Τούτο το φως, φωτιά που κατατρώει,
τούτο το σταχτί τοπίο που με τυλίγει,
τούτος ο πόνος για μια μονάχα ιδέα,
τούτη η αγωνία τ’ ουρανού,
του κόσμου, της ώρας.
Τούτος ο θρήνος του αίματος
που στολίζει δοξάρι χωρίς παλμό,
δαυλό φευγαλέο,
τούτο το βάρος της θάλασσας που με χτυπά
τούτος ο σκορπιός στο στήθος κουρνιασμένος.
Είναι στεφάνι του έρωτα,
προσκέφαλο πληγωμένου όπου δίχως ύπνο ονειρεύομαι
την παρουσία σου μέσα στο ερημιά
του βουλιαγμένου στήθους.
Και μόλο που ψάχνω την καμπύλη της φρόνησης
μου προσφέρει η καρδιά σου κοιλάδα
απλωμένη με φαρμάκι και πάθος
πικρής γνώσης.