Νύχτα πάνω από τους δυο μας
με πανσέληνο,
εγώ βάλθηκα να κλαίω κι εσύ γελούσες,
Η καταφρόνια σου ήταν θεός,
οι δικές μου παράνομες στιγμές
περιστέρια αλυσοδεμένα.
Νύχτα κάτω από τους δυο.
Οδυνηρό κρύσταλλο,
εσύ έκλαιγες από βάθη απόμακρα.
Ο πόνος μου ήταν σωρός από αγωνίες
πάνω στην αδύναμη από άμμο καρδιά σου.
Η αυγή μας έσμιξε πάνω στο κρεβάτι
τα στόματα βαλμένα πάνω στο παγωμένο συντριβάνι
του αίματος που χύνεται αστείρευτο.
Κι ο ήλιος μπήκε από το κλειστό μπαλκόνι
το κοράλλι της ζωής άπλωσε το κλαδί του
πάνω στην σαβανωμένη μου καρδιά.