Αποσπάσματα

Η συνάντηση του Μάρκου Αντώνιου με την Κλεοπάτρα
[26,1] Παρά το γεγονός ότι και από τον ίδιο και από τους φίλους του
δεχόταν πολλά γράμματα με τα οποία την προσκαλούσαν, περιφρόνησε και
αγνόησε τόσο επιδεικτικά τον άνδρα, ώστε να αναπλέει τον ποταμό Κύδνο
μέσα σε πλοίο χρυσόπρυμνο, με αναπεπταμένα πανιά ολοπόρφυρα και με
τους κωπηλάτες να λάμνουν με ασημένια κουπιά υπό τον ήχο του αυλού,
που συνδυαζόταν αρμονικά με τους ήχους από τις σύριγγες και τις κιθάρες.
[2] Η ίδια ήταν ξαπλωμένη κάτω από στέγαστρο χρυσοποίκιλτο,
στολισμένη όπως ζωγραφίζουν την Αφροδίτη, ενώ αγόρια όμοια με
ζωγραφισμένους Έρωτες έστεκαν από τη μια και από την άλλη ανεμίζοντας
ριπίδια.
[3] Επίσης, οι ωραιότερες θεραπαινίδες, ντυμένες Νηρηίδες και Χάριτες,
έστεκαν άλλες πλάι στα πηδάλια και άλλες πλάι στα παλαμάρια. Ευωδιές
εξαίσιες από αμέτρητα θυμιάματα ξεχύνονταν στις όχθες.
[4] Από τους ανθρώπους πάλι άλλοι τη συνόδευαν από τη μια και από την
άλλη όχθη ευθύς από την εκβολή του ποταμού, ενώ άλλοι κατέβαιναν από
την πόλη στην ακτή για να δουν το θέαμα. Και καθώς το πλήθος το
συναθροισμένο στην αγορά απομακρυνόταν κατά κύματα, στο τέλος ο ίδιος
ο Αντώνιος, καθισμένος στο βήμα, απόμεινε μόνος.
[5] Και παντού κυκλοφορούσε η φήμη ότι η Αφροδίτη ερχόταν να
ξεφαντώσει με τον Διόνυσο4 για το καλό της Ασίας.
[6] Έστειλε λοιπόν ο Αντώνιος και την καλούσε σε δείπνο· αυτή ωστόσο
εξέφρασε την επιθυμία να την επισκεφθεί καλύτερα εκείνος. Θέλοντας
λοιπόν από την πρώτη στιγμή να δείξει την καλή του διάθεση και τα φιλικά
του αισθήματα, ανταποκρίθηκε και πήγε. Εκεί βρέθηκε μπροστά σε
προετοιμασία ανώτερη από οποιαδήποτε περιγραφή· όμως αυτό που του
προκάλεσε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το πλήθος των φώτων.
[7] Γιατί τόσα φώτα λέγεται ότι είχαν τοποθετηθεί και άναβαν συγχρόνως
σε όλα τα σημεία, και με τέτοιες κλίσεις και τέτοιους συνδυασμούς το ένα
σε σχέση με το άλλο είχαν οργανωθεί και διαταχθεί σε σχηματισμούς
τετραγώνων και κύκλων, ώστε το θέαμα εκείνο να συγκαταλέγεται στα λίγα
ωραία θεάματα που θα άξιζε να δει κανείς.
[27,1] Την επόμενη ημέρα, όταν ο Αντώνιος της ανταπέδιδε το τραπέζι,
είχε τη φιλοδοξία να την ξεπεράσει στη λαμπρότητα και τη χάρη, όταν
όμως υστερούσε και στα δύο και έβγαινε ηττημένος ακριβώς σ᾽ αυτά,
υπήρξε ο πρώτος που ειρωνεύτηκε τις δικές του ετοιμασίες για την
πενιχρότητα και τη χοντροκοπιά τους.
[2] Η Κλεοπάτρα, διαπιστώνοντας ότι και στα αστεία του Αντωνίου υπήρχε
έντονο το στοιχείο του στρατιώτη και του κοινού ανθρώπου,
χρησιμοποιούσε αυτόν τον τρόπο και απέναντί του με παρρησία ήδη και με
τόλμη.
[3] Γιατί η ομορφιά της καθ᾽ εαυτήν δεν ήταν, λένε, απαράμιλλη ούτε
τέτοια ώστε να αφήνει έκθαμβους όσους την έβλεπαν, η συναναστροφή
όμως μαζί της είχε κάτι το σαγηνευτικό, στο οποίο δεν μπορούσες να
αντισταθείς, και η μορφή της, σε συνδυασμό με την πειθώ του λόγου της
και το ήθος που, κατά κάποιον τρόπο, συνόδευε την επικοινωνία της με
τους άλλους, είχε κάτι το συναρπαστικό.
[4] Επίσης, όταν μιλούσε, ήταν απόλαυση να ακούς τον ήχο της φωνής της,
ενώ και τη γλώσσα της, σαν όργανο πολύχορδο, την προσάρμοζε με
ευχέρεια σε οποιαδήποτε γλώσσα ήθελε και έτσι μόνο με ελάχιστους
βαρβάρους επικοινωνούσε μέσω διερμηνέα, ενώ κατά κανόνα τις
απαντήσεις τις έδινε η ίδια, όπως επί παραδείγματι στους Αιθίοπες, στους
Τρωγλοδύτες, στους Εβραίους, στους Άραβες, στους Σύρους, στους
Μήδους και στους Πάρθους.
[5] Λέγεται ακόμη ότι είχε μάθει τις γλώσσες και πολλών άλλων, ενώ οι
προκάτοχοί της βασιλείς δεν είχαν υποβληθεί στον κόπο να μάθουν ούτε
την αιγυπτιακή γλώσσα, ενώ κάποιοι είχαν ξεχάσει ακόμη και τα
μακεδονικά.