Ποιήματα

από τη συλλογή «Πενθήματα» (1969)

Όσο κρατήσει η ζωή
κρατεί κι ο θάνατος.

Ώρα να σκεφτώ τα μελλούμενα
σωριασμένα αιφνίδια στο χτες.

Η λάμψη όταν περάσει
λάμπει περισσότερο καθώς η ακινησία
φανερώνεται στη διαίρεση των βημάτων.

Όντως το περπάτημα
ολότελα το χρόνο καταστρέφει
όπως ολότελα τον ήχο παύουμε
ακουμπώντας τα χέρια
πάνω στα βοερά τύμπανα.

Πιότερο ζει η αστραπή
μετά το ανατρίχιασμά της,
η απέραντη δυνατότητα των πουλιών
όταν μακραίνει ο θόρυβος
ενός τυχαίου αεροπλάνου.

Φοβερή ασυνέχεια:
ο πλούτος μου είναι το στήθος μου.

Γι' αυτό ποτέ δεν παζάρεψα το ηλιοβασίλεμα
και ταξιδεύω σίγουρος
όσο η μίνθη ταξιδεύει και το ασπροθύμαρο.