Ευκάλυπτοι στον δρόμο της πόλης,
με την άσφαλτο σκληρή
να σφίγγει τις ρίζες σας.

Ίσως να έπρεπε να βρίσκεστε
στους δροσερούς, καταπράσινους διαδρόμους του δάσους,
εκεί όπου καλούν τα άγρια πουλιά.

Έτσι μου φαίνεστε,
σαν εκείνο το δύσμοιρο άλογο,
ευνουχισμένο, τσακισμένο,
ένα πλάσμα αδικημένο,
δεμένο και υποταγμένο.

Μια κόλαση που δεν τελειώνει,
όπως μαρτυρούν το σκυμμένο κεφάλι
και το άδειο βλέμμα του,
η απελπισία του.

Δημοτικοί ευκάλυπτοι,
πόσο παράξενο είναι να σας βλέπουμε έτσι,
ριζωμένους μέσα στη μαύρη άσφαλτο,
σαν πάνω σ’ ένα κατάμαυρο λιβάδι.

Ω, συμπολίτη μου,
τι μας έχουν κάνει;»