ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ 1550 Οθωμανική αυτοκρατορία
Με την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 οι Οθωμανοί ολοκλήρωσαν την κατάκτηση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ενώ από το 1514 ο Σουλτάνος Σελίμ Α΄ (1512-1520) κατέκτησε την Αίγυπτο, την Συρία και τμήμα της Περσίας των Σαφαβίδων. Την μεγαλύτερη ακμή της η οθωμανική αυτοκρατορία την γνώρισε επί Σουλεϊμάν του μεγαλοπρεπή (1520-1566) ο οποίος νίκησε τους Ούγγρους και κατέκτησε μεγάλα τμήματα της ανατολικής Ευρώπης ενώ παράλληλα κυριάρχησε και σε όλη την Μεσόγειο με την βοήθεια και του πειρατή Μπαρμπαρόσα. Υπό την εξουσία του Σουλεϊμάν η αυτοκρατορία εκτεινόταν ανατολικά από το Αλγέρι στην βόρεια Αφρική, σε όλη τη Μέση Ανατολή και στο μεγαλύτερο τμήμα της ανατολικής Ευρώπης. Ο Σουλεϊμάν έμεινε επίσης γνωστός για το νομοθετικό του έργο, για την χρηματοδότηση ανέγερσης τζαμιών, σχολείων, νοσοκομείων και για την ανάπτυξη των καλών τεχνών καθώς ήταν ο ίδιος ποιητής και χρυσοχόος. ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΕΠΙ ΣΟΥΛΕΙΜΑΝ Η πρώτη μεγάλη ήττα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας συντελέστηκε το 1571 κατά την ναυμαχία της Ναυπάκτου όταν ο τουρκικός στόλος γνώρισε την συντριβή από τον στόλο της ιερής συμμαχίας, όπως ονομάστηκε η σύμπραξη Ενετών, Ισπανών, Γενοβέζων και του πάπα. Οι χριστιανοί νόμισαν πως έδωσαν ένα αποφασιστικό πλήγμα στους Οθωμανούς καθώς βούλιαξαν περισσότερα από 200 πλοία τους, ωστόσο εκείνοι ανασυγκροτήθηκαν και εξακολούθησαν να κυριαρχούν για έναν ακόμη αιώνα στην ανατολική Μεσόγειο. Ο ΣΟΥΛΕΙΜΑΝ ΤΟ 1520 Επί Μουρατ Γ (1574-1595) η αυτοκρατορία επεκτάθηκε σε Αζερμπαϊτζάν και Καύκασο ενώ την περίοδο 1645-1669 βρέθηκε σε πόλεμο με τους Ενετούς, οι οποίοι κατέκτησαν την Πελοπόννησο. Οι Οθωμανοί έστρεψαν εκ νέου το ενδιαφέρον τους στην Ευρώπη και προχώρησαν σε μια δεύτερη πολιορκία της Βιέννης. (Είχε προηγηθεί η πολιορκία της πόλης από το Σουλεϊμάν το 1529 χωρίς αποτέλεσμα). Και πάλι απέτυχαν να κατακτήσουν την Βιέννη και το 1683 γνώρισαν την συντριβή από τις ενωμένες αυστριακές και πολωνικές δυνάμεις. Για να σταματήσουν την προέλαση των Τούρκων σχηματίστηκε το 1684 ο λεγόμενος Ιερός Συνασπισμός του Λιντς εναντίον των Τούρκων, στον οποίο συμμετείχαν (1676-89) η Αυστρία, η Πολωνία και η Βενετία, ενώ προσχώρησε το 1686 και η Ρωσία. Την περίοδο 1686-1700 υπήρξε μια κοινή ευρωπαϊκή προσπάθεια για την αντιμετώπιση της οθωμανικής αυτοκρατορίας που έμεινε γνωστή ως ο μέγας τουρκικός πόλεμος. Οι Ρώσοι πραγματοποίησαν αρχικά δύο αποτυχημένες εκστρατείες στην Κριμαία (1687 και 1689) όμως στη συνέχεια και με τον Τσάρο Πέτρο Α’ τον Μέγα (1682-1725) να έχει αναλάβει προσωπικά τη διοίκηση του στρατού κατάφεραν να καταλάβουν τις περιοχές γύρω από την Αζοφική θάλασσα (1695 και 1696). ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ Ο πόλεμος έληξε το 1700 με ηττημένη την Οθωμανική αυτοκρατορία η οποία αναγκάστηκε να υπογράψει τη συνθήκη της Κωνσταντινούπολης, σύμφωνα με την οποία οι Οθωμανοί αναγνώρισαν την κυριαρχία της Βενετίας στις Δαλματικές ακτές, Πελοπόννησο, Λευκάδα, Αίγινα και Κρήτη, (Η διάρκεια της Βενετικής κυριαρχίας στην Πελοπόννησο υπήρξε μικρή καθώς το 1715 οι Οθωμανοί την ανέκτησαν). Η Τρανσυλβανία παραχωρήθηκε στους Αυστριακούς και περιοχές της σημερινής Ουκρανίας δόθηκαν στους Πολωνούς. Επίσης δόθηκε τέλος στον ετήσιο φόρο των 500 δουκάτων που κατέβαλε η Βενετία στο Σουλτάνο από το 1485 για την επικυριαρχία της Ζακύνθου και παραχωρήθηκε στους Ρώσους η περιοχή του Αζόφ και του ποταμού Μίου. Ο Τσάρος δεσμεύτηκε ότι οι υπό τον έλεγχό του Κοζάκοι, δεν θα επιτεθούν στους Οθωμανούς και ο Σουλτάνος δεσμεύτηκε ότι οι υπό τον έλεγχό του Τάταροι της Κριμαίας, δεν θα επιτεθούν στους Ρώσους. Ήταν η πρώτη φορά που η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπέγραφε συνθήκη με την οποία εγκατέλειπε τόσο μεγάλες εκτάσεις. Για τους επόμενους δύο αιώνες η Οθωμανική αυτοκρατορία θα είναι ο μεγάλος ασθενής της Ευρώπης, όπως την αποκάλεσε ο τσάρος Νικόλαος το 1853. Θα παραπαίει αλλά δεν θα διαλύεται, θα γνωρίσει μάλιστα και διαστήματα ανάτασης. Αυτή η τεχνητή παράταση ζωής οφείλεται στο γεγονός ότι ο διαμελισμός της θα απέφερε υπερβολικά οφέλη σε κάποια από τις μεγάλες δυνάμεις, έτσι φρόντιζε η κάθε μεγάλη δύναμη να αποτρέπει τις υπόλοιπες από το να αναλάβουν δράση και να επωφεληθούν από τα εδάφη των Οθωμανών.

1550

Οθωμανική αυτοκρατορία

Με την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 οι Οθωμανοί ολοκλήρωσαν την κατάκτηση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ενώ από το 1514 ο Σουλτάνος Σελίμ Α΄ (1512-1520) κατέκτησε την Αίγυπτο, την Συρία και τμήμα της Περσίας των Σαφαβίδων. Την μεγαλύτερη ακμή της η οθωμανική αυτοκρατορία την γνώρισε επί Σουλεϊμάν του μεγαλοπρεπή (1520-1566) ο οποίος νίκησε τους Ούγγρους και κατέκτησε μεγάλα τμήματα της ανατολικής Ευρώπης ενώ παράλληλα κυριάρχησε και σε όλη την Μεσόγειο με την βοήθεια και του πειρατή Μπαρμπαρόσα. Υπό την εξουσία του Σουλεϊμάν η αυτοκρατορία εκτεινόταν ανατολικά από το Αλγέρι στην βόρεια Αφρική, σε όλη τη Μέση Ανατολή και στο μεγαλύτερο τμήμα της ανατολικής Ευρώπης. Ο Σουλεϊμάν έμεινε επίσης γνωστός για το νομοθετικό του έργο, για την χρηματοδότηση ανέγερσης τζαμιών, σχολείων, νοσοκομείων και για την ανάπτυξη των καλών τεχνών καθώς ήταν ο ίδιος ποιητής και χρυσοχόος.

ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΕΠΙ ΣΟΥΛΕΙΜΑΝ

Η πρώτη μεγάλη ήττα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας συντελέστηκε το 1571 κατά την ναυμαχία της Ναυπάκτου όταν ο τουρκικός στόλος γνώρισε την συντριβή από τον στόλο της ιερής συμμαχίας, όπως ονομάστηκε η σύμπραξη Ενετών, Ισπανών, Γενοβέζων και του πάπα. Οι χριστιανοί νόμισαν πως έδωσαν ένα αποφασιστικό πλήγμα στους Οθωμανούς καθώς βούλιαξαν περισσότερα από 200 πλοία τους, ωστόσο εκείνοι ανασυγκροτήθηκαν και εξακολούθησαν να κυριαρχούν για έναν ακόμη αιώνα στην ανατολική Μεσόγειο.

Ο ΣΟΥΛΕΙΜΑΝ ΤΟ 1520

Επί Μουρατ Γ (1574-1595) η αυτοκρατορία επεκτάθηκε σε Αζερμπαϊτζάν και Καύκασο ενώ την περίοδο 1645-1669 βρέθηκε σε πόλεμο με τους Ενετούς, οι οποίοι κατέκτησαν την Πελοπόννησο. Οι Οθωμανοί έστρεψαν εκ νέου το ενδιαφέρον τους στην Ευρώπη και προχώρησαν σε μια δεύτερη πολιορκία της Βιέννης. (Είχε προηγηθεί η πολιορκία της πόλης από το Σουλεϊμάν το 1529 χωρίς αποτέλεσμα). Και πάλι απέτυχαν να κατακτήσουν την Βιέννη και το 1683 γνώρισαν την συντριβή από τις ενωμένες αυστριακές και πολωνικές δυνάμεις. Για να σταματήσουν την προέλαση των Τούρκων σχηματίστηκε το 1684 ο λεγόμενος Ιερός Συνασπισμός του Λιντς εναντίον των Τούρκων, στον οποίο συμμετείχαν (1676-89) η Αυστρία, η Πολωνία και η Βενετία, ενώ προσχώρησε το 1686 και η Ρωσία. Την περίοδο 1686-1700 υπήρξε μια κοινή ευρωπαϊκή προσπάθεια για την αντιμετώπιση της οθωμανικής αυτοκρατορίας που έμεινε γνωστή ως ο μέγας τουρκικός πόλεμος. Οι Ρώσοι πραγματοποίησαν αρχικά δύο αποτυχημένες εκστρατείες στην Κριμαία (1687 και 1689) όμως στη συνέχεια και με τον Τσάρο Πέτρο Α’ τον Μέγα (1682-1725) να έχει αναλάβει προσωπικά τη διοίκηση του στρατού κατάφεραν να καταλάβουν τις περιοχές γύρω από την Αζοφική θάλασσα (1695 και 1696).

ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ

Ο πόλεμος έληξε το 1700 με ηττημένη την Οθωμανική αυτοκρατορία η οποία αναγκάστηκε να υπογράψει τη συνθήκη της Κωνσταντινούπολης, σύμφωνα με την οποία οι Οθωμανοί αναγνώρισαν την κυριαρχία της Βενετίας στις Δαλματικές ακτές, Πελοπόννησο, Λευκάδα, Αίγινα και Κρήτη, (Η διάρκεια της Βενετικής κυριαρχίας στην Πελοπόννησο υπήρξε μικρή καθώς το 1715 οι Οθωμανοί την ανέκτησαν). Η Τρανσυλβανία παραχωρήθηκε στους Αυστριακούς και περιοχές της σημερινής Ουκρανίας δόθηκαν στους Πολωνούς. Επίσης δόθηκε τέλος στον ετήσιο φόρο των 500 δουκάτων που κατέβαλε η Βενετία στο Σουλτάνο από το 1485 για την επικυριαρχία της Ζακύνθου και παραχωρήθηκε στους Ρώσους η περιοχή του Αζόφ και του ποταμού Μίου. Ο Τσάρος δεσμεύτηκε ότι οι υπό τον έλεγχό του Κοζάκοι, δεν θα επιτεθούν στους Οθωμανούς και ο Σουλτάνος δεσμεύτηκε ότι οι υπό τον έλεγχό του Τάταροι της Κριμαίας, δεν θα επιτεθούν στους Ρώσους. Ήταν η πρώτη φορά που η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπέγραφε συνθήκη με την οποία εγκατέλειπε τόσο μεγάλες εκτάσεις.

Για τους επόμενους δύο αιώνες η Οθωμανική αυτοκρατορία θα είναι ο μεγάλος ασθενής της Ευρώπης, όπως την αποκάλεσε ο τσάρος Νικόλαος το 1853. Θα παραπαίει αλλά δεν θα διαλύεται, θα γνωρίσει μάλιστα και διαστήματα ανάτασης. Αυτή η τεχνητή παράταση ζωής οφείλεται στο γεγονός ότι ο διαμελισμός της θα απέφερε υπερβολικά οφέλη σε κάποια από τις μεγάλες δυνάμεις, έτσι φρόντιζε η κάθε μεγάλη δύναμη να αποτρέπει τις υπόλοιπες από το να αναλάβουν δράση και να επωφεληθούν από τα εδάφη των Οθωμανών.