Κόρη εσύ των Ηλυσίων,
ω Χαρά, σπίθα πανέμορφη, θεϊκή,
ένα πύρινο μεθύσι
στο δικό σου το ναό μας οδηγεί.

Ό,τι η σκληρή συνήθεια σκόρπισε,
τα μαγικά σου δεσμά το δένουν ξανά·
όλοι οι άνθρωποι, ω θεά, αδερφώνονται
όπου η φτερούγα η απαλή σου τριγυρνά.

Όποιος πέτυχε το μέγα κατόρθωμα
να γίνει φίλος ενός φίλου,
όποιος κέρδισε μια αγαπημένη γυναίκα,
ας ενώσει τη φωνή του στη χαρά μας!
Ναι, κι εκείνος που έχει έστω μία ψυχή
να μπορεί δική του να την πει πάνω στη γη!
Κι όποιος δεν το πέτυχε ποτέ του,
κλαίγοντας έξω απ’ τον κύκλο ας τραβηχτεί.

Όλα τα όντα από τα στήθια της μεγάλης
Φύσης τη χαρά ρουφούν·
και οι καλοί, μα και οι κακοί,
τα ρόδινά της ίχνη πάντα ακολουθούν.
Τα φιλιά και τα σταφύλια αυτή μας δίνει,
έναν φίλο, ως τον θάνατο πιστό·
η ηδονή δόθηκε ακόμη και στο σκουλήκι,
και το Χερουβείμ στέκει μπρος στον Θεό.

Χαρούμενοι, όπως οι ήλιοι της πετούν
μέσα στου ουρανού το μεγαλόπρεπο σχέδιο,
τρέξτε, αδέλφια, τον δρόμο σας,
χαρούμενοι σαν ήρωες που βαδίζουν στη νίκη!

Αγκαλιαστείτε, εκατομμύρια!
Αυτό το φιλί για ολόκληρο τον κόσμο!
Αδέλφια, πάνω απ’ τον έναστρο ουρανό
πρέπει να κατοικεί ένας αγαπημένος Πατέρας.
Γονατίζετε, εκατομμύρια;
Νιώθεις τον Δημιουργό, κόσμε;
Αναζήτησέ Τον πάνω απ’ τον έναστρο ουρανό!
Πάνω απ’ τ’ άστρα πρέπει να κατοικεί.

Η φτερούγα η δυνατή στην αιώνια φύση
ονομάζεται χαρά.
Τους τροχούς μες στο τρανό ρολόι του κόσμου
η χαρά τους σπρώχνει πάντοτε μπροστά.
Απ’ τα ουράνια, στης χαράς το κάλεσμα, ήλιοι
ξεπετιούνται, κι απ’ τα σπέρματα οι ανθοί.

Η χαρά μέσα στο χάος γυρίζει σφαίρες
που κανένα μάτι αστρονόμου δεν γνωρίζει.
Όπως οι ήλιοι αναγαλλιάζοντας πετούν
στην ουράνια, την υπέρλαμπρη απλωσιά,
μπρος, αδέλφια, με χαρούμενη καρδιά,
όμοιοι με ήρωες που γραμμή στη νίκη πάνε.

Απ’ τον καθρέφτη της αλήθειας
στον ερευνητή χαμογελά·
στην τραχιά της αρετής κορφή ανεβάζει
εκείνον που σηκώνει το φορτίο και δεν βογκά.
Οι σημαίες της κυματίζουν στο βουνό
της πίστης, το φωτερό.
Σπάει το φέρετρο και μέσα απ’ τις ρωγμές
λάμπει εκείνη στου αγγέλου τον χορό.

Λαοί, θάρρος! Η αντοχή να μη σας λείψει,
και για έναν ανώτερο κόσμο υπομονή!
Πάνω εκεί, πέρα απ’ των άστρων τη σκηνή,
ένας θεός στέκει τρανός και θ’ ανταμείψει.

Με τους θεούς πώς να τα βάλεις;
Είν’ ωραίο να τους μοιάσεις.
Τούτο αρκεί.

Ας σιμώσουν οι φτωχοί κι οι πονεμένοι,
να χαρούν με τους χαρούμενους κι αυτοί.
Όχι εκδίκηση και μίση — ας ξεχαστούνε.
Στον θανάσιμο οχτρό συγχώρεση πια.
Ας μην πιέζουν τα μάτια του τα δάκρυα,
κι άλλη τύψη ας μην του τρώει την καρδιά.
Μας χρωστούν; Όλα ας σκιστούν τα τεφτέρια!

Συμφιλίωση γενική!
Όπως κρίναμε, αδελφοί,
έτσι κρίνει κι ο Θεός ψηλά απ’ τ’ αστέρια.
Η χαρά σπιθοβολάει μες στα ποτήρια.
Μέσα στο αίμα το χρυσό του σταφυλιού
οι απελπισμένοι ρουφούν ηρωισμού ορμή,
κι οι κανίβαλοι γαλήνη του νου.

Το ποτήρι όταν τον γύρο του θα κάνει,
απ’ τις θέσεις σας, αδέρφια μου, όλοι ορθοί!
Ως ψηλά τον ουρανό οι αφροί ας ραντίσουν·
προς το πνεύμα του Αγαθού τούτη η σπονδή!
Που γι’ αυτόν χορός αγγέλων ύμνους ψάλλει
και των άστρων τον δοξάζουν οι χοροί.

Προς το πνεύμα του Αγαθού τούτη η σπονδή,
πέρα απ’ τ’ άστρα, μες στου απείρου την αγκάλη.
Αντοχή στα πικρά βάσανα, βοήθεια
όπου ένας αθώος θρηνεί,
σταθερότητα στον όρκο, την αλήθεια,
και σ’ οχτρούς μα και σε φίλους αντίκρυ·
μπρος σε θρόνους βασιλικούς αντρείκια στάση,
κι αν, αδέλφια μου, στοιχίσει ή αίμα ή βιός,
το βραβείο να πάει σ’ αυτόν που δούλεψε άξια,
και στις γέννες της ψευτιάς ξολοθρεμός!

Πιο σφιχτά στον άγιο κύκλο αυτόν πιαστείτε,
όρκο δώστε πάνω στο αγνό κρασί,
πως θα μείνετε στον λόγο σας πιστοί.
Στον ουράνιο δικαστή μας ορκιστείτε.