ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ 1857 Γυναικεία Κινήματα
Σε ιδιαίτερα δυσχερή θέση βρέθηκαν και οι γυναίκες κατά την μετάβαση από την φεουδαρχική στην βιομηχανική κοινωνία καθώς δούλευαν το ίδιο σκληρά -αν όχι σκληρότερα- με τους άνδρες σε εργοστάσια και ορυχεία με αμοιβές πολύ μικρότερες. Όσες ήταν τυχερές και είχαν γεννηθεί σε ανώτερη τάξη μπορούσαν να γράφουν να διαβάζουν να ζωγραφίζουν και να θεωρούνται διακοσμητικά και περιουσιακά στοιχεία του πατέρα και του συζύγου τους τους οποίους έπρεπε να υπακούουν τυφλά. Στην Βρετανία από την στιγμή που παντρευόταν μια γυναίκα η περιουσία της περνούσε αυτομάτως στο σύζυγο και παρόμοιες διατάξεις υπήρχαν σε όλες τις χώρες με τις οποίες οι γυναίκες αποκλειόταν από την εκπαίδευση και την συνακόλουθη ένταξή τους στον δημόσιο χώρο για την ανάληψη θέσεων κι αξιωμάτων, ενώ δεν είχαν δικαίωμα ψήφου άρα καμία ανάμειξη στην πολιτική ζωή ή την δημιουργία των νόμων. Από τις αρχές τού 19ου αιώνα η καταπίεση και η υποβαθμισμένη θέση της γυναίκας τις έσπρωξε να αγωνιστούν, με τις εργάτριες να βγαίνουν στους δρόμους ζητώντας ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και τις κυρίες των ανώτερων τάξεων να διεκδικούν τη νομική και πολιτική τους χειραφέτηση. Η πρώτη απόπειρα διεκδίκησης δικαιωμάτων έγινε την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης με την έκδοση του τετραδίου παραπόνων των γυναικών και δύο χρόνια αργότερα, το 1791, Ολυμπία ντε Γκουζ δημοσίευσε την «Δήλωση των δικαιωμάτων της γυναικός και της πολίτιδος» ως απάντηση στην αντίστοιχη δήλωση που αφορούσε μόνο τους άντρες. Η ντε Γκουζ καρατομήθηκε με διαταγή του Ροβεσπιέρου ως εχθρός της επανάστασης και το κίνημα στην Γαλλία θα διακοπεί. Την ίδια εποχή στην Αγγλία, η Μαίρη Γουόλστονκραφτ δημοσίευσε το βιβλίο της “Διεκδίκηση των Δικαιωμάτων της Γυναίκας” το 1793 υποστηρίζοντας ότι τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες είναι και θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως λογικά όντα με ίδια δικαιώματα. Το 1848 στη Νέα Υόρκη γεννήθηκε το φεμινιστικό κίνημα όταν μια ομάδα γυναικών συγκάλεσαν συνέδριο για να παρουσιάσουν ένα πρόγραμμα με το οποίο ζητούσαν ίδια εργατικά δικαιώματα με τους άνδρες, δικαίωμα ψήφου και άρση των περιορισμών που επιβάλλονταν στις γυναίκες όσον αφορούσε τις σπουδές, την εργασία, το γάμο, την ιδιοκτησία. Κατά το πρότυπο της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, ονόμασαν το πρόγραμμά τους ως Διακήρυξη Αισθημάτων και Αποφάσεων. Στις 8 Μαρτίου 1857, οι εργαζόμενες στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης κατέβηκαν σε απεργία και πραγματοποίησαν μεγάλη διαδήλωση διεκδικώντας ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και μείωση των ωρών εργασίας (στις 10 ημερησίως) καθώς και εξίσωση των μισθών τους -για την ίδια εργασία- με αυτούς των ανδρών. Η απεργία που αντιμετωπίστηκε με τα όπλα και βάφτηκε με το αίμα των εργατριών αποτελεί μια από τις σημαντικές στιγμές του παγκόσμιου εργατικού κινήματος καθώς έθεσε το ζήτημα των εργασιακών δικαιωμάτων των γυναικών. 8 ΜΑΡΤΙΟΥ 1857 ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ Στην Γαλλία το 1872 αναζωπυρώθηκε το φεμινιστικό κίνημα με την ίδρυση της «Ένωσης υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών» και την έκδοση του έντυπου «Δικαιώματα γυναικών», το οποίο κυκλοφόρησε επί 23 χρόνια . Το 1878 έγινε το πρώτο διεθνές συνέδριο γυναικών στο Παρίσι και το 1891 η ίδρυση της «Παγκόσμιας ένωσης γυναικών». Τον 20ο αιώνα φεμινισμός γίνεται οργανωμένο κίνημα, καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι πλέον (γυναίκες και άντρες) πιστεύουν πως οι γυναίκες υφίστανται άνιση και άρα άδικη μεταχείριση. Οι φεμινίστριες επικεντρώνουν τον αγώνα τους κυρίως σε αιτήματα όπως το δικαίωμα στην ψήφο, την εκπαίδευση, το δικαίωμα στο διαζύγιο και την κατοχή περιουσίας ενώ στην Βρετανία ύστερα από τον σχηματισμό της “Κοινωνικής και Πολιτικής Ένωσης των Γυναικών” το 1903 υιοθετήθηκαν όλο και πιο μαχητικές τακτικές. Οι λεγόμενες «σουφραζέτες» διαδήλωναν δυναμικά για το δικαίωμα στην ψήφο και συχνά προκαλούσαν φθορές στην δημόσια περιουσία, είτε σπάζοντας τζάμια είτε με το να αλυσοδένονται στις σιδηροδρομικές ράγες παρακωλύοντας την κυκλοφορία. Με τις πράξεις τους έρχονταν σε σύγκρουση με την αστυνομία με συνέπεια να συλλαμβάνονται κακοποιούνται και συχνά περνάνε τις νύχτες τους στη φυλακή όπου συνέχιζαν τον αγώνα με απεργίες πείνας. ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΕΣ ΣΟΥΦΡΑΖΕΤΕΣ ΠΕΡΝΑΝΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΓΛΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ (1909) Στις αρχές του εικοστού αιώνα περίπου χίλιες σουφραζέτες ήταν φυλακισμένες στη Βρετανία. Το κίνημα διαλύθηκε με την κήρυξη του Α παγκόσμιου πολέμου, κατά την διάρκεια του οποίου λόγω της έλλειψης ανδρών, οι γυναίκες ανέλαβαν παραδοσιακά αντρικούς ρόλους επιδεικνύοντας τις ικανότητές τους, ώστε μετά το τέλος του πολέμου, αργά ή γρήγορα, στην μια μετά την άλλη χώρα, κερδήθηκε το δικαίωμα της ψήφου και η ένταξη στον δημόσιο και πολιτικό βίο.

1857

Γυναικεία
Κινήματα

Σε ιδιαίτερα δυσχερή θέση βρέθηκαν και οι γυναίκες κατά την μετάβαση από την φεουδαρχική στην βιομηχανική κοινωνία καθώς δούλευαν το ίδιο σκληρά -αν όχι σκληρότερα- με τους άνδρες σε εργοστάσια και ορυχεία με αμοιβές πολύ μικρότερες. Όσες ήταν τυχερές και είχαν γεννηθεί σε ανώτερη τάξη μπορούσαν να γράφουν να διαβάζουν να ζωγραφίζουν και να θεωρούνται διακοσμητικά και περιουσιακά στοιχεία του πατέρα και του συζύγου τους τους οποίους έπρεπε να υπακούουν τυφλά. Στην Βρετανία από την στιγμή που παντρευόταν μια γυναίκα η περιουσία της περνούσε αυτομάτως στο σύζυγο και παρόμοιες διατάξεις υπήρχαν σε όλες τις χώρες με τις οποίες οι γυναίκες αποκλειόταν από την εκπαίδευση και την συνακόλουθη ένταξή τους στον δημόσιο χώρο για την ανάληψη θέσεων κι αξιωμάτων, ενώ δεν είχαν δικαίωμα ψήφου άρα καμία ανάμειξη στην πολιτική ζωή ή την δημιουργία των νόμων.

Από τις αρχές τού 19ου αιώνα η καταπίεση και η υποβαθμισμένη θέση της γυναίκας τις έσπρωξε να αγωνιστούν, με τις εργάτριες να βγαίνουν στους δρόμους ζητώντας ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και τις κυρίες των ανώτερων τάξεων να διεκδικούν τη νομική και πολιτική τους χειραφέτηση.

Η πρώτη απόπειρα διεκδίκησης δικαιωμάτων έγινε την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης με την έκδοση του τετραδίου παραπόνων των γυναικών και δύο χρόνια αργότερα, το 1791, Ολυμπία ντε Γκουζ δημοσίευσε την «Δήλωση των δικαιωμάτων της γυναικός και της πολίτιδος» ως απάντηση στην αντίστοιχη δήλωση που αφορούσε μόνο τους άντρες. Η ντε Γκουζ καρατομήθηκε με διαταγή του Ροβεσπιέρου ως εχθρός της επανάστασης και το κίνημα στην Γαλλία θα διακοπεί. Την ίδια εποχή στην Αγγλία, η Μαίρη Γουόλστονκραφτ δημοσίευσε το βιβλίο της “Διεκδίκηση των Δικαιωμάτων της Γυναίκας” το 1793 υποστηρίζοντας ότι τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες είναι και θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως λογικά όντα με ίδια δικαιώματα.

Το 1848 στη Νέα Υόρκη γεννήθηκε το φεμινιστικό κίνημα όταν μια ομάδα γυναικών συγκάλεσαν συνέδριο για να παρουσιάσουν ένα πρόγραμμα με το οποίο ζητούσαν ίδια εργατικά δικαιώματα με τους άνδρες, δικαίωμα ψήφου και άρση των περιορισμών που επιβάλλονταν στις γυναίκες όσον αφορούσε τις σπουδές, την εργασία, το γάμο, την ιδιοκτησία. Κατά το πρότυπο της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, ονόμασαν το πρόγραμμά τους ως Διακήρυξη Αισθημάτων και Αποφάσεων.

Στις 8 Μαρτίου 1857, οι εργαζόμενες στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης κατέβηκαν σε απεργία και πραγματοποίησαν μεγάλη διαδήλωση διεκδικώντας ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και μείωση των ωρών εργασίας (στις 10 ημερησίως) καθώς και εξίσωση των μισθών τους -για την ίδια εργασία- με αυτούς των ανδρών. Η απεργία που αντιμετωπίστηκε με τα όπλα και βάφτηκε με το αίμα των εργατριών αποτελεί μια από τις σημαντικές στιγμές του παγκόσμιου εργατικού κινήματος καθώς έθεσε το ζήτημα των εργασιακών δικαιωμάτων των γυναικών.

8 ΜΑΡΤΙΟΥ 1857 ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ

Στην Γαλλία το 1872 αναζωπυρώθηκε το φεμινιστικό κίνημα με την ίδρυση της «Ένωσης υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών» και την έκδοση του έντυπου «Δικαιώματα γυναικών», το οποίο κυκλοφόρησε επί 23 χρόνια . Το 1878 έγινε το πρώτο διεθνές συνέδριο γυναικών στο Παρίσι και το 1891 η ίδρυση της «Παγκόσμιας ένωσης γυναικών». Τον 20ο αιώνα φεμινισμός γίνεται οργανωμένο κίνημα, καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι πλέον (γυναίκες και άντρες) πιστεύουν πως οι γυναίκες υφίστανται άνιση και άρα άδικη μεταχείριση.

Οι φεμινίστριες επικεντρώνουν τον αγώνα τους κυρίως σε αιτήματα όπως το δικαίωμα στην ψήφο, την εκπαίδευση, το δικαίωμα στο διαζύγιο και την κατοχή περιουσίας ενώ στην Βρετανία ύστερα από τον σχηματισμό της “Κοινωνικής και Πολιτικής Ένωσης των Γυναικών” το 1903 υιοθετήθηκαν όλο και πιο μαχητικές τακτικές. Οι λεγόμενες «σουφραζέτες» διαδήλωναν δυναμικά για το δικαίωμα στην ψήφο και συχνά προκαλούσαν φθορές στην δημόσια περιουσία, είτε σπάζοντας τζάμια είτε με το να αλυσοδένονται στις σιδηροδρομικές ράγες παρακωλύοντας την κυκλοφορία. Με τις πράξεις τους έρχονταν σε σύγκρουση με την αστυνομία με συνέπεια να συλλαμβάνονται κακοποιούνται και συχνά περνάνε τις νύχτες τους στη φυλακή όπου συνέχιζαν τον αγώνα με απεργίες πείνας.

ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΕΣ ΣΟΥΦΡΑΖΕΤΕΣ ΠΕΡΝΑΝΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΓΛΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ (1909)

Στις αρχές του εικοστού αιώνα περίπου χίλιες σουφραζέτες ήταν φυλακισμένες στη Βρετανία. Το κίνημα διαλύθηκε με την κήρυξη του Α παγκόσμιου πολέμου, κατά την διάρκεια του οποίου λόγω της έλλειψης ανδρών, οι γυναίκες ανέλαβαν παραδοσιακά αντρικούς ρόλους επιδεικνύοντας τις ικανότητές τους, ώστε μετά το τέλος του πολέμου, αργά ή γρήγορα, στην μια μετά την άλλη χώρα, κερδήθηκε το δικαίωμα της ψήφου και η ένταξη στον δημόσιο και πολιτικό βίο.

1857

Γυναικεία Κινήματα

Γυναικεία
Κινήματα