ΑΡΧΙΚΗ

Χέγκελ 1770 έως 1831 (61)

Κανένα μεγάλο επίτευγμα δεν είναι δυνατό χωρίς πάθος.

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ



Αισθητική

Ο Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ (Georg Wilhelm Friedrich Hegel, 1770 - 1831) ήταν Γερμανός φιλόσοφος, γνωστός για τη διαλεκτική θεωρία του, εκπρόσωπος του γερμανικού ιδεαλισμού. Γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου του 1770 στη Στουτγάρδη με τον πατέρα του να είναι αξιωματούχος του Δουκάτου της Βυτεμβέργης και τη μητέρα του να κατάγεται από διαπρεπή νομική οικογένεια. Από μικρός έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον σε διάφορους τομείς όπως στις φυσικές επιστήμες, σε αρχαίες γλώσσες, σε ιστορία και λογοτεχνία. Ξεκίνησε να σπουδάζει σε ιερατική σχολή όμως διέκοψε τις θεολογικές σπουδές και πήρε πτυχίο φιλοσοφίας το 1790. Το 1793 εργάστηκε ως παιδαγωγός ενώ το 1799, ο θάνατος του πατέρα του τού πρόσφερε οικονομική άνεση ώστε να μπορέσει να ασχοληθεί πιο επισταμένα με πάνω στη φιλοσοφία και τη συγγραφή.

Έγινε γνωστός στους φιλοσοφικούς κύκλους με τη δημοσίευσή του για το Σύνταγμα της Γερμανίας το 1802 και με το έργο του, Η Φαινομενολογία του Πνεύματος, το 1807 . μεταξύ του 1812 και 1816 εξέδωσε σε τους τρείς τόμους το «Η επιστήμη της Λογικής», που αποτελεί συνέχεια του προηγούμενου έργου του για τη Φαινομενολογία του Πνεύματος. Το 1816 αναγορεύτηκε σε Καθηγητή της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Χαιδελβέργης. Το 1821 δημοσίευσε το «Φιλοσοφία Δικαίου», το οποίον αποτελεί το κατ’ εξοχήν πολιτικό του έργο.. Η φήμη του είναι τόσο μεγάλη που οι φοιτητές έρχονται από όλη τη Γερμανία για να ακούσουν τις παραδόσεις του. Γίνεται ο επίσημος φιλόσοφος του καθεστώτος. Το 1829 στο απόγειο της καριέρας του γίνεται πρύτανης του πανεπιστημίου και το 1831 πεθαίνει

Ο Χέγκελ αποκαλoύσε τον Πλάτωνα «κοσμοϊστορικό άτομο», αναγνωρίζοντάς του έτσι έναν εξέχοντα ρόλο όχι μόνο εντός της ιστορίας της φιλοσοφίας αλλά και εντός της όλης παγκόσμιας ιστορίας: «Με τον Πλάτωνα αρχίζει η φιλοσοφική επιστήμη ως επιστήμη» έλεγε στις παραδόσεις του. Η ενασχόληση του Χέγκελ με το πλατωνικό έργο διαρκεί καθόλη την διάκρεια της ζωή του και αποτυπώνεται τόσο στα συστηματικά του έργα (στη Φαινομενολογία του Πνεύματος, 1807, κυρίως στην Επιστήμη της Λογικής, 1812-16, καθώς και στην Εγκυκλοπαίδεια των φιλοσοφικών επιστημών εν συνόψει, 1817) όσο και στις περίφημες Παραδόσεις για την ιστορία της φιλοσοφίας κατά την περίοδο του Βερολίνου (1819-1830). Τον Χέγκελ ελκύει αρχικά μια πληθώρα πλατωνικών θεμάτων: η προβληματική του μύθου και της σχέσης με την παραδοσιακή θρησκεία, η μορφή του Σωκράτη, η πολιτεία ως μια ζωντανή μορφή ηθικής ολότητας, η εκδοχή μιας “καθαρής” ηθικότητας που μένει ανεπηρέαστη από τις αισθήσεις, η κοσμολογία του Τίμαιου. Σταδιακά το ενδιαφέρον του θα εντοπιστεί στους διαλόγους της ώριμης πλατωνικής περιόδου και στη διαλεκτική οντολογία των Ιδεών.