ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ   Η ΙΣΤΟΡΙΑ

1788

Αυστραλία
Τασμανία

Η ύπαρξη ανθρώπων στην Αυστραλία ξεκίνησε πριν από 50.000 χρόνια, με την μετανάστευση μέσω μικρών θαλάσσιων περασμάτων, ή και από χερσαίες γέφυρες που ένωναν εκείνη την εποχή την Ασία με την Αυστραλία. Την εποχή που πρωτοέφτασαν οι Ευρωπαίοι, τον 18ο αιώνα, οι ιθαγενείς είχαν παραμείνει στο στάδιο του κυνηγιού και της συλλογής καρπών, λάτρευαν την γη και είχαν πολύπλοκη προφορική παράδοση και όχι γραπτό λόγο. Το 1788, δέκα χρόνια μετά την απόβαση του πλοίαρχου Κουκ ο οποίος ανακήρυξε την Αυστραλία βρετανική δίνοντας της το όνομα νέα νότια Ουαλία, ένας στόλος με 759 βρετανούς κατάδικους και 400 δεσμοφύλακες έφτασαν για να αποικίσουν την χώρα ιδρύοντας τον πρώτο οικισμό στο Σύδνεϋ. Τα επόμενα χρόνια πολλές χιλιάδες κατάδικοι στάλθηκαν στην Αυστραλία για να εδραιώσουν την αποικία με συνέπεια, τις πρώτες δυο δεκαετίες οι κατάδικοι να είναι η πλειοψηφία των αποίκων. Από το 1810 ξεκίνησαν να συρρέουν ελεύθεροι πολίτες οι οποίοι έφτιαξαν ξεχωριστές αποικίες, όπως τη νότια Αυστραλία, το Κουήνσλαντ, την Βικτώρια. Η εγκατάσταση τους έγινε σε βάρος του ντόπιου πληθυσμού. Οι Αβοριγίνες κυνηγήθηκαν και αιχμαλωτίστηκαν από τους Βρετανούς, οι οποίοι τους εκμεταλλεύτηκαν άγρια για να δημιουργήσουν τις αποικίες τους και να πλουτίσουν. Τους πήραν τα πιο εύφορα εδάφη και ξεκίνησαν να τους καταπιέζουν ψηφίζοντας γελοίους νόμους εναντίον τους. Για παράδειγμα σε κάποιες πόλεις τους φυλάκιζαν αν πλησίαζαν σε κατοικημένες περιοχές, αν έπιναν, ή απλώς και μόνο για να τους εκθέσουν στους τουρίστες. Το 1909 ψηφίστηκε νόμος για να τους παίρνουν με τη βία τα παιδιά ώστε να μεγαλώσουν σε πολιτισμένο περιβάλλον. Πριν τον ερχομό των λευκών ήταν κοντά 1 εκατομμύριο οι Αβοριγίνες και ο πληθυσμός τους θα μειωθεί κατά 90%, ωστόσο παρά τις βιαιοπραγίες και τους διωγμούς που υπέστησαν, συνεχίζουν να υπάρχουν κρατώντας ζωντανό τον πανάρχαιο πολιτισμό τους. Δεν είχαν την ίδια τύχη οι Αβοριγίνες της Τασμανίας, από αυτούς δεν επέζησε κανένας.


Photo
Η Τασμανία βρίσκεται στα νότια της Αυσταρλίας, οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού που πήρε το όνομα από τον πλοίαρχο Τασμάν που την ανακάλυψε, εγκαταστάθηκαν πριν από 40.000 χρόνια, όταν ακόμη ήταν ενωμένη με την Αυστραλία. Πριν από 10000 χρόνια ένα κομμάτι στεριάς αποκολλήθηκε από την Αυστραλία και σήμερα βρίσκεται 200 χιλιόμετρα μακριά. Οι ιθαγενείς ζούσαν ως νομάδες και ο πληθυσμός τους το 1803 ήταν περίπου 10.000 και χωριζόταν σε 9 εθνοτικές ομάδες. Οι Ολλανδοί είχαν καταγράψει το νησί από το 1642, ο Κουκ αποβιβάστηκε το 1777, ενώ ο πρώτος μόνιμος εποικισμός έγινε το 1803. Οι βρετανοί, όπως και στην Αυστραλία, έφεραν καραβιές βαρυποινιτών μαζί με τους φύλακες τους με σκοπό να αναπτύξουν την γεωργία, στην πραγματικότητα να κατακτήσουν το νησί πριν από τους Γάλλους. Έδιωξαν τους ιθαγενείς από τα πιο εύφορα μέρη αρχικά και αργότερα καθώς εξαπλωνόταν τους έδιωξαν και από τις άγριες περιοχές ενώ του σκότωναν και τους φυλάκιζαν συστηματικά και συχνά χωρίς λόγο. Τους λιγοστούς επιζήσαντες τους έκλεισαν σε ένα στρατόπεδο ευαγγελιστών με σκοπό να τους εκπολιτίσουν, φορώντας τους δυτικά ρούχα, επιβάλλοντας τους τον χριστιανισμό και τα δυτικά ήθη και έθιμα.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΒΟΡΙΓΙΝΗ
Photo
Οι ιθαγενείς γινόταν ολοένα και πιο μελαγχολικοί και έχασαν το ενδιαφέρον για ζωή, σταμάτησαν να κάνουν παιδιά και το 1876 πέθανε και η τελευταία από αυτούς, μια 65χρονη γυναίκα με το όνομα Τρουγκανίνι, η οποία είχε μία επιθυμία: Να μην έχει τη μοίρα των αδελφών και φίλων της, των οποίων τα βαλσαμωμένα πτώματά είχαν γίνει εκθέματα σε μουσεία. Το μόνο που ήθελε ήταν να τη θάψουν στη γη που τη γέννησε. Η επιθυμία της έγινε σεβαστή με καθυστέρηση 100 ετών, το 1976 η βαλσαμωμένη σωρός της αφαιρέθηκε από το βρετανικό μουσείο και επεστράφη στην γη των προγόνων της για να θαφτεί.