Τα αδέσποτα πουλιά του καλοκαιριού έρχονται στο παράθυρό μου, τραγουδούν και χάνονται στον ουρανό.
Τα κιτρινισμένα φύλλα του φθινοπώρου, που δεν έχουν τραγούδι, φτεροκοπούν και πέφτουν μ' έναν αναστεναγμό.

Ω μικρή συντροφιά αλήτικων πλασμάτων του κόσμου, αφήστε τα ίχνη σας πάνω στα λόγια μου.

Ο κόσμος βγάζει τη μάσκα της απεραντοσύνης μπροστά σε εκείνον που τον αγαπά. Γίνεται μικρός, σαν ένα τραγούδι, σαν ένα φιλί της αιωνιότητας.

Τα δάκρυα της γης είναι εκείνα που κρατούν τα χαμόγελά της πάντα ανθισμένα.

Αν δακρύζεις επειδή έχασες τον ήλιο, θα χάσεις και τα αστέρια.

Το πουλί εύχεται να ήταν σύννεφο. Το σύννεφο λαχταρά να ήταν πουλί.

Κάθε παιδί έρχεται στον κόσμο φέρνοντας το μήνυμα πως ο Θεός δεν έχει ακόμη απογοητευτεί από τον άνθρωπο.

Ας είναι η ζωή όμορφη σαν τα λουλούδια του καλοκαιριού, κι ο θάνατος γαλήνιος σαν τα φύλλα του φθινοπώρου.

Διαβάζουμε λάθος τον κόσμο κι ύστερα τον κατηγορούμε πως μας εξαπάτησε.

Η σφραγίδα του θανάτου δίνει αξία στο νόμισμα της ζωής, ώστε με αυτή να μπορούμε να αποκτήσουμε ό,τι είναι πραγματικά πολύτιμο.