Μπορώ να γράψω τους πιο λυπητερούς στίχους αυτή τη
Μπορώ να γράψω τους πιο λυπητερούς στίχους αυτή τη νύχτα.
Να γράψω, για παράδειγμα: «Η νύχτα είναι έναστρη,
και τρεμοπαίζουν, γαλάζια, τ’ αστέρια, μακριά».
Ο άνεμος της νύχτας τριγυρίζει στον ουρανό και τραγουδάει.
Μπορεί να γράψει τους πιο θλιμμένους στίχους αυτή τη νύχτα.
Εγώ την αγάπησα, και κάποτε κι εκείνη μ’ αγάπησε.
Τις νύχτες σαν ετούτη την είχα μέσα στα μπράτσα μου
Τη φίλησα τόσες φόρες κάτω από τον άπειρο ουρανό
Εκείνη με αγάπησε, κάποτε κι εγώ θα την αγαπούσα
Πως να μην έχω αγαπήσει τα μεγάλα ορθάνοιχτα μάτια της.
Μπορώ να γράψω τους πιο λυπητερούς στίχους αυτή τη νύχτα.
Να σκεφτώ πως δεν την έχω. Να νιώσω πως την έχω χάσει.
Ν’ ακούσω την απέραντη νύχτα, πιο απέραντη χωρίς εκείνη.
Κι ο στίχος πέφτει στην ψυχή όπως στο λιβάδι η δροσιά.
Τι σημασία έχει που ο έρωτας μου δεν μπόρεσε να την κρατήσει.
Η νύχτα είναι έναστρη κι εκείνη δεν είναι μαζί μου.
Αυτό είναι όλο. Μακριά κάποιος τραγουδάει. Μακριά.
Η ψυχή μου δεν χαίρεται που την έχει χάσει.
Σαν για να την πλησιάσει η ματιά μου την αναζητάει.
Η καρδιά μου την αναζητάει, κι εκείνη δεν είναι μαζί μου.
Την ίδια νύχτα που κάνει ν’ ασπρίζουν τα ίδια δέντρα.
Εμείς, οι αλλοτινοί, δεν είμαστε πια οι ίδιοι.
Δεν την αγαπώ πια, είναι βέβαιο, όμως πόσο την αγάπησα.
Η φωνή μου αναζητούσε τον άνεμο για να αγγίξει το αυτί της.
Αλλιώτικη. Θα είναι αλλιώτικη. Όπως πριν από τα φιλιά μου.
Η φωνή της, το λαμπερί της σώμα. Τα μάτια της τα απέραντα.
Εγώ δεν την αγαπώ, είναι βέβαιο, όμως ίσως την αγαπώ.
Είναι τόσο σύντομος ο έρωτας και τόσο πλατιά η λησμονιά.
Επειδή σε νύχτες σας ετούτη την είχα μέσα στα μπράτσα μου,
Η ψυχή μου δεν χαίρεται που την έχω χάσει.
Ακόμη κι αν αυτός είναι ο τελευταίος πόνος
που εκείνη μου προκαλεί.
Κι αυτοί είναι οι τελευταίοι στίχοι που εγώ της γράφω.
Από περιοδικό περίπλους, τεύχος 20 Χειμώνας 89, Ζάκυνθος
Απόδοση Νίκος Μοσχονάς