Εκεί είσαι, μέσα σ’ όλη σου την αθωότητα,
καθισμένη ανάμεσα στους νάρκισσούς σου, σαν σε μια φωτογραφία,
στημένη σαν για τίτλο: «Αθωότητα».

Τέλειο φως στο πρόσωπό σου το φωτίζει
σαν έναν νάρκισσο. Όπως κάθε ένας από εκείνους τους νάρκισσους,
έμελλε να είναι κι αυτός ο μοναδικός σου Απρίλης πάνω στη γη,
ανάμεσα στους νάρκισσούς σου.

Στην αγκαλιά σου,
σαν αρκουδάκι, ο νεογέννητος γιος σου,
μόλις λίγες εβδομάδες μέσα στην αθωότητά του.
Μητέρα και βρέφος, σαν σε μια αγιογραφία.

Και δίπλα σου, να σου χαμογελά,
η κόρη σου, μόλις δυο ετών.
Σαν νάρκισσος γέρνεις το πρόσωπό σου προς εκείνη,
λέγοντάς της κάτι.
Τα λόγια σου χάθηκαν μέσα στη φωτογραφική μηχανή.

Και η γνώση —
μέσα στον λόφο πάνω στον οποίο κάθεσαι,
έναν οχυρωμένο λόφο με τάφρο, μεγαλύτερο από το σπίτι σου —
δεν κατάφερε να φτάσει στη φωτογραφία.

Ενώ η επόμενη στιγμή σου,
που έρχεται προς το μέρος σου σαν πεζικάριος
που επιστρέφει αργά από τη νεκρή ζώνη,
σκυμμένος κάτω από κάτι, δεν σε έφτασε ποτέ —
απλώς έλιωσε μέσα στο τέλειο φως.