-9500
Από το λινάρι σε
Τροχό και Πλοίο
Μία από τις πρώτες σημαντικές καλλιέργειες του ανθρώπου κατά τη Γεωργική Επανάσταση ήταν το λινάρι. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή διχτυών και σχοινιών, όμως αργότερα, ύστερα από κατάλληλη επεξεργασία —μούσκεμα ή σάπισμα του φυτού και κατόπιν αποξήρανση ώστε να διαχωριστούν οι κλωστικές ίνες από τον φλοιό— οι άνθρωποι κατάφεραν να δημιουργήσουν λεπτά και ανθεκτικά νήματα. Από αυτά ύφαναν υφάσματα και κατασκεύασαν τα πρώτα λινά ρούχα. Έτσι ο άνθρωπος, που μέχρι τότε ντυνόταν κυρίως με δέρματα ζώων —βαριά, δύσχρηστα και συχνά δύσοσμα— απέκτησε πιο ελαφριά, άνετα και πρακτικά ενδύματα.
Μία ακόμη σπουδαία ανακάλυψη της εποχής ήταν η γέννηση της αγγειοπλαστικής μέσω της κατεργασίας της αργίλου. Ο νεολιθικός άνθρωπος ανακάτεψε χώμα και νερό και δημιούργησε πηλό, μια εύπλαστη μάζα με την οποία κατασκεύασε χρηστικά αντικείμενα για τις καθημερινές του ανάγκες. Από την ίδια ιδέα προέκυψαν και τα πλιθιά —τα πρώτα ωμά τούβλα— που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή κατοικιών. Τα πήλινα σκεύη ήταν ανθεκτικά και άλλαξαν σημαντικά τον τρόπο μαγειρικής, καθώς επέτρεψαν το βράσιμο νερού και την παρασκευή σούπας και βραστών τροφών. Στην αρχή τα αγγεία διαμορφώνονταν με απλή πίεση των χεριών, όμως αργότερα, με την ανακάλυψη του κεραμικού τροχού, απέκτησαν πιο συμμετρικό και καλαίσθητο σχήμα. Σταδιακά δεν εξυπηρετούσαν μόνο πρακτικές ανάγκες αλλά και λατρευτικούς και καλλιτεχνικούς σκοπούς.
Με τη μόνιμη εγκατάσταση σε έναν τόπο και την καλλιέργεια της γης, οι άνθρωποι άρχισαν να παράγουν μεγάλες ποσότητες τροφής τις οποίες έπρεπε να μεταφέρουν και να αποθηκεύσουν. Καθώς έσερναν βαριά φορτία πάνω στο έδαφος, ήρθαν αντιμέτωποι με την τριβή. Αρχικά κύλησαν τα φορτία πάνω σε κορμούς δέντρων, μια μέθοδο αποτελεσματική αλλά ιδιαίτερα κουραστική, αφού οι κορμοί έπρεπε συνεχώς να μεταφέρονται από το πίσω μέρος στο μπροστινό για να συνεχίζεται η κίνηση. Κάποια στιγμή ο άνθρωπος αντιλήφθηκε πως το κυκλικό σχήμα των κορμών μπορούσε να αξιοποιηθεί καλύτερα, κι έτσι γεννήθηκε η ιδέα του τροχού. Οι πρώτοι τροχοί ήταν απλοί και βαρείς, κατασκευασμένοι από πέτρα ή συμπαγές ξύλο, ενωμένοι με άξονα ώστε να κυλούν ευκολότερα. Πάνω τους στηρίχθηκαν καρότσια και άμαξες, που αρχικά έσερνε ο ίδιος ο άνθρωπος και αργότερα τα ζώα. Με το πέρασμα των αιώνων ο τροχός εξελίχθηκε, έγινε ελαφρύτερος, ξύλινος και απέκτησε ακτίνες, διευκολύνοντας τις μεταφορές και το εμπόριο.
Η περιέργεια του ανθρώπου εντάθηκε ακόμη περισσότερο ύστερα από όλες αυτές τις ανακαλύψεις, και σύντομα στράφηκε προς τη θάλασσα. Δένοντας κορμούς δέντρων μεταξύ τους κατασκεύασε τις πρώτες σχεδίες, με τις οποίες ταξίδεψε σε ποτάμια, λίμνες και παράκτιες περιοχές. Με τον χρόνο οι σχεδίες απέκτησαν καλύτερο σχήμα και εξελίχθηκαν σε πιρόγες, βάρκες και τελικά σε πλοία ικανά να ανοιχτούν στη θάλασσα και να μεταφέρουν ανθρώπους και εμπορεύματα από τόπο σε τόπο. Έτσι γεννήθηκαν τα πρώτα θαλάσσια ταξίδια και το εμπόριο που ένωσε μακρινούς πολιτισμούς.