ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ 1741 Πρωσία του Φρειδερίκου
Το 1525 ιδρύθηκε ένα δουκάτο στα γερμανικά εδάφη με το όνομα Πρωσία. Μετά από έναν αιώνα το δουκάτο ενώθηκε με το Βρανδεμβούργο σχηματίζοντας το κρατίδιο της Πρωσίας-Βρανδεμβούργου. Το 1664 βρέθηκε για 3 χρόνια υπό το στέμμα της Σουηδίας και το επόμενο διάστημα αύξησε τον βαθμό αυτονομίας του ώστε το 1701 να ανακηρυχθεί σε βασίλειο από τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο με πρωτεύουσα το Βερολίνο αλλά τα κύρια βασιλικά παλάτια έξω από την πόλη, στην περιοχή του Πότσνταμ. ΤΟ ΠΑΛΑΤΙ ΣΤΟ ΠΟΤΣΝΤΑΜ Ο διάδοχος του από το 1740, Φρειδερίκος Β, επέκτεινε και ισχυροποίησε το μικρό βασίλειο καθιστώντας το μεγάλη δύναμη στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία του Γερμανικού έθνους, όπως λεγόταν η ένωση δεκάδων βασιλείων και δουκάτων στην θέση της σημερινής Γερμανίας. Ο Φρειδερίκος Β που ονομάστηκε μέγας για τα επιτεύγματά του, ήταν ένα ιδιαίτερα μορφωμένος, συγκεντρωτικός, αυταρχικός και σκληραγωγημένος βασιλιά που εργαζόταν ακούραστα για τις υποθέσεις του κράτους. Από την αρχή της διακυβέρνησής του φρόντισε να δημιουργήσει ένα εξαιρετικό για την εποχή του εκπαιδευτικό σύστημα, προώθησε την ανεξιθρησκία και τη θρησκευτική ανοχή για να πετύχει εσωτερική ειρήνη και έθεσε σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα αναζωογόνησης της οικονομίας και ενίσχυσης του Στρατού. Την πρώτη κιόλας χρονιά της διακυβέρνησής του επιτέθηκε στην Αυστρία και κατέλαβε την Σιλεσία ενώ και το 1756 εισέβαλε και κατέλαβε την Σαξονία ξεκινώντας το επταετή πόλεμο. O στρατός που δημιούργησε κινούνταν ταχύτατα στο πεδίο της μάχης και είχε εξαιρετικές επιδόσεις στην πραγματοποίηση ελιγμών με τους οποίους κατέστρεφε πολύ μεγαλύτερους στρατούς. ΠΡΩΣΣΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ Ο Φρειδερίκος κέρδιζε διαρκώς μάχες ωστόσο οι πολεμικές τακτικές του ήταν εξαιρετικά δαπανηρές σε ανθρώπινες ζωές, θυσίαζε το 20% ή και το 30% των δυνάμεών του κάθε φορά για να πετυχαίνει του σκοπούς του. Για όσους επιβίωναν, ο βασιλιάς ως οπαδός του διαφωτισμού, πάσχιζε για να καλυτερεύσει τις συνθήκες διαβίωσης τους. Απάλλαξε τους αγρότες από κάποια δυσβάσταχτα καθήκοντα απέναντι στους αφέντες τους και τους μείωσε την φορολογία, έκανε νόμο της ίση μεταχείρισης όλων των ανθρώπων από την δικαιοσύνη, απαγόρευσε τα βασανιστήρια, προστάτευσε και βοήθησε τους φτωχούς και τους ανήμπορους. Αν και ο Φρειδερίκος υπήρξε επιφυλακτικός απέναντι στη γερμανική κουλτούρα και γλώσσα και προτιμούσε να περιστοιχίζεται από Γάλλους και Ιταλούς φιλοσόφους και να μιλάει γαλλικά, το ισχυρό κράτος που δημιούργησε θα παίξει κυρίαρχο ρόλο και θα αποτελέσει την βάση για την ενοποίηση της Γερμανίας. Το 1772 η Πρωσία επεκτάθηκε ακόμα περισσότερο έπειτα από τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας και αργότερα, κατά του πολέμους του Ναπολέοντα, θα μετατραπεί αρχικά σε κράτος-δορυφόρο της Γαλλίας αλλά μετά θα εισέλθει στον αντιγαλλικό συνασπισμό και στο Συνέδριο της Βιέννης θα αποκτήσει την Ρηνανία και την Βεστφαλία, περιοχές ζωτικής σημασία για την περαιτέρω ισχυροποίηση της. Από το 1862 μέχρι το 1890 πρόεδρος της Πρωσίας ήταν ο Μπίσμαρκ ο οποίος πραγματοποίησε το 1871 την ενοποίηση του γερμανικού χώρου, στον οποίο συνυπήρχαν η Αυστρία, η Πρωσία και πολλά μικρά κρατίδια, σε ένα πολιτικά και διοικητικά ολοκληρωμένο εθνικό κράτος, αυτό της Γερμανίας,

1741

Πρωσία του Φρειδερίκου

Το 1525 ιδρύθηκε ένα δουκάτο στα γερμανικά εδάφη με το όνομα Πρωσία. Μετά από έναν αιώνα το δουκάτο ενώθηκε με το Βρανδεμβούργο σχηματίζοντας το κρατίδιο της Πρωσίας-Βρανδεμβούργου. Το 1664 βρέθηκε για 3 χρόνια υπό το στέμμα της Σουηδίας και το επόμενο διάστημα αύξησε τον βαθμό αυτονομίας του ώστε το 1701 να ανακηρυχθεί σε βασίλειο από τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο με πρωτεύουσα το Βερολίνο αλλά τα κύρια βασιλικά παλάτια έξω από την πόλη, στην περιοχή του Πότσνταμ.

ΤΟ ΠΑΛΑΤΙ ΣΤΟ ΠΟΤΣΝΤΑΜ

Ο διάδοχος του από το 1740, Φρειδερίκος Β, επέκτεινε και ισχυροποίησε το μικρό βασίλειο καθιστώντας το μεγάλη δύναμη στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία του Γερμανικού έθνους, όπως λεγόταν η ένωση δεκάδων βασιλείων και δουκάτων στην θέση της σημερινής Γερμανίας. Ο Φρειδερίκος Β που ονομάστηκε μέγας για τα επιτεύγματά του, ήταν ένα ιδιαίτερα μορφωμένος, συγκεντρωτικός, αυταρχικός και σκληραγωγημένος βασιλιά που εργαζόταν ακούραστα για τις υποθέσεις του κράτους. Από την αρχή της διακυβέρνησής του φρόντισε να δημιουργήσει ένα εξαιρετικό για την εποχή του εκπαιδευτικό σύστημα, προώθησε την ανεξιθρησκία και τη θρησκευτική ανοχή για να πετύχει εσωτερική ειρήνη και έθεσε σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα αναζωογόνησης της οικονομίας και ενίσχυσης του Στρατού. Την πρώτη κιόλας χρονιά της διακυβέρνησής του επιτέθηκε στην Αυστρία και κατέλαβε την Σιλεσία ενώ και το 1756 εισέβαλε και κατέλαβε την Σαξονία ξεκινώντας το επταετή πόλεμο. O στρατός που δημιούργησε κινούνταν ταχύτατα στο πεδίο της μάχης και είχε εξαιρετικές επιδόσεις στην πραγματοποίηση ελιγμών με τους οποίους κατέστρεφε πολύ μεγαλύτερους στρατούς.

ΠΡΩΣΣΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ

Ο Φρειδερίκος κέρδιζε διαρκώς μάχες ωστόσο οι πολεμικές τακτικές του ήταν εξαιρετικά δαπανηρές σε ανθρώπινες ζωές, θυσίαζε το 20% ή και το 30% των δυνάμεών του κάθε φορά για να πετυχαίνει του σκοπούς του. Για όσους επιβίωναν, ο βασιλιάς ως οπαδός του διαφωτισμού, πάσχιζε για να καλυτερεύσει τις συνθήκες διαβίωσης τους. Απάλλαξε τους αγρότες από κάποια δυσβάσταχτα καθήκοντα απέναντι στους αφέντες τους και τους μείωσε την φορολογία, έκανε νόμο της ίση μεταχείρισης όλων των ανθρώπων από την δικαιοσύνη, απαγόρευσε τα βασανιστήρια, προστάτευσε και βοήθησε τους φτωχούς και τους ανήμπορους. Αν και ο Φρειδερίκος υπήρξε επιφυλακτικός απέναντι στη γερμανική κουλτούρα και γλώσσα και προτιμούσε να περιστοιχίζεται από Γάλλους και Ιταλούς φιλοσόφους και να μιλάει γαλλικά, το ισχυρό κράτος που δημιούργησε θα παίξει κυρίαρχο ρόλο και θα αποτελέσει την βάση για την ενοποίηση της Γερμανίας.

Το 1772 η Πρωσία επεκτάθηκε ακόμα περισσότερο έπειτα από τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας και αργότερα, κατά του πολέμους του Ναπολέοντα, θα μετατραπεί αρχικά σε κράτος-δορυφόρο της Γαλλίας αλλά μετά θα εισέλθει στον αντιγαλλικό συνασπισμό και στο Συνέδριο της Βιέννης θα αποκτήσει την Ρηνανία και την Βεστφαλία, περιοχές ζωτικής σημασία για την περαιτέρω ισχυροποίηση της. Από το 1862 μέχρι το 1890 πρόεδρος της Πρωσίας ήταν ο Μπίσμαρκ ο οποίος πραγματοποίησε το 1871 την ενοποίηση του γερμανικού χώρου, στον οποίο συνυπήρχαν η Αυστρία, η Πρωσία και πολλά μικρά κρατίδια, σε ένα πολιτικά και διοικητικά ολοκληρωμένο εθνικό κράτος, αυτό της Γερμανίας,