Μετά την ανεξαρτησία του Μαλάουι από τους Βρετανούς το 1964, ο Ρουμπαντίρι διορίστηκε πρώτος πρεσβευτής του Μαλάουι στις Ηνωμένες Πολιτείες και τα Ηνωμένα Έθνη (ΟΗΕ) ωστόσο τον επόμενο χρόνο διαφώνησε με τον Πρόεδρο Χέστινγκς Μπάντα για τον τρόπο διακυβέρνησης και εγκατέλειψε την χώρα. Έζησε για χρόνια αυτοεξόριστος, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Μακερερέ στην Ουγκάντα (1968–75), υπήρξε επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν του Ιλινόις των ΗΠΑ, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Ναϊρόμπι της Κένυας (1976–84) και στο Πανεπιστήμιο του Ιμπαντάν στη Νιγηρία. Μεταξύ 1975 και 1980 ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Εθνικού Θεάτρου της Κένυας, από το 1984 έως το 1997 δίδασκε στο Πανεπιστήμιο της Μποτσουάνα, όπου έγινε κοσμήτορας του Τμήματος Εκπαίδευσης, Γλώσσας και Κοινωνικών Επιστημών.
Το 1997, μετά το θάνατο του προέδρου Μπάντα, ο Ρουμπαντίρι διορίστηκε εκ νέου πρεσβευτής του Μαλάουι στον ΟΗΕ και το 2000 διορίστηκε αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου του Μαλάουι.
Παράλληλα με την ακαδημαϊκή του καριέρα αναδείχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους ποιητές της εποχής του στην Αφρικανική ήπειρο, με τους στίχους του να χαρακτηρίζονται μεν από την μελαγχολία των μαύρων ποιητών ως απόηχο των οδυνηρών εμπειριών της φυλής, ωστόσο να διαφοροποιούνται με το χιούμορ, την ειρωνεία και τον αυτοσαρκασμό τους. Το έργο του δημοσιεύτηκε στην ανθολογία του 1963 «Modern Poetry of Africa» και εμφανίστηκε σε διεθνείς εκδόσεις όπως το «Transition», το «Black Orpheus» και το «Présence Africaine». Έγραψε επίσης θεατρικά έργα καθώς και ένα μυθιστόρημα το οποίο δημοσιεύτηκε το 1967.
Είχε παντρευτεί 2 φορές και είχε 4 παιδιά. Τον Αύγουστο του 2018 έσπασε το ισχίο του και ενώ ανάρρωνε στο σπίτι του, πέθανε ξαφνικά από έναν θρόμβο στους πνεύμονες, στις 15 Σεπτεμβρίου.