(απόσπασμα)
Γιορτάζω τον εαυτό μου και υμνώ τον εαυτό μου.
Κι ό,τι εγώ πιστεύω, θέλω να το πιστέψεις κι εσύ,
γιατί κάθε άτομο που ανήκει σε μένα ανήκει εξίσου και σε σένα.
Τεμπελιάζω και προσκαλώ την ψυχή μου.
Ξαπλώνω νωχελικά, γαλήνιος,
παρατηρώντας ένα βλαστάρι καλοκαιρινής χλόης.
Η γλώσσα μου, κάθε σταγόνα του αίματός μου,
πλασμένα από τούτη τη γη και τούτον τον αέρα,
γεννημένος εδώ, από γονείς γεννημένους εδώ,
κι εκείνοι από γονείς γεννημένους εδώ, και οι δικοί τους επίσης.
Εγώ, τώρα τριάντα επτά χρονών, με σώμα και πνεύμα ακμαία, αρχίζω,
ελπίζοντας να μη σταματήσω παρά μόνο με τον θάνατο.
Δόγματα και σχολές μένουν για λίγο στο περιθώριο,
ικανοποιημένα με όσα έχουν να προσφέρουν, μα ποτέ λησμονημένα.
Δέχομαι μέσα μου το καλό και το κακό,
επιτρέπω σε κάθε φωνή να ακουστεί, όσο τολμηρή κι αν είναι,
αφήνοντας τη Φύση ελεύθερη, με την πρωταρχική, αδάμαστη δύναμή της.

Song of Myself

I CELEBRATE myself, and sing myself,
And what I assume you shall assume,
For every atom belonging to me as good belongs to you.
I loafe and invite my soul,
I lean and loafe at my ease observing a spear of summer grass.
My tongue, every atom of my blood,
form'd from this soil, this air,
Born here of parents born here,
from parents the same, and their parents the same,
I, now thirty-seven years old in perfect health begin,
Hoping to cease not till death.
Creeds and schools in abeyance,
Retiring back a while sufficed at what they are, but never forgotten,
I harbor for good or bad, I permit to speak at every hazard,
Nature without check with original energy.