φοίνικες και Καρχηδόνιοι, για πολλούς αιώνες γινόταν πόλεμοι για το ποιος θα υπερισχύσει. Οι ελληνικές αποικίες της Σικελίας συναγωνιζόταν σε πλούτο της πόλεις της κάτω Ιταλίας, κάθε μια είχε το δικό της χαρακτηριστικό. Η Κατάνη διακρίθηκε για την νομοθεσία της, η Ιμέρα για τους ποιητές της, η Σεγέστη και Ακράγαντας για τους ναούς τους, η Συρακούσες για την δύναμη τον πλούτο και την επιστήμη της. Οι Καρχηδόνιοι πρώτοι θα κατακτήσουν τις ελληνικές πόλεις βάζοντας ένα τέρμα στην πορεία τους, μέχρι που θα έρθουν οι Ρωμαίοι μετατρέποντας τις σε ρωμαϊκές κτήσεις.

Οι Έλληνες δεν περιορίστηκαν στην Ιταλική χερσόνησο, στις αρχές του 6ου π.Χ αιώνα, Φωκαείς αποβιβάστηκαν στα νότια παράλια της σημερινής Γαλλίας και ίδρυσαν την Μασσαλία, εξοικειώνοντας τη νότια Γαλατία με τον ελληνικό πολιτισμό. Οι Έλληνες προχώρησαν παραπέρα και ίδρυσαν την Νίκαια και το Μονακό, έφτασαν στην Ισπανία όπου προόδευαν εκμεταλλευόμενοι τα μεταλλεία αργυρού. Το - 535 Καρχηδόνιοι και Ετρούσκοι συνένωσαν τις δυνάμεις τους και κατέστρεψαν τον Ελληνικό στόλο, με συνέπεια την αρχή της παρακμής των Ελληνικών φύλων στην δυτική Μεσόγειο.

Και στην βόρεια Αφρική είχαν κάνει αισθητή την παρουσία τους οι Έλληνες, κατάφεραν να εισχωρήσουν ακόμη και στην Αίγυπτο η οποία ήταν εχθρική με τους ξένους. Γύρω στο -650 οι Μιλήσιοι δημιούργησαν έναν εμπορικό σταθμό ο οποίος εξελίχθηκε στην ελληνική πόλη Ναύκρατις, όπου εισαγόταν κρασί και λάδι από την Ελλάδα και εξαγόταν σιτηρά, λινά και ελεφαντόδοντα από την Αφρική. Μέσω της Ναύκρατις, ελληνικοί τρόποι και λέξεις και τέχνη εισήλθε στην Αίγυπτο, ενώ επιστήμη και θρησκευτική τεχνική εισήχθη στην Ελλάδα. Ανάμεσα στην Καρχηδόνα και την Αίγυπτο οι Έλληνες ίδρυσαν την πόλη Κηρύνη που έγινε εμπορικό κέντρο ολόκληρης της βόρειας Αφρικής.

Ο Εύξεινος πόντος αποικίστηκε από τους Έλληνες από τον 8ο π.Χ. αιώνα ενώ το -657 άποικοι από τα Μέγαρα ίδρυσαν τη μοναδική πόλη στον κόσμο που βρίσκεται σε δύο ηπείρους. Το Βυζάντιο πήρε την ονομασία τους απο τον αρχηγό των αποίκων Βύζαντα και διατήρησε το όνομά του σχεδόν για χίλια χρόνια μέχρι που ο μεγάλος Κωνσταντίνος αποφάσισε να το μετονομάσει σε Κωνσταντινουπολη.

Τον 7ο και 6ο π.Χ Αιώνα υπήρχαν ελληνικές αποικίες σε όλη την λεκάνη της Μεσογείου και τον Εύξεινο πόνοτο. Οι αποικίες αυτές συντέλεσαν στην δημιουργία του ελληνικού πολιτισμού, καθώς αποτέλεσαν κέντρα ανταλλαγής γνώσης και ιδεών. Μέσω των αποικιών οι πολιτισμοί της Ανατολής και της Αιγύπτου διαδόθηκαν στην Ελλάδα και στη συνέχεια, μέσω αυτών (και αργότερα με τον Μέγα Αλέξανδρο) ο πολιτισμός της Ελλάδας εξαπλώθηκε σε όλη την γνωστή τότε γη.