1066
Αγγλία Ουαλία
Ιρλανδία Σκωτία
ΑΓΓΛΙΑ
Ο τίτλος «Βασιλιάς της Αγγλίας» χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά επίσημα από τον Αλφρέδο τον Μέγα (871-899) ενώ το 1066, χρονιά που ξεκίνησε να χτίζεται το αβαείο του Ουέστμινστερ, απέπλεε από την Νορμανδία ο Γουλιέλμος ο κατακτητής για να καταλάβει τον θρόνο της Αγγλίας. Στις 14 Οκτωβρίου του 1066 έγινε η αποφασιστική μάχη στο Χέιστινγκς, ο Γουλιέλμος επικράτησε και τα Χριστούγεννα του ίδιου έτους εστέφθη βασιλιάς στο Ουέστμινστερ.
ΑΒΑΕΙΟ ΤΟΥ ΟΥΕΣΤΜΙΝΣΤΕΡ
Στα επόμενα πέντε χρόνια κατέπνιξε με σκληρότητα μια σειρά από εξεγέρσεις και κατήρτισε ένα κατάλογο με κάθε ιδιοκτησία και κάθε χωριό της χώρας (μεγάλο κτηματολόγιο) τοποθετώντας Νορμανδούς στην θέση των άγγλων φεουδαρχών και σε όλες τις καίριες διοικητικές θέσεις. Ο νέος βασιλιάς της Αγγλίας, που μιλούσε μόνο τη μητρική του γαλλική γλώσσα και ήταν αναλφάβητος, αποτέλεσε το πρώτο μέλος της βασιλικής δυναστείας η οποία βρίσκεται στο θρόνο της Αγγλίας ακόμη και σήμερα ενώ η εισβολή των Νορμανδών στη Βρετανία το 1066, υπήρξε η τελευταία εισβολή αντίπαλου στρατεύματος στη Βρετανία.
ΟΥΑΛΙΑ
Όταν αποσύρθηκαν οι Ρωμαίοι από την Βρετανία το 400, η Ουαλία απέκτησε την ανεξαρτησία της και ξεκίνησε να κυβερνιέται από κέλτες βασιλιάδες. Τον επόμενο αιώνα η χώρα κατακλύστηκε αρχικά από Ιρλανδούς και μετά από Βρετόνους που έφταναν για να γλυτώσουν από τους Αγγλοσάξωνες. Οι νεοφερμένοι εντάχθηκαν στην κοινωνία καθώς ήταν κελτικής καταγωγής όπως και οι γηγενείς οπότε είχαν πολλά κοινά σημεία.
CAERNARFON ΚΑΣΤΡΟ ΟΥΑΛΙΑ
Η κοινωνία ήταν οργανωμένη με βάση την οικογένεια και το γένος, η ζωή στηριζόταν στη συγγένεια και στις γνωριμίες, πολύ αργότερα θα γίνει η οργάνωση βάση του κράτους. Υψηλή θέση κατείχαν οι βάρδοι στην Ουαλία, οι οποίοι ήταν ιερείς, μάντεις, ποιητές και σύμβουλοι του βασιλιά. Τον 6ο αιώνα ξεκίνησε να διαδίδεται ο χριστιανισμός και να χτίζονται μοναστήρια και καθεδρικοί ναοί. Υπήρξαν πολλές εισβολές και λεηλασίες πειρατών κατά τον 7ο και 8ο αιώνα, το 878 ο βασιλιάς Ρόντρι πέτυχε μεγάλες νίκες κατά των επιδρομέων και καθιέρωσε μια ισχυρή δυναστεία. Οι επιδρομές δεν σταμάτησαν αλλά η χώρα είχε ισχυροποιηθεί και αντιστεκόταν, δεν παραδινόταν αμαχητί στα μαχαίρια των πειρατών. Το 1063 ο κόμης Χάρολντ του Ουέσσεξ –που το 1066 θα γίνει βασιλιάς της Αγγλίας και θα ηττηθεί από τον Γουλιέλμο- κατέκτησε την Ουαλία στο όνομα της Αγγλίας. Οι Νορμανδοί του Γουλιέλμου ωστόσο δεν θα αρκεστούν στην κατάκτηση της Αγγλίας και θα επεκταθούν μετά το 1066, κατακτώντας και την Ουαλία.
ΙΡΛΑΝΔΙΑ
Η Ιρλανδία για πολλούς αιώνες, από το 450 που ο Αγιος Πατρίκιος διέδιδε τον χριστιανισμό, ήταν χωρισμένη σε 7 βασίλεια τα οποία πολεμούσαν αναμεταξύ τους. Συγχρόνως έκαναν επιδρομές ανά περιόδους και στις δυτικές ακτές της Αγγλίας. Ο πόλεμος ήταν σύνηθες φαινόμενο και μέχρι το 800 ήταν υποχρεωμένοι να πολεμούν και οι μοναχοί και οι γυναίκες. Η Ιρλανδία δεν γνώρισε την ρωμαϊκή κατοχή, οπότε δεν γνώρισε και το δίκαιο και την έννομη τάξη της Ρώμης. Βασική μονάδα στην χώρα ήταν η οικογένεια, πολλές οικογένειες αποτελούσαν μια φατρία, πολλές φατρίες σχημάτιζαν το γένος, και πολλά γένη την φυλή. Κάθε φυλή είχε την δική της διοίκηση και τον δικό της βασιλιά, μόνο σε περίπτωση εξωτερικού κινδύνου πετύχαιναν εθνική ενότητα.
DONEGAL ΚΑΣΤΡΟ ΙΡΛΑΝΔΙΑ
Από το 795 και μετά, Νορβηγοί και Δανοί Βίκινγκς ξεκίνησαν επιδρομές έχοντας ακούσει για μεγάλα πλούτη των ιρλανδικών μοναστηριών. Και αν στην αρχή ήταν μικρής κλίμακας, το 837, 845, 847 επιτέθηκαν με πολλά πλοία και χιλιάδες άνδρες προκαλώντας μεγάλες καταστροφές και αφανίζοντας χωριά ολόκληρα. Οι Νορμανδοί ξεκίνησαν να εγκαθίστανται μόνιμα στις περιοχές που κυρίευαν και ίδρυσαν το Δουβλίνο, το Λίμερικ, το Κορκ και άλλες μεγάλες πόλεις. Οι Ιρλανδοί βασιλιάδες δεν κατάφεραν να τους σταματήσουν καθώς ήταν απασχολημένοι σε φιλονικίες μεταξύ τους. Ύστερα από χρόνια, ένας από τους Ιρλανδούς βασιλιάδες του νότου, ο Μπράιαν προσπάθησε να επεκτείνει τη κυριαρχία του προς το βορά και το 977 κατατρόπωσε τον Νορμανδό βασιλιά του Λίμερικ. Τα επόμενα χρόνια όλη η χώρα ενεπλάκη σε εμφύλιες διαμάχες, τελικά το 1013 ο Μπράιαν αναγνωρίστηκε ως μονάρχης όλης της Ιρλανδίας, δικαιωματικά θεωρείται ο πρώτος βασιλιάς της. Ο Μπράιαν σκοτώθηκε σε μάχη στον επόμενο χρόνο ωστόσο ακολούθησε μια περίοδος ειρήνης κατά το οποίο μοναστήρια και εκκλησίες ανοικοδομήθηκαν, γέφυρες και δρόμοι επισκευάστηκαν, σχολεία ιδρύθηκαν, οι τέχνες και τα γράμματα αναπτύχθηκαν. Από τα μοναστήρια αποφοίτησαν πολλοί ιστορικοί και λόγιοι με συνέπεια να ονομαστεί χώρα των δασκάλων και των αγίων. Οι ιρλανδικοί θρύλοι που διαδίδονταν προφορικά για αιώνες, εκείνη την περίοδο γράφτηκαν σε χειρόγραφα τα οποία διασώθηκαν μέχρι σήμερα.
ΣΚΩΤΙΑ
Κατά τα τέλη του 5ου αιώνα η Γαλατική φυλή των Σκώτων μετανάστευσε από την βόρεια Ιρλανδία στην νοτιοδυτική Σκωτία, δίνοντας στην περιοχή το όνομα Σκωτία. Τρεις άλλοι λαοί, διεκδικούσαν την περιοχή. Οι Πίκτοι, μια κέλτικη φυλή που κατοικούσε ήδη εκεί, οι Βρετόνοι που είχαν διωχτεί μετά την εισβολή των αγγλοσαξόνων στην Βρετανία και τέλος ομάδες Άγγλων που είχαν μεταναστεύσει από τον νότο. Ο Ντώγκαν ο Α το 1035 συνένωσε τους 4 λαούς σε ένα ενωμένο βασίλειο. Το 1040 ο Ντώγκαν δολοφονήθηκε από τον Άγγλο βασιλιά Μάκβεθ ο οποίος κατέλαβε το θρόνο για να σκοτωθεί με την σειρά του, ύστερα από χρόνια, από τον γιο του Ντώγκαν.
EILEAN ΚΑΣΤΡΟ ΣΚΩΤΙΑ
Εκείνους τους αιώνες οι άνθρωποι ζούσαν υπό την απειλή της εισβολής των Βίκινγκς και οι βασιλιάδες υπό τον φόβο των διεκδικητών του θρόνου. Από τους 17 ηγεμόνες που βασίλευαν στην Σκωτία από το 850 ως το 1050, οι 12 δολοφονήθηκαν. Από το 1150 , ξεκίνησαν η φεουδαρχία και η αναδιοργάνωση της χώρας, η μετανάστευση Γάλλων και Άγγλων ιπποτών και κληρικών έφερε πολλές πολιτισμικές αναμείξεις. Μέχρι τον 12ο αιώνα, οι βασιλείς της Σκωτίας κατέκτησαν τα αγγλόφωνα εδάφη στα νοτιοανατολικά ενώ στο τέλος του 13ου αιώνα διαμορφώθηκαν τα σύνορα Αγγλίας - Σκωτίας όπως είναι περίπου σήμερα. Ο θάνατος του Αλέξανδρου Γ' το 1286 έσπασε τη διαδοχή των βασιλιάδων της Σκωτίας, με αποτέλεσμα να παρέμβει ο βασιλιάς Εδουάρδος Α' της Αγγλίας, ο οποίος τοποθέτησε τον Ιωάννη της Σκωτίας σαν υπο-βασιλέα. Ακολούθησε μια αποτυχημένη προσπάθεια των Άγγλων για καθολική κυριαρχία πάνω στη Σκωτία όμως η Σκωτία παρέμεινε ξεχωριστό κράτος, παρά τη σύγκρουση μεταξύ στέμματος και Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας. Το 1603, ο Ιάκωβος ΣΤ' της Σκωτίας κληρονόμησε τον αγγλικό θρόνο. Το 1707, αγγλικές απειλές για πάγωμα του εμπορίου και της ελεύθερης διακίνησης από τα σύνορα Αγγλίας - Σκωτίας, οδήγησαν στην υπογραφή της Ενωτικής Πράξης του 1707 μεταξύ των κυβερνήσεων των δύο κρατών και στη δημιουργία του Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας.