[...]

Αισθάνομαι μόνος
αφού δεν έχει δεύτερη ζωή ν' αλλάξουμε
και το φεγγάρι ταξιδεύει πάντα ίδιο.

Σύντροφε ουρανέ,
άλλοτε η ελπίδα φεγγοβολούσε στα χέρια.

Κοιτάζω το σώμα, βρίσκω τ' όνειρο,
πάει κι η αγάπη,
χάνεται
σαν το νερό στην πέτρα.

Τι είναι πια ένα δέντρο,
τι είναι τ' ασημένια φύλλα;

Μέσ' στην ορμή της ερημιάς
γινόμαστε διάφανοι.