Η αγάπη έφυγε και μ’ άφησε
κι οι μέρες είναι όλες ίδιες·
πρέπει να φάω, και θα κοιμηθώ,
— αχ, και να ’ταν ήδη νύχτα!

Μα αλίμονο — να ξαγρυπνώ
και ν’ ακούω τις αργές ώρες να χτυπούν!
Αχ, και να ’ταν πάλι μέρα!
— με το σούρουπο να πλησιάζει!

Η αγάπη έφυγε και μ’ άφησε
κι εγώ δεν ξέρω τι να κάνω·
αυτό ή εκείνο ή ό,τι θέλεις,
όλα μου είναι το ίδιο·
μα ό,τι αρχίζω
το αφήνω πριν το τελειώσω —
λίγη χρησιμότητα έχει πια το οτιδήποτε,
όσο μπορώ να δω.

Η αγάπη έφυγε και μ’ άφησε,
— και οι γείτονες χτυπούν την πόρτα και δανείζονται,
κι η ζωή συνεχίζεται για πάντα
σαν το ροκάνισμα ενός ποντικιού, —
και αύριο και αύριο
και αύριο και αύριο
είναι αυτός ο μικρός δρόμος
κι αυτό το μικρό σπίτι.