(απόσπασμα)

Η Τζέιν στάθηκε απέναντί του και είπε:

«Νομίζετε πως είμαι ένα άψυχο ον; Μια μηχανή χωρίς αισθήματα; Πως μπορώ να βλέπω να μου αρπάζουν την μπουκιά από τα χείλη και τη σταγόνα του νερού που με κρατά στη ζωή, χωρίς να νιώθω τίποτα; Νομίζετε πως, επειδή είμαι φτωχή, άγνωστη, ασήμαντη στην όψη και μικρόσωμη, δεν έχω ψυχή και καρδιά; Κάνετε μεγάλο λάθος! Έχω ψυχή όση κι εσείς και καρδιά το ίδιο μεγάλη. Κι αν ο Θεός μού είχε χαρίσει ομορφιά και πλούτη, θα σας ήταν τόσο δύσκολο να με αποχωριστείτε όσο είναι τώρα για μένα να φύγω από κοντά σας.

Δεν σας μιλώ τώρα μέσα από τους κανόνες της κοινωνίας, τις συμβάσεις ή ακόμη και την ανθρώπινη σάρκα. Είναι το πνεύμα μου που απευθύνεται στο δικό σας πνεύμα, σαν να είχαμε και οι δύο περάσει το κατώφλι του θανάτου και να στεκόμασταν μπροστά στον Θεό, ίσοι — όπως πραγματικά είμαστε.»

«Ίσοι, όπως πραγματικά είμαστε!» επανέλαβε ο κύριος Ρότσεστερ. Ύστερα με τύλιξε στην αγκαλιά του και είπε:

«Γι' αυτό, Τζέιν, σ' αγαπώ. Εσένα — φτωχή, άγνωστη, μικρόσωμη και χωρίς ιδιαίτερη ομορφιά όπως είσαι — σου ζητώ να γίνεις γυναίκα μου.»

«Τι;» αναφώνησα. «Εγώ; Να γίνω σύζυγος του κυρίου Ρότσεστερ;»

«Ναι, εσύ. Εσύ, το παράξενο, σχεδόν εξωπραγματικό πλάσμα. Σε αγαπώ σαν να είσαι κομμάτι του ίδιου μου του εαυτού. Και σε παρακαλώ να με παντρευτείς.»

Έμεινα σιωπηλή. Πίστεψα πως με περιγελούσε.

«Η μέλλουσα γυναίκα μου βρίσκεται εδώ», είπε ξανά, τραβώντας με κοντά του, «γιατί εδώ βρίσκεται η ίση μου και η αληθινή μου ομότιμη. Τζέιν, θα με παντρευτείς;»

Εξακολουθούσα να μην απαντώ. Εκείνος με κοιτούσε με μια ένταση που έμοιαζε να διαβάζει τα πιο μύχια της ψυχής μου.

«Με αμφιβάλλεις, Τζέιν;»

«Απόλυτα.»

«Δεν έχεις καμία εμπιστοσύνη σε μένα;»

«Όχι ακόμη.»

«Με θεωρείς ψεύτη;»

«Νομίζω πως παίζετε μαζί μου.»

«Σε ρωτώ για ακόμη μία φορά: θα με παντρευτείς;»

Η καρδιά μου έμοιαζε να σταμάτησε. Μέσα μου πάλευαν η ελπίδα και ο φόβος. Ποτέ άλλοτε η ευτυχία δεν είχε φανεί τόσο κοντά μου· και ποτέ δεν είχα δυσπιστήσει απέναντί της τόσο βαθιά.