Λαμπρό αστέρι, να μπορούσα να είμαι σταθερός σαν κι εσένα—
όχι όμως μόνος, κρεμασμένος στο μεγαλείο της νύχτας,
με βλέφαρα αιώνια ανοιχτά να παρακολουθείς,
σαν τον υπομονετικό, άγρυπνο ερημίτη της Φύσης,
τα κινούμενα νερά στο ιερό τους έργο,
να εξαγνίζουν αδιάκοπα τις ανθρώπινες ακτές της γης·
ή να κοιτάζεις το απαλό, νεοπεσμένο πέπλο
του χιονιού πάνω στα βουνά και στους λειμώνες.

Όχι—μα να μένω πάντοτε σταθερός, αμετάβλητος,
γερμένος στο ώριμο στήθος της αγαπημένης μου,
νιώθοντας για πάντα τη γλυκιά του άνοδο και πτώση,
άγρυπνος για πάντα μέσα σε μια γλυκιά ανησυχία,
να ακούω αδιάκοπα την τρυφερή της ανάσα·
κι έτσι να ζω για πάντα — ή αλλιώς να σβήσω στον θάνατο.