Βιβλίο 1 Ελεγεία 17
Λοιπόν, θα κατηγορούμαι συνέχεια
για καινούργια εγκλήματα;
Τι κι αν δικαιώνομαι στο τέλος,
βαρέθηκα τους συνεχείς δικαστικούς αγώνες.
Όταν σε θέατρο καλλιμάρμαρο
στις τελευταίες σειρές
γυρνώ και ρίχνω μια ματιά
όλο και κάποια αντίζηλο
ανακαλύπτεις στο πλήθος και οργίζεσαι,
όταν πάλι με κοιτάξει
σιωπηλά κάποια ωραία γυναίκα
ισχυρίζεσαι πως κρυφά νοήματα μου κάνει,
αν πω καλή κουβέντα για κάποια,
απ’ τα μαλλιά τον φουκαριάρη με τραβάςֹ,
αν κατηγορήσω κάποια,
πιστεύεις ότι κάτι πονηρό κρύβω.
Όταν η όψη μου έχει κανονικό χρώμα,
ψυχρό με θεωρείς απέναντι σου,
αν πάλι είμαι χλωμός,
τότε με κατηγορείς πως για κάποια άλλη
από έρωτα πεθαίνω.
Θα θελα να ήξερα μονάχα
την αμαρτία που έχω κάνει:
o ένοχος την τιμωρία
πιο εύκολα τη δέχεται.
Εσύ όμως χωρίς αιτία με κατηγορείς,
πιστεύοντας τα πάντα δίχως λόγο,
και αφαιρείς κάθε λογική από την οργή σου.
Ιδού λοιπόν το νέο μου αμάρτημα!
Η Κυπασσίδα, η άριστη κομμώτριά σου,
την κατηγορείς πως μόλυνε μαζί μου
το κρεβάτι της κυρίας της.
Θεός φυλάξοι! Δηλαδή,
αν λαχταρούσα πράγματι να αμαρτήσω,
νομίζεις ότι τόσο χαμηλά θα έπεφτα
ώστε να πάω με γυναίκα τέτοιας υποστάθμης;
Ποιός ελεύθερος άνθρωπος
θα ήθελε ερωτικό δεσμό με δούλα,
να αγκαλιάζει κορμί
σημαδεμένο από τον βούρδουλα;
Ύστερα πρόκειται για την κομμώτριά σου,
την οποία εσύ τόσο συμπαθείς
χάρη στην μεγάλη τέχνη των χεριών της.
Θα ήταν δυνατό να φλερτάρω έτσι
με μία υπηρέτρια
που σου έχει τόση αφοσίωση;
Τι θα κέρδιζα εκτός από την άρνηση
και την αποκάλυψη των προθέσεών μου
από μέρους της;
Στην Αφροδίτη παίρνω όρκο
και στο τόξο του φτερωτού της γιου
πως για το έγκλημα που με κατηγορείς
αθώος είμαι.