880
Μπαντού Σουαχίλι
Αιθιοπία
ΜΠΑΝΤΟΥ
Άνθρωποι από την δυτική Αφρική (σημερινό Καμερούν και Νιγηρία) είχαν ξεκινήσει από το -2000 να εξαπλώνονται ανατολικά προς την περιοχή των μεγάλων λιμνών, μεταφέροντας σπόρους για καλλιέργεια και την γλώσσα Μπαντού (μια παραλλαγή της οικογένειας γλωσσών Νίγηρα-Κονγκό). Στην 1η χιλιετία π.Χ. οι ομιλούντες τις γλώσσες Μπαντού εξαπλώθηκαν αρχικά στην ανατολική Αφρική και κατόπιν προς τον νότο. Τον 8ο μ.Χ αιώνα είχαν κατοικήσει σε όλη την κεντρική ανατολική και νότια Αφρική διαδίδοντας την γεωργία σε ανθρώπους που είχαν παραμείνει ως τότε τροφοσυλέκτες κυνηγοί. Η καλλιέργεια ωστόσο σόργου (είδος σιτηρών) που ήταν σημαντική για τους Μπαντού δεν ευδοκίμησε εξαιτίας των χειμερινών βροχοπτώσεων στο δυτικό ακρωτήριο με συνέπεια μεγάλους λιμούς που αποδεκάτισαν τους πληθυσμούς. Η απάντηση στις προσευχές ήρθε από την ανατολική Ασία, όταν Μαλαισιανοί και Πολυνήσιοι ναυτικοί εξερευνώντας τις θάλασσες στις ακτές της ανατολικής Αφρικής έφτασαν με γουρούνια και διάφορα είδη όπως μπανάνες, ασιατικές γλυκοπατάτες και ταρό (ένα φυτό με μεγάλες αμυλούχες ρίζες) τα οποία ευδοκίμησαν στις κλιματολογικές συνθήκες της Αφρικής, σύντομα διαδόθηκαν στο εσωτερικό της ηπείρου σώζοντας τους Μπαντού από την λιμοκτονία.
ΟΜΙΛΟΥΝΤΕΣ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΜΠΑΝΤΟΥ
Περισσότερες από 400 εθνοτικές ομάδες (φυλές) στην Αφρική μιλάνε τις γλώσσες Μπανοτύ και έχουν πολλά κοινά ήθη, έθιμα και παραδόσεις. Ο πολιτιστικός χώρος τους, κυρίως με βάση την ομογλωσσία τους, εντοπίζεται γεωγραφικά στις ακόλουθες περιοχές της υποσαχάριας Αφρικής: από το νότιο Καμερούν ως τη νοτιοδυτική Κένυα και από το βόρειοδυτικό τμήμα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό μέχρι τη Νότια Αφρική.
ΣΟΥΑΧΙΛΙ
Στο παράκτιο τμήμα της Νοτιοανατολικής Αφρικής οι Μπαντου ήρθαν σε επιμιξία με τους Μουσουλμάνους Άραβες και πέρσες έμπορους, οδηγώντας από τον 7ο και 8ο αιώνα μ.Χ. στην ανάπτυξη μικτών Αραβικών, περσικών και Αφρικανικών Πόλεων-Κρατών, που οι άραβες ονόμασαν Σουαχίλι, (στα αραβικά σημαίνει «της ακτής»). Τα βασίλεια των Σουαχίλι είχαν τακτικές εμπορικές διαδρομές προς τον Ισλαμικό κόσμο και την Ασία και η γλώσσα που ανέπτυξαν, παραμένει η μητρική γλώσσα των κατοίκων της της παράκτιας Ανατολικής Αφρικής από τη νότια Σομαλία ως τη βόρεια Μοζαμβίκη. Η σουαχίλι, εκτός από όσους αποτελεί μητρική γλώσσα, χρησιμοποιείται για την επικοινωνία ατόμων από διαφορετικές γλωσσικές κοινότητες, επειδή είναι εκτενώς διαδεδομένη και ευρέως κατανοητή σε μεγάλα τμήματα της ανατολικής Αφρικής.
ΟΜΙΛΟΥΝΤΕΣ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΣΟΥΑΧΙΛΙ
ΑΙΘΙΟΠΙΑ
Στα ρωμαϊκά χρόνια η Αιθιοπία ήταν ανεξάρτητο κράτος γνωστό ως βασίλειο της Αξούμ. Τον τέταρτο αιώνα ένας Έλληνας μοναχός από την Τύρο ονόματι Φρουμέντιος, έφερε τον χριστιανισμό ο οποίος σύντομα έγινε η επίσημη θρησκεία της και ο Φρουμέντιος ανακηρύχθηκε αρχιεπίσκοπος. Το όνομα Αξούμ θα χαθεί και η χώρα θα πάρει την ονομασία που της είχαν δώσει οι αρχαίοι έλληνες, από το αιθίοψ που σημαίνει άνθρωπος με ηλιοκαμένη όψη. Τους αιώνες που ακολούθησαν τον εκχριστιανισμό τους, οι Αιθίοπες ανάπτυξαν στην περιοχή ένα σύνολο αυτόνομων ηγεμονιών, διατηρώντας στενή πολιτισμική και πολιτική σχέση με το Βυζάντιο. Μεγάλο καλλιτεχνικό επίτευγμα του αιθιοπικού χριστιανισμού είναι οι λαξευμένες σε γιγάντιους μονόλιθους εκκλησίες, περισσότερες από τριακόσιες στολίζουν τα αιθιοπικά υψίπεδα.
ΜΟΝΟΛΙΘΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΗΝ ΛΑΛΙΜΠΕΛΑ
Στα χρόνια του Ιουστινιανού και πιθανών με προτροπή του, ο βασιλιάς της Αιθιοπίας εκστράτευσε εναντίον της Υεμένης, νίκησε τον ηγεμόνα της και εγκαθίδρυσε την αιθιοπική κυριαρχία που διήρκεσε περίπου μισό αιώνα. Η χώρα βρέθηκε τότε στην μεγάλη της ακμή ενώ μετά τον 7ο αιώνα ξεκίνησε να παρακμάζει, πιθανότατα λόγω της εξάπλωσης του Ισλάμ, η οποία εμπόδισε το εμπόριο με την Άπω Ανατολή και τις μεγάλες αγορές της Αλεξάνδρειας και της νότιας Ευρώπη.