ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ 1096 Σταυροφορίες
Το 1096 ο πάπας Ουρβίνος κάλεσε τα ευρωπαϊκά έθνη σε εκστρατεία για την απελευθέρωση των Ιεροσολύμων από τους Σελτζούκους Τούρκους οι οποίοι απαγόρευαν στους Χριστιανούς την είσοδο και το προσκύνημα στους Αγίους τόπους. Με την διάδοση φημών για αγριότητες και ωμότητες κατά των χριστιανών, υπήρξε μεγάλη ανταπόκριση, και έτσι ξεκίνησαν οι σταυροφορίες, όπως ονομάστηκαν επειδή όλοι οι πολεμιστές έφεραν το σημείο του σταυρού στο στήθος ή στον ώμο τους. Στους σταυροφόρους δινόταν η υπόσχεση πνευματικής σωτηρίας και άφεση όλων των αμαρτιών τους, επιπλέον υλικά κίνητρα όπως το μοίρασμα εδαφών και λαφύρων. Στην πρώτη σταυροφορία τέθηκαν επικεφαλείς οι Νορμανδοί και κατάφεραν να καταλάβουν την Ιερουσαλήμ το 1099 σφάζοντας όλους τους μουσουλμάνους κατοίκους της. Η κυριαρχία τους διατηρήθηκε για κοντά ένα αιώνα, μέχρι το 1187 που την κυρίευσε ο σουλτάνος της Αιγύπτου και Συρίας Σαλαντίν. Εντωμεταξύ είχε γίνει η Β΄ Σταυροφορία (1147 - 1149), μετά την κατάληψη της Έδεσσας από Σαρακηνούς. Η σταυροφορία ήταν αποτυχημένη καθώς οι στρατιές που στάλθηκαν επέστρεψαν ηττημένες από τους μουσουλμάνους. ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΙ Το 1189 ξεκίνησαν την Γ΄ Σταυροφορία (1189 - 1192) ο αυτοκράτορας της Γερμανίας Φρειδερίκος Α΄, ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Αύγουστος και ο βασιλιάς της Αγγλίας Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος. Οι 3 άνδρες αποφάσισαν να οδηγήσουν τους στρατούς τους αυτοπροσώπως. Η εκστρατεία του Φρειδερίκου απέτυχε παταγωδώς καθώς έπεσε από το άλογό του και σκοτώθηκε (1190) ενώ ο στρατός του καταστράφηκε από λοιμό προτού φτάσει στους εχθρούς. Οι βασιλείς της Γαλλίας και της Αγγλίας πέτυχαν και κυρίευσαν την οχυρωμένη πόλη Πτολεμαΐδα (1191), η οποία από τότε και μέχρι το τέλος των Σταυροφοριών θα παραμείνει ο προμαχώνας των χριστιανών στην Ανατολή, ωστόσο αναγκάστηκαν να επιστρέψουν άπραγοι όσο αφορούσε την Ιερουσαλήμ που παρέμεινε μουσουλμανική. Η τέταρτη σταυροφορία (1202 - 1206) οργανώθηκε από τον πάπα Ινοκέντιο Γ΄ και το δόγη της Βενετίας Ερρίκο Δάνδολο, οι οποίοι έτρεφαν ιμπεριαλιστικές βλέψεις κατά του Βυζαντίου και βρήκαν την ευκαιρία να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη και να την λεηλατήσουν με την πρόφαση ότι βοηθούν την αποκατάσταση στον θρόνο του Ισαάκιου Άγγελου. Τον Ισαάκιο τον έδιωξαν τελικά και όρισαν δικούς τους κυβερνήτες ενώ η Βυζαντινή αριστοκρατία και ο κλήρος κατέφυγε στη Νίκαια. Η Κωνσταντινούπολη θα παραμείνει υπό λατινική κατοχής μέχρι το 1261, οπότε και θα ανακαταληφθεί από τους Βυζαντινούς, έχοντας ωστόσο αποδυναμωθεί και καταληστευθεί κατά την διάρκεια κατοχής της. Για άλλες περιοχές της Ελλάδος, η φραγκοκρατία που ξεκίνησε με την τέταρτη σταυροφορία θα διαρκέσει πολλούς αιώνες, σε ορισμένες περιοχές μέχρι τον 17ο αιώνα. ΛΑΤΙΝΙΚΑ ΚΑΙ ΦΡΑΓΚΙΚΑ ΚΡΑΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ 4Η ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ Το 1212 οργανώθηκε και μία σταυροφορία παιδιών κατά την οποία ιερείς από όλη την Ευρώπη συγκέντρωσαν 50.000 παιδιά και τα έστειλαν να πολεμήσουν. Δεν γλίτωσε κανένα. Όσα δεν πέθαναν από τις κακουχίες του ταξιδιού πουλήθηκαν σκλάβοι στα χαρέμια της ανατολής. Ακολούθησαν άλλες 4 Σταυροφορίες χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα. Κατά την 6η η Ιερουσαλήμ καταλήφθηκε για μικρό διάστημα από τους χριστιανούς ωστόσο το 1244 ξαναέγινε μουσουλμανική. Το 1291, κατά την 9η σταυροφορία έπεσε και η Άκρα, το τελευταίο χριστιανικό οχυρό στην περιοχή, σηματοδοτώντας το τέλος και την αποτυχία των σταυροφοριών. Ωστόσο οι σταυροφορίες που διήρκησαν με διακοπές για κοντά 200 χρόνια έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην στροφή από την φεουδαρχική στην αστική κοινωνία. Οι άνθρωποι ήρθαν σε επαφή μεταξύ τους και η ζωή τους καλυτέρευσε καθώς απελευθερώθηκαν από τους φεουδάρχες οι οποίοι αποδυναμώθηκαν οικονομικά λόγω των εξόδων των σταυροφοριών. Στην Ευρώπη εισήχθησαν εξωτικά προϊόντα, αραβικές ιδέες και καινοτομίες όπως οι τεχνικές άρδευσης και οι αραβικοί αριθμοί ενώ επίσης, τέχνες και επιστημονικές κατακτήσεις των Ελλήνων που είχαν καταπιεστεί από την εκκλησία, ξαναέγιναν γνωστές μέσω των Αράβων, αυξάνοντας τις γνώσεις και ανοίγοντας το πνεύμα των ανθρώπων, οδηγώντας τους τούς επόμενους αιώνες στην Αναγέννηση.

1096

Σταυροφορίες

Το 1096 ο πάπας Ουρβίνος κάλεσε τα ευρωπαϊκά έθνη σε εκστρατεία για την απελευθέρωση των Ιεροσολύμων από τους Σελτζούκους Τούρκους οι οποίοι απαγόρευαν στους Χριστιανούς την είσοδο και το προσκύνημα στους Αγίους τόπους. Με την διάδοση φημών για αγριότητες και ωμότητες κατά των χριστιανών, υπήρξε μεγάλη ανταπόκριση, και έτσι ξεκίνησαν οι σταυροφορίες, όπως ονομάστηκαν επειδή όλοι οι πολεμιστές έφεραν το σημείο του σταυρού στο στήθος ή στον ώμο τους. Στους σταυροφόρους δινόταν η υπόσχεση πνευματικής σωτηρίας και άφεση όλων των αμαρτιών τους, επιπλέον υλικά κίνητρα όπως το μοίρασμα εδαφών και λαφύρων. Στην πρώτη σταυροφορία τέθηκαν επικεφαλείς οι Νορμανδοί και κατάφεραν να καταλάβουν την Ιερουσαλήμ το 1099 σφάζοντας όλους τους μουσουλμάνους κατοίκους της. Η κυριαρχία τους διατηρήθηκε για κοντά ένα αιώνα, μέχρι το 1187 που την κυρίευσε ο σουλτάνος της Αιγύπτου και Συρίας Σαλαντίν. Εντωμεταξύ είχε γίνει η Β΄ Σταυροφορία (1147 - 1149), μετά την κατάληψη της Έδεσσας από Σαρακηνούς. Η σταυροφορία ήταν αποτυχημένη καθώς οι στρατιές που στάλθηκαν επέστρεψαν ηττημένες από τους μουσουλμάνους.

ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΙ

Το 1189 ξεκίνησαν την Γ΄ Σταυροφορία (1189 - 1192) ο αυτοκράτορας της Γερμανίας Φρειδερίκος Α΄, ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Αύγουστος και ο βασιλιάς της Αγγλίας Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος. Οι 3 άνδρες αποφάσισαν να οδηγήσουν τους στρατούς τους αυτοπροσώπως. Η εκστρατεία του Φρειδερίκου απέτυχε παταγωδώς καθώς έπεσε από το άλογό του και σκοτώθηκε (1190) ενώ ο στρατός του καταστράφηκε από λοιμό προτού φτάσει στους εχθρούς. Οι βασιλείς της Γαλλίας και της Αγγλίας πέτυχαν και κυρίευσαν την οχυρωμένη πόλη Πτολεμαΐδα (1191), η οποία από τότε και μέχρι το τέλος των Σταυροφοριών θα παραμείνει ο προμαχώνας των χριστιανών στην Ανατολή, ωστόσο αναγκάστηκαν να επιστρέψουν άπραγοι όσο αφορούσε την Ιερουσαλήμ που παρέμεινε μουσουλμανική.

Η τέταρτη σταυροφορία (1202 - 1206) οργανώθηκε από τον πάπα Ινοκέντιο Γ΄ και το δόγη της Βενετίας Ερρίκο Δάνδολο, οι οποίοι έτρεφαν ιμπεριαλιστικές βλέψεις κατά του Βυζαντίου και βρήκαν την ευκαιρία να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη και να την λεηλατήσουν με την πρόφαση ότι βοηθούν την αποκατάσταση στον θρόνο του Ισαάκιου Άγγελου. Τον Ισαάκιο τον έδιωξαν τελικά και όρισαν δικούς τους κυβερνήτες ενώ η Βυζαντινή αριστοκρατία και ο κλήρος κατέφυγε στη Νίκαια. Η Κωνσταντινούπολη θα παραμείνει υπό λατινική κατοχής μέχρι το 1261, οπότε και θα ανακαταληφθεί από τους Βυζαντινούς, έχοντας ωστόσο αποδυναμωθεί και καταληστευθεί κατά την διάρκεια κατοχής της. Για άλλες περιοχές της Ελλάδος, η φραγκοκρατία που ξεκίνησε με την τέταρτη σταυροφορία θα διαρκέσει πολλούς αιώνες, σε ορισμένες περιοχές μέχρι τον 17ο αιώνα.

ΛΑΤΙΝΙΚΑ ΚΑΙ ΦΡΑΓΚΙΚΑ ΚΡΑΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ 4Η ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ

Το 1212 οργανώθηκε και μία σταυροφορία παιδιών κατά την οποία ιερείς από όλη την Ευρώπη συγκέντρωσαν 50.000 παιδιά και τα έστειλαν να πολεμήσουν. Δεν γλίτωσε κανένα. Όσα δεν πέθαναν από τις κακουχίες του ταξιδιού πουλήθηκαν σκλάβοι στα χαρέμια της ανατολής. Ακολούθησαν άλλες 4 Σταυροφορίες χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα. Κατά την 6η η Ιερουσαλήμ καταλήφθηκε για μικρό διάστημα από τους χριστιανούς ωστόσο το 1244 ξαναέγινε μουσουλμανική. Το 1291, κατά την 9η σταυροφορία έπεσε και η Άκρα, το τελευταίο χριστιανικό οχυρό στην περιοχή, σηματοδοτώντας το τέλος και την αποτυχία των σταυροφοριών.

Ωστόσο οι σταυροφορίες που διήρκησαν με διακοπές για κοντά 200 χρόνια έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην στροφή από την φεουδαρχική στην αστική κοινωνία. Οι άνθρωποι ήρθαν σε επαφή μεταξύ τους και η ζωή τους καλυτέρευσε καθώς απελευθερώθηκαν από τους φεουδάρχες οι οποίοι αποδυναμώθηκαν οικονομικά λόγω των εξόδων των σταυροφοριών. Στην Ευρώπη εισήχθησαν εξωτικά προϊόντα, αραβικές ιδέες και καινοτομίες όπως οι τεχνικές άρδευσης και οι αραβικοί αριθμοί ενώ επίσης, τέχνες και επιστημονικές κατακτήσεις των Ελλήνων που είχαν καταπιεστεί από την εκκλησία, ξαναέγιναν γνωστές μέσω των Αράβων, αυξάνοντας τις γνώσεις και ανοίγοντας το πνεύμα των ανθρώπων, οδηγώντας τους τούς επόμενους αιώνες στην Αναγέννηση.