Οι τελευταίοι στίχοι του λυρικού δράματος 'Hellas'

Ο μέγας αιώνας του κόσμου αναγεννιέται·
τα χρυσά χρόνια επιστρέφουν.
Η γη, σαν το φίδι, αποθέτει το φθαρμένο της περίβλημα,
που το είχε φθείρει ο χειμώνας.
Ο ουρανός χαμογελά.

Οι θρησκείες και οι αυτοκρατορίες
ρίχνουν πια μόνο μια αμυδρή λάμψη,
σαν τα απομεινάρια ενός ονείρου που έσβησε.

Μια λαμπρότερη Ελλάδα
υψώνει μακριά τα βουνά της
πάνω από γαλήνια κύματα.

Ένας νέος Πηνειός κυλά τα νερά του
για να συναντήσει το άστρο της αυγής.

Εκεί όπου ανθίζουν ομορφότερα Τέμπη,
οι νεαρές Κυκλάδες αποκοιμιούνται
επάνω στην ηλιόλουστη άβυσσο.

Μια πιο περήφανη Αργώ
διασχίζει τη θάλασσα
φορτωμένη με έναν νέο θησαυρό.

Ένας νέος Ορφέας τραγουδά,
αγαπά, θρηνεί και πεθαίνει.

Και ένας νέος Οδυσσέας,
για μία ακόμη φορά,
αποχαιρετά την Καλυψώ στο νησί της.

Ας μη γραφτεί ξανά η ιστορία της Τροίας,
αν η γη πρόκειται να γίνει
το βιβλίο του θανάτου.

Ας μη σμίξει η μανία του Λαΐου
με τη χαρά που ανατέλλει
πάνω από ελεύθερους ανθρώπους·
ούτε μια λιγότερο άγρια Σφίγγα
ας ανανεώσει αινίγματα θανάτου,
που ούτε η ίδια η Θήβα γνώρισε ποτέ.

Νέες Αθήνες θα αναδυθούν
και θα κληροδοτήσουν στο μακρινό μέλλον,
όπως το ηλιοβασίλεμα κληροδοτεί στον ουρανό
τη λάμψη της αυγής.

Κι αν τίποτε τόσο όμορφο δεν μπορεί να ζήσει για πάντα,
θα αφήσουν πίσω τους
ό,τι πολυτιμότερο μπορεί να δεχθεί η γη
και να χαρίσει ο ουρανός.