(η αρχή)

μια κρυστάλλινη ιτιά, μια λεύκα από νερό,
ένα ψηλό σιντριβάνι που ο άνεμος λυγίζει,
ένα δέντρο βαθιά ριζωμένο κι όμως αδιάκοπα χορευτικό,
η πορεία ενός ποταμού που στρίβει, προχωρεί,
επιστρέφει στα βήματά του και κλείνει τον κύκλο,
φτάνοντας πάντοτε:

η γαλήνια τροχιά
των άστρων ή μιας αργόσυρτης πηγής,
νερό με κλειστά μάτια που αναβλύζει
ολόκληρη τη νύχτα γεμάτο χρησμούς,
μια μοναδική παρουσία μέσα σε κύματα,
κύμα πάνω στο κύμα ώσπου να σκεπάσει τα πάντα,
μια βασιλεία του πράσινου που δεν γνωρίζει μαρασμό,
σαν την αστραπή φτερών που ανοίγουν στον ουρανό,

ένα μονοπάτι μέσα στην ερημιά των ημερών που έρχονται,
και η σκοτεινή λαμπρότητα της δυστυχίας σαν πουλί
που το τραγούδι του μπορεί να πετρώσει ένα δάσος,
και οι επικείμενες χαρές πάνω σε κλαδιά που χάνονται,
οι ώρες του φωτός που τις ραμφίζουν τα πουλιά,
και οι οιωνοί που γλιστρούν από το χέρι,
μια ξαφνική παρουσία σαν ξέσπασμα τραγουδιού,
σαν τον άνεμο που τραγουδά μέσα σ' ένα φλεγόμενο σπίτι,
ένα βλέμμα που κρατά τον κόσμο ολόκληρο
και τις θάλασσες και τα βουνά του να αιωρούνται στον αέρα,
σώμα από φως φιλτραρισμένο μέσα από αχάτη,
μηροί από φως, κοιλιά από φως, οι κόλποι,
ο ηλιακός βράχος, σώμα στο χρώμα του σύννεφου,
χρώμα μιας μέρας ζωηρής που αναπηδά,
η ώρα αστράφτει και αποκτά σώμα,

ο κόσμος γίνεται ορατός μέσα από το σώμα σου,
διάφανος μέσα στη διαφάνειά σου,
διασχίζω στοές από ήχους,
κυλώ ανάμεσα σε παρουσίες που αντιλαλούν,

περνώ μέσα από διαφάνειες σαν να ήμουν τυφλός,
μια αντανάκλαση με σβήνει, γεννιέμαι σε μιαν άλλη,
ω δάσος από κίονες μαγεμένους,
μέσα από αψίδες φωτός ταξιδεύω
στους διαδρόμους μιας διάφανης κατάρρευσης,
διατρέχω το σώμα σου όπως τον κόσμο,
η κοιλιά σου είναι μια πλατεία πλημμυρισμένη από ήλιο,
τα στήθη σου δυο εκκλησίες όπου το αίμα
τελεί τις δικές του, παράλληλες ιεροτελεστίες,
τα βλέμματά μου σε σκεπάζουν σαν κισσός,
είσαι μια πόλη που την πολιορκεί η θάλασσα,
μια σειρά από επάλξεις που το φως τις σχίζει
σε δύο μισά στο χρώμα του ροδάκινου,
μια επικράτεια από αλάτι, βράχια και πουλιά,
κάτω από την εξουσία ενός μεσημεριού που λησμονεί,
ντυμένη με το χρώμα των επιθυμιών μου,
προχωρείς γυμνή σαν τις σκέψεις μου,
ταξιδεύω στα μάτια σου όπως στη θάλασσα,
τίγρεις πίνουν τα όνειρά τους μέσα σ' αυτά τα μάτια,
το κολιμπρί καίγεται μέσα σ' εκείνες τις φλόγες,
ταξιδεύω στο μέτωπό σου όπως στο φεγγάρι,
σαν το σύννεφο που περνά μέσα από τις σκέψεις σου,
ταξιδεύω στην κοιλιά σου όπως στα όνειρά σου,
η φούστα σου από καλαμπόκι κυματίζει και τραγουδά,
η φούστα σου από κρύσταλλο, η φούστα σου από νερό,
τα χείλη σου, τα μαλλιά σου, τα βλέμματά σου βρέχουν
όλη τη νύχτα και όλη τη μέρα,
ανοίγεις το στήθος μου με τα δάχτυλά σου από νερό,
κλείνεις τα μάτια μου με το στόμα σου από νερό,
βρέχεις τα κόκαλά μου, ένα δέντρο από υγρό
που απλώνει ρίζες από νερό μέσα στο στήθος μου, [...]