ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ 1199 Ιερά Εξέταση
Από την αρχή της ανάπτυξης του Χριστιανισμού, υπήρχαν άνθρωποι που εκδήλωναν την αντίθεση τους προς συγκεκριμένες πτυχές της εκκλησίας ή της οργάνωσής της. Κάποιοι αρνούνταν τα θαύματα, άλλοι την δύναμη του βαπτίσματος ή την θαυματουργή επίδραση των εικόνων. Όλους αυτούς η εκκλησία τους θεωρούσε επικίνδυνους. Αρχικά αρκούνταν να τους αφορίζει ενώ με διαταγές κάποιων Ρωμαίων ή Βυζαντινών αυτοκρατόρων έγιναν διώξεις και θανατώσεις διαφωνούντων ανεξάρτητα της εκκλησίας. Από το 1022 και μετά, διάφοροι βασιλιάδες σε συνεργασία με επισκόπους ξεκίνησαν να τιμωρούν αιρετικούς με βασανισμό και θάνατο. Κατά την διάρκεια των σταυροφοριών πολλοί έχασαν την πίστη τους και άλλοι έφεραν μαζί τους ανατολίτικα δόγματα, γεγονός το οποίο η εκκλησία θεώρησε απειλή και το 1184, εκδόθηκε παπικό διάταγμα με τίτλο «προς εξάλειψη ποικίλων κακοήθων αιρέσεων» στο οποίο διέτασσε τους επισκόπους να αναλάβουν ενεργό ρόλο στον εντοπισμό και την δίωξη αιρέσεων. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, το 1199, ο πάπας Ιννοκέντιος ο Γ αποφάνθηκε: «Όποιος επιχειρεί να διαμορφώσει μια προσωπική άποψη περί του Θεού η οποία είναι αντίθετη με το Εκκλησιαστικό δόγμα πρέπει να καίγεται χωρίς οίκτο». Η επιλογή του καψίματος έγινε επειδή ο Χριστός δίδασκε πως κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να χύνει το αίμα άλλου ανθρώπου, με το κάψιμο δεν χυνόταν αίμα. Κάψιμο Ο θεσμός της Ιεράς Εξέτασης (Inquisitio στα λατινικά) που αναφέρεται στην εκδίκαση από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία υποθέσεων ατόμων που βαρύνονταν με την κατηγορία της αίρεσης, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1230 είχε καθιερωθεί σε όλες τις χώρες δικαιοδοσίας του Πάπα. Η Ιεραρχική πυραμίδα ξεκινούσε από 2 ισόβαθμους Ανώτατους Ιεροεξεταστές, που έδιναν αναφορά κι έπαιρναν διαταγές κατ' ευθείαν από τον Πάπα και με την σειρά τους διέταζαν και οργάνωναν τους υφιστάμενους ανά επισκοπή ιεροεξεταστές. Το 1252 καθιερώθηκε επίσημα η μέθοδος του βασανισμού ως μέσο απόσπασης ομολογίας. Ήταν τόσο απάνθρωπα τα βασανιστήρια ώστε το κάψιμο στην φωτιά αποτελούσε τελικά τη λύτρωση. Σε ορισμένες περιοχές, αν κάποιος κατέδιδε έναν αιρετικό και εκείνος καταδικαζόταν, ο καταδότης δικαιούνταν το ένα πέμπτο της περιουσίας του, με συνέπεια κάποιοι να καούν ζωντανοί για λόγους οικονομικούς, εκδίκησης, φθόνου. Η υπόλοιπη περιουσία πήγαινε σε εκκλησία και στέμμα, οπότε η "ανακάλυψη" πλούσιων αιρετικών προσέφερε μεγάλο όφελος ενώ η οικογένεια των καταδικασθέντων από την μία μέρα στην άλλη έμεναν κυριολεκτικά στον δρόμο. Από το 1326 με διάταγμα της Εκκλησίας, η Ιερά Εξέταση είχε και επίσημα την άδεια να εξετάζει υποθέσεις Μαγείας οπότε διερύνθκε το πεδίο δράσης, σύντομα καταδικάζονταν όχι μονάχα αιρετικοί και μάγοι, αλλά και αλλόθρησκοι, και «βλάσφημοι» και άνθρωποι της επιστήμης. Υπήρχαν ιεροεξεταστές που φημίζονταν για την μετριοπάθειά τους ενώ άλλοι έσπερναν τον τρόμο λόγω της σκληρότητά και του σαδισμού τους. Ο περιβόητος Ισπανός ιεροεξεταστής Τόμας ντε Τορκεμάδα περηφανευόταν ότι καταδίκασε σε κάψιμο περισσότερους από 8 χιλιάδες ανθρώπους. Στην Αγγλία ο θεσμός δεν ευδοκίμησε ενώ και στην Γερμανία δεν κράτησε πολλά χρόνια. Η ιερά εξέταση κυριάρχησε σε Ιταλία Γαλλία ενώ η πιο σκληρή και απάνθρωπη ήταν η ισπανική η οποία ιδρύθηκε το 1478 με άδεια του πάπα ως ανεξάρτητη από την Ρωμαϊκή και καταργήθηκε το 1808 από τον Μέγα Ναπολέοντα, για να ανασυσταθεί για λίγο και να καταργηθεί οριστικά το 1834

1199

Ιερά
Εξέταση

Από την αρχή της ανάπτυξης του Χριστιανισμού, υπήρχαν άνθρωποι που εκδήλωναν την αντίθεση τους προς συγκεκριμένες πτυχές της εκκλησίας ή της οργάνωσής της. Κάποιοι αρνούνταν τα θαύματα, άλλοι την δύναμη του βαπτίσματος ή την θαυματουργή επίδραση των εικόνων. Όλους αυτούς η εκκλησία τους θεωρούσε επικίνδυνους. Αρχικά αρκούνταν να τους αφορίζει ενώ με διαταγές κάποιων Ρωμαίων ή Βυζαντινών αυτοκρατόρων έγιναν διώξεις και θανατώσεις διαφωνούντων ανεξάρτητα της εκκλησίας. Από το 1022 και μετά, διάφοροι βασιλιάδες σε συνεργασία με επισκόπους ξεκίνησαν να τιμωρούν αιρετικούς με βασανισμό και θάνατο. Κατά την διάρκεια των σταυροφοριών πολλοί έχασαν την πίστη τους και άλλοι έφεραν μαζί τους ανατολίτικα δόγματα, γεγονός το οποίο η εκκλησία θεώρησε απειλή και το 1184, εκδόθηκε παπικό διάταγμα με τίτλο «προς εξάλειψη ποικίλων κακοήθων αιρέσεων» στο οποίο διέτασσε τους επισκόπους να αναλάβουν ενεργό ρόλο στον εντοπισμό και την δίωξη αιρέσεων. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, το 1199, ο πάπας Ιννοκέντιος ο Γ αποφάνθηκε: «Όποιος επιχειρεί να διαμορφώσει μια προσωπική άποψη περί του Θεού η οποία είναι αντίθετη με το Εκκλησιαστικό δόγμα πρέπει να καίγεται χωρίς οίκτο». Η επιλογή του καψίματος έγινε επειδή ο Χριστός δίδασκε πως κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να χύνει το αίμα άλλου ανθρώπου, με το κάψιμο δεν χυνόταν αίμα. Κάψιμο

Ο θεσμός της Ιεράς Εξέτασης (Inquisitio στα λατινικά) που αναφέρεται στην εκδίκαση από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία υποθέσεων ατόμων που βαρύνονταν με την κατηγορία της αίρεσης, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1230 είχε καθιερωθεί σε όλες τις χώρες δικαιοδοσίας του Πάπα. Η Ιεραρχική πυραμίδα ξεκινούσε από 2 ισόβαθμους Ανώτατους Ιεροεξεταστές, που έδιναν αναφορά κι έπαιρναν διαταγές κατ' ευθείαν από τον Πάπα και με την σειρά τους διέταζαν και οργάνωναν τους υφιστάμενους ανά επισκοπή ιεροεξεταστές. Το 1252 καθιερώθηκε επίσημα η μέθοδος του βασανισμού ως μέσο απόσπασης ομολογίας. Ήταν τόσο απάνθρωπα τα βασανιστήρια ώστε το κάψιμο στην φωτιά αποτελούσε τελικά τη λύτρωση.

Σε ορισμένες περιοχές, αν κάποιος κατέδιδε έναν αιρετικό και εκείνος καταδικαζόταν, ο καταδότης δικαιούνταν το ένα πέμπτο της περιουσίας του, με συνέπεια κάποιοι να καούν ζωντανοί για λόγους οικονομικούς, εκδίκησης, φθόνου. Η υπόλοιπη περιουσία πήγαινε σε εκκλησία και στέμμα, οπότε η "ανακάλυψη" πλούσιων αιρετικών προσέφερε μεγάλο όφελος ενώ η οικογένεια των καταδικασθέντων από την μία μέρα στην άλλη έμεναν κυριολεκτικά στον δρόμο. Από το 1326 με διάταγμα της Εκκλησίας, η Ιερά Εξέταση είχε και επίσημα την άδεια να εξετάζει υποθέσεις Μαγείας οπότε διερύνθκε το πεδίο δράσης, σύντομα καταδικάζονταν όχι μονάχα αιρετικοί και μάγοι, αλλά και αλλόθρησκοι, και «βλάσφημοι» και άνθρωποι της επιστήμης. Υπήρχαν ιεροεξεταστές που φημίζονταν για την μετριοπάθειά τους ενώ άλλοι έσπερναν τον τρόμο λόγω της σκληρότητά και του σαδισμού τους. Ο περιβόητος Ισπανός ιεροεξεταστής Τόμας ντε Τορκεμάδα περηφανευόταν ότι καταδίκασε σε κάψιμο περισσότερους από 8 χιλιάδες ανθρώπους. Στην Αγγλία ο θεσμός δεν ευδοκίμησε ενώ και στην Γερμανία δεν κράτησε πολλά χρόνια. Η ιερά εξέταση κυριάρχησε σε Ιταλία Γαλλία ενώ η πιο σκληρή και απάνθρωπη ήταν η ισπανική η οποία ιδρύθηκε το 1478 με άδεια του πάπα ως ανεξάρτητη από την Ρωμαϊκή και καταργήθηκε το 1808 από τον Μέγα Ναπολέοντα, για να ανασυσταθεί για λίγο και να καταργηθεί οριστικά το 1834