ΑΡΧΙΚΗ

Σερβέρα Κάμπος 1905 έως 1953 (48)

Οι δολοφόνοι τράπηκαν σε φυγή με τα τσεκούρια τους σαν καθρέφτες τα πουλιά δεν έχουν πια που να κρεμάσουν τα τραγούδια τους.

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ

Μπαλάντα για

τα απόντα δέντρα

Ο Ερίμπ Κάμπος Σερβέρα (Hérib Campos Cervera, 1905-1953) ήταν Παραγουανός ποιητής και συγγραφέας, από τους πρωτοπόρους και θεμελιωτές της ποίησης στην χώρα του. Γεννήθηκε στην Ασουνσιόν, στις 30 Μαρτίου 1905, σε μια καλλιτεχνική οικογένεια Ισπανών, ο πατέρας του επίσης έγραφε στίχους και η μητέρα του ήταν η αδερφή ενός διάσημου διανοούμενου της εποχής. Σπούδασε εσώκλειστος στο κολέγιο San Jose de Asuncion, ένα ίδρυμα που αρκετές φορές αποκάλεσε «φυλακή», και σημάδευσε την παιδική του ηλικία καθώς μεγάλωνε μακριά από τους γονείς του. Από τα ποιήματά του μαθαίνουμε πως δεν ήταν ευτυχισμένη ούτε η νεανική του ηλικία και είχε πολλές μελαγχολικές περιόδους.

Υπήρξε συνεργάτης περιοδικών όπως το Juventud, το Ideal και το Alas τη δεκαετία του 1920 και 1930, με το έργο του να έχει επηρεαστεί εκείνη την εποχή από το ρεύμα του μεταμοντερνισμού. Ήταν αριστερών πολιτικών πεποιθήσεων, επηρεασμένος από την αναρχία και τους μαρξιστές σοσιαλιστές με τους οποίους επικοινώνησε στην Αργεντινή και την Ουρουγουάη και το 1931, η συμμετοχή του στους αγώνες της 23ης Οκτωβρίου σηματοδότησε την πρώτη του εξορία, πρώτα στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής και στη συνέχεια στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης. Εντάχθηκε στους λογοτεχνικούς κύκλους και αυτών των χωρών και έκανε συνεργασίες με περιοδικά κι εφημερίδες, επέστρεψε στην χώρα το 1935 και τρία χρόνια αργότερα, βρέθηκε στο κέντρο ενός λογοτεχνικού κινήματος που θα μείνει γνωστό ως «Γενιά του 40». Το 1940, όταν ο πρόεδρος της δημοκρατίας, πέθανε σε ένα μυστηριώδες αεροπορικό δυστύχημα και έγινε πραξικόπημα, ο Σερβέρα λόγω της ιδεολογίας του θα αναγκαστεί να εξοριστεί και πάλι στο Μπουένος Άιρες, όπου και πέθανε.

Ο Κάμπος Σερβέρα, παρόλο που ήταν ποιητής με μεγάλη αξία, άργησε να αναγνωριστεί στα ποιητικά κινήματα στην Ευρώπη και στη Λατινική Αμερική, ωστόσο ήταν εκείνος που άνοιξε το δρόμο και στις νέες γενιές ποιητών στη χώρα του. Οι στίχοι του αποτελούν μια βαθιά μελέτη των σύγχρονων του ανθρώπων καθώς εμβάθυνε σε κοινωνικά και υπαρξιακά θέματα, εκμεταλλευόμενος και τις ανεξερεύνητες ως τότε λαϊκές ιστορίες και παραδόσεις. Η νοσταλγία και η ελπίδα, η λεκτική κομψότητα και η πνευματική διαφάνεια χαρακτήριζαν το πολύ προσωπικό του ύφος.