Invictus
Από τη νύχτα που με σκεπάζει,
μαύρη σαν την άβυσσο από άκρη σ’ άκρη,
ευχαριστώ όποιους θεούς κι αν υπάρχουν
για την ανίκητη ψυχή μου.

Στη σκληρή λαβή των περιστάσεων
δεν λύγισα ούτε φώναξα.
Κάτω από τα χτυπήματα της μοίρας
το κεφάλι μου είναι ματωμένο, μα όρθιο.

Πέρα από αυτόν τον τόπο της οργής και των δακρύων
προβάλλει η φρίκη της σκιάς,
κι όμως η απειλή των χρόνων
με βρίσκει και θα με βρει ατρόμητο.

Δεν έχει σημασία πόσο στενή είναι η πύλη,
πόσο γεμάτη τιμωρίες είναι η περγαμηνή.
Εγώ είμαι ο κύριος της μοίρας μου·
εγώ είμαι ο κυβερνήτης της ψυχής μου.