Επειδή υπάρχω
σ' αυτή τη μοναξιά
όπου οι άλλοι τρέμουν την ανυπαρξία,

επειδή ξεχνώ να ζω,
κυνηγημένος από τον φόβο του σκανδάλου,
προσπαθώντας να εμποδίσω
τον κάθε καλοπροαίρετο άνθρωπο να διακρίνει
τον αγώνα μου για την ύπαρξη,

δεν τολμώ ούτε να φάω ούτε να πιω,
ούτε να καθίσω στους χορούς τους.

Επειδή ζω
με τη σχεδόν άγνωστη στολή
μιας λεγεώνας ξένων,

επειδή υιοθετώ ένα ύφος
που δεν είναι ύφος,

επειδή εκστασιάζομαι
μέσα στις ίδιες μου τις παγίδες,

επειδή πιστεύω
πως, αν θελήσουν να δουν τα χαρτιά μου,
είμαι χαμένος,

δηλαδή προσποιούμενος
πως είμαι ένας από αυτούς,
εγώ, ο κλέφτης
με τις αθόρυβες σόλες,

επειδή τους πληρώνω με το ίδιο νόμισμα,

και παίρνοντας τη σκιά των αγγέλων
για τη σκιά του καμπούρη,

και βαραίνοντας το σκάφανδρό μου
με έργα ολοένα και πιο ύποπτα,

στη βάρκα με τους όμορφους κωπηλάτες,

επειδή ακολουθώ τις σκιές
φαντασμάτων χωρίς κάστρα
στις έρημες όχθες σου,

δίχως να έχω ζήσει,
πεθαίνω.